Σε βαλίτσες έδινε τις μίζες η Ζίμενς

Σε μετρητά που έφθαναν στους τελικούς τους αποδέκτες μέσα σε βαλίτσες διακινούνταν εκατομμύρια ευρώ από τα μαύρα ταμεία της Siemens.

Στο κατηγορητήριο που έχουν συντάξει οι γερμανικές αρχές, με βάση το οποίο δικάζεται στη χώρα του το πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας Ράινχαρντ Σίκατσεκ αποτυπώνεται η διαδρομή των χρημάτων μέσα σε βαλίτσες και η φύλαξη των κρίσιμων στοιχείων σε μεταλλικές ντουλάπες και σε αποθήκες, στις οποίες είχε πρόσβαση περιορισμένος αριθμός ανθρώπων.

Πρωταρχικός στόχος, όπως προκύπτει από το κατηγορητήριο του Σίκατσεκ, ήταν η διατήρηση της ανωνυμίας των προσώπων στα οποία έφταναν τα χρήματα. Σύμφωνα με όσα περιγράφονται στο ίδιο κατηγορητήριο εις βάρος του Σίκαστεκ, στο οποίο παραπέμπει ο Πρόδρομος Μαυρίδης (πρώην στέλεχος της Siemens Ελλάδας) θέλοντας να καταδείξει ποια ήταν η πολιτική της εταιρείας:

● Ένας σχετικά απλός τρόπος για να υπάρχει ανωνυμία ήταν ότι οι αποδέκτες των χρημάτων πληρώνονταν μετρητοίς. Επ΄ αυτού υπήρχαν δύο δυνατότητες: είτε λαμβάνονταν μετρητά από το ταμείο της Siemens στην οδό Ηofman, είτε εκδίδονταν επιταγές, οι οποίες εμφανίζονταν σε μια τράπεζα του Μονάχου. Τα χρήματα παραδίδονταν στη συνέχεια απευθείας στους τελικούς αποδέκτες τους. ● Ορισμένες φορές οι τελικοί αποδέκτες ζητούσαν έμβασμα χρημάτων, αλλά έπρεπε να διασφαλιστεί ότι μεταγενέστερα θα μπορούσε να είναι αδύνατη η προς τα πίσω αναζήτηση της πορείας των χρημάτων. Σε αυτές τις περιπτώσεις γινόταν ως εξής: οι αλλού διωκόμενοι Κeil von Jagemann και Rudolf ελάμβαναν, βάσει των υπογεγραμμένων εντολών πληρωμής, μία επιταγή που εξέδιδε το λογιστήριο. Με βάση αυτή σηκώνονταν τα χρήματα από την τράπεζα στην πλατεία Ρromenadeplatz, μερικές φορές στο υποκατάστημα Ungerestrasse, στο Μόναχο. Ο Rudolf τοποθετούσε τα χρήματα σε μια βαλίτσα και τα μετέφερε στην τράπεζα DG στην οδό Τurkenstrasse, στην οποία τα κατέθετε και τα ενέβαζε στον αρχικώς ανώνυμο τραπεζικό του λογαριασμό στην τράπεζα Raiffeisen Ζentralbank στο Ζάλτσμπουργκ. ● Ο Κeil von Jagemann εμφάνιζε τις επιταγές στην Dresdner Βank στην πλαστεία Ρromenadeplatz, σήκωνε μετρητά και κατέθετε τα χρήματα πάλι στην τράπεζα Ηypo Βank στην οδό ΚardinalFaulhaberstrasse. Από εκεί έδινε την εντολή να εμβαστεί το χρηματικό ποσό σε έναν τραπεζικό λογαριασμό στο Ίνσμπουργκ, τον οποίο διέθετε για τον σκοπό αυτό.

● Μερικές φορές γινόταν η μεταφορά των χρημάτων στην Αυστρία. Στον λογαριασμό στο Ζάλτσμπουργκ εισέρρεαν μεταξύ 100 και 200 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων τον χρόνο και στον λογαριασμό στο Ίνσμπουρκ τουλάχιστον 20 εκατομμύρια μάρκα τον χρόνο.

● Τα στοιχεία των διαδικασίων, δηλαδή το βασικό έγγραφο, το αίτημα, η εντολή πληρωμής και η απόδειξη διατηρούνταν ξεχωριστά εκτός της τακτικής διαχείρισης των βιβλίων. Τοποθετούνταν μέχρι την τελική διευθέτηση της σύμβασης σε μια μεταλλική ντουλάπα σε έναν ιδιαίτερο χώρο, που προβλεπόταν αποκλειστικά γι΄ αυτά τα στοιχεία. Κλειδί γι΄ αυτό το δωμάτιο είχαν μόνο διαπιστευμένα πρόσωπα. Το σύστημα αυτό εξυπηρετούσε το καμουφλάρισμα: η εξεύρεση των στοιχείων έπρεπε σε περίπτωση μέτρων ελέγχου από τις αρχές να καθίσταται αδύνατη ή τουλάχιστον να δυσχεραίνεται ουσιωδώς.


«Δεν χρημάτισα ποτέ κρατικό λειτουργό ή αξιωματούχο»

Ο ΠΡΩΗΝ ΝΟ2 της Ζίμενς Ελλάδας Πρ. Μαυρίδης ισχυρίζεται ότι «δεν χρημάτισα ποτέ κρατικό λειτουργό ή αξιωματούχο». Στο πολυσέλιδο υπόμνημά του- ξεπερνά τις 100 σελίδες- υποστηρίζει ότι εκείνος ουσιαστικά ακολούθησε την τακτική που βρήκε στην εταιρεία σε σχέση με την πληρωμή υποστηρικτικών προσώπων ή συμβούλων. Και προσθέτει: «Η στάση αυτή και η περιέλευσή μου σε αδυναμία να εμπιστευθώ πλέον οποιονδήποτε από την εταιρεία βλέποντας τις μεθοδεύσεις που ακολουθούσαν, με κατέστρεψε κοινωνικά, επαγγελματικά και οικονομικά. Πλήρης απόδειξη αυτού είναι η στάση που κρατούν οι πρώην εργοδότες μου, οι οποίοι τώρα νίπτουν τα χείρας τους με την πιλάτειο λογική ότι ελέγχουν τη νομιμότητα της διαχείρισης και της διασφάλισης των συμφερόντων της εταιρείας».