[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Πολιτική σήψη

Η υπόθεση της Siemens κάνει τους Έλληνες πολίτες να αηδιάζουν ακόμη περισσότερο με την πολιτική. Αυτό τους οδηγεί αναγκαστικά, και ίσως και λυτρωτικά, στην ιδιωτική τους σφαίρα.

Σε αυτή καλλιεργεί κανείς περισσότερο την ατομική του ελευθερία, με την έννοια της ανεξαρτησίας τόσο από τους άλλους όσο και από τις συλλογικότητες, πράγμα όμως που είναι πολύ καταστροφικό, γιατί ο πολίτης που δεν ασχολείται με τις δημόσιες υποθέσεις είναι ένας άχρηστος πολίτης, όπως έλεγε και ο Περικλής πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

Με άλλα λόγια αυτή η αποκρουστική υπόθεση της γερμανικής Siemens με τις παχυλές μίζες των κάθε λογής απωθητικών «κομματανθρώπων» προκαλεί μια τεράστια πολιτική ζημιά, αφού οι πολίτες δεν συσπειρώνονται πλέον γύρω από την υπεράσπιση κάποιων κοινών αξιών.

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι είναι φοβερά απλοϊκή η άποψη ότι αρκεί απλώς να αποκαταστήσουμε την οικονομική ζημιά που υπέστη το ελληνικό Δημόσιο για να βρούμε όλοι ξανά την ευτυχία μας! Αντίθετα το διακύβευμα στην παραπάνω αλγεινή υπόθεση είναι κατεξοχήν πολιτικό.

Υπ΄ αυτήν την έννοια θα θίξω επιλεκτικά κάποιες παραμέτρους από αυτό το γιγαντιαίο σκάνδαλο που πλήττουν ευθέως την ποιότητα της δυτικής μας δημοκρατίας.

Έτσι ο καθένας μπορεί να επιλέγει σε αυτή τη ζωή τους φίλους του και να ταξιδεύει όποτε θέλει μαζί τους (γιατί κάτι διαφορετικό θα απέπνεε ένα είδος μαοϊκού ολοκληρωτισμού).

Ένας υπουργός όμως δεν μπορεί να κάνει ταξίδια αναψυχής με τους επιχειρηματίες φίλους του, ιδίως όταν αυτοί αναπτύσσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα στο πεδίο που προΐσταται ο συγκεκριμένος υπουργός! Γιατί; Γιατί τότε δίνεται η εντύπωση ότι οι φιλελεύθεροι δημοκρατικοί θεσμοί, αλλά και η οικονομία, εξαρτούν στην πράξη τη λειτουργία τους από παρασκηνιακές συμφωνίες ή πελατειακές σχέσεις.

Επομένως το ταξίδι ενός κυβερνητικού υπουργού- δεν έχει σημασία το όνομα- σε πολυτελές

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

βασίστηκε στη αποκρουστική κουλτούρα κάποιων πολιτικών που πάλευαν αποκλειστικά για την τσέπη τους!

ευρωπαϊκό θέρετρο με στελέχη της Siemens είναι κατά τη γνώμη μου ένα κατεξοχήν πολιτικό πρόβλημα, γιατί ο υπουργός εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εκλογέων του και οι επιχειρηματίες τα συμφέροντα των εταιρειών τους.

Και όπου αναπτύσσονται τέτοιες παράξενες συμβιωτικές σχέσεις αυτό είναι ένα μέγιστο κακό για τη δυτική μας δημοκρατία, γιατί έτσι τίθεται σε κίνδυνο η αυτονομία της πολιτικής από μια παμφάγα εταιρική ολιγαρχία. Διαφορετικά ο καθένας μπορεί να κάνει όσα ταξίδια θέλει με επιχειρηματικούς μεγιστάνες, αν αποχωρήσει από τον δημόσιο βίο!

Όμως το ίδιο ακριβώς έγινε και με τα πολυτελή πακέτα που μοίραζε η Siemens σε διάφορους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων (όπως εξοπλισμούς γραφείων ή σπιτιών, που κανείς δεν ξέρει, όπως καταγγέλλει ο Τύπος, αν εξοφλήθηκαν με τους ίδιους όρους που θα τους εξοφλούσε και ένας φτωχός πολίτης)!

Και το κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής: Πώς μπορεί κάποιος να είναι στοιχειωδώς αυτόνομος κατά την άσκηση των καθηκόντων του όταν λαμβάνει από επιχειρήσεις τέτοια αγαθά με αδιαφανείς όρους;

Κατά συνέπεια η αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο για το πολιτικό χρήμα μπορεί να είναι ένα θετικό βήμα, αλλά φοβούμαι ότι δεν θα αλλάξει τίποτε, γιατί το σκάνδαλο της Siemens αντανακλά βασικά την προκλητική κουλτούρα ενός πολιτικού προσωπικού που δεν κατανοεί ότι ο πολιτικός δεν εκπροσωπεί «την τσέπη του», αλλά κάποιες γενικότερες ιδεολογικές αξίες.

Αν δεν αλλάξει αυτή η κουλτούρα και αν δεν καταλάβουν μερικοί ότι στις δυτικές δημοκρατίες η εξουσία δεν ανήκει μόνιμα σε κανέναν, τότε νομίζω ότι οι παραπάνω ακατανόητες πρακτικές θα ξαναεμφανιστούν, γιατί προέρχονται από άτομα για τα οποία η δύναμη και η κυριαρχία είναι ένα ακαταμάχητο αφροδισιακό («Ρενό», Το τέλος της αυθεντίας). Και αυτό ισχύει ιδίως για τα δήθεν «αριστερά στελέχη» του ΠΑΣΟΚ που είναι αναμεμειγμένα σε αυτή τη θλιβερή ιστορία!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το σκάνδαλο της Siemens βασίστηκε στην αποκρουστική κουλτούρα κάποιων πολιτικών που πάλευαν αποκλειστικά για την τσέπη τους! Αυτή η κουλτούρα πρέπει να κτυπηθεί ανελέητα, αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα διαφορετικό αύριο! Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ