Οι αντιθέσεις της ελπίδας

Όταν οι ώρες στο ποδόσφαιρο είναι στενόχωρες, τότε η μπάλα του μπάσκετ συγκεντρώνει όλο και περισσότερα βλέμματα. Μας συμβαίνει και αυτό συχνά πυκνά και όχι μόνο σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, αλλά και σε ό,τι αφορά τη συλλογική προτίμηση του καθενός. Το μπάσκετ έχει τη δυνατότητα να γιατρεύει τις «πληγές» και την περίοδο που διανύουμε, μετά την αποτυχία τη ποδοσφαιρικής Εθνικής ομάδας στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, είναι λογικό να περιμένουμε την άξια εκπροσώπηση από τους παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη. Το πρόσφατο τεστ της ελληνικής ομάδας στο τουρνουά «Ακρόπολις» κρίνεται άκρως ικανοποιητικό, αφού ο άτυπος τίτλος κατακτήθηκε με τρεις νίκες σε ισάριθμους αγώνες με τη Σλοβενία, τη Βραζιλία και την Κροατία.

Οι προπονητές αλλά και οι παίκτες όταν πάνε καλά στα φιλικά συνηθίζουν να λένε ότι δεν έκαναν κάτι σημαντικό, προφανώς για να προσγειώνουν τις απαιτήσεις του κοινού εν όψει της (δύσκολης) συνέχειας.

Ο επόμενος σταθμός της «αγαπημένης ομάδας» είναι και πάλι εδώ, στο σπίτι μας, αφού θα διεκδικήσει την πρόκριση για το ραντεβού στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου μέσω του προολυμπιακού τουρνουά που θα αρχίσει την προσεχή Δευτέρα στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου.

Η Εθνική του μπάσκετ πάντως έχει κάποιες σημαντικές διαφορές από αυτήν του ποδοσφαίρου, κυρίως όσον αφορά τον τρόπο της… στρατολόγησης πριν από τις μάχες.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης τόλμησε να προβεί σε επιλογές με εντελώς αντίθετο σκεπτικό από αυτό του Ότο Ρεχάγκελ, αφού απέκλεισε από την ομάδα τον μέχρι πρότινος αρχηγό Μιχάλη Κακιούζη, ενώ για δικούς τους λόγους έμειναν έξω και οι Χατζηβρέττας, Λάζαρος Παπαδόπουλος και Ντικούδης.

Τα νέα πρόσωπα που επέλεξε ο ομοσπονδιακός τεχνικός ήταν ο Πρίντεζης και ο Περπέρογλου, ενώ υπό τις διαταγές του ετέθη ξανά και ο Αντώνης Φώτσης.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ στόχος της ελληνικής ομάδας, αφού πρώτα εξασφαλίσει τη θέση της για την πτήση προς την Κίνα, είναι να φέρει το πρώτο μετάλλιο από Ολυμπιακούς Αγώνες και να κάνει τους Έλληνες να τη χειροκροτήσουν ξανά, αφήνοντας πίσω την απογοήτευση από την παρουσία της ποδοσφαιρικής ομάδας στα γήπεδα της Αυστρίας.

Ο Γιαννάκης δραπετεύοντας από τις «συλλογικές κόντρες» έκανε τις επιλογές του με την πρόθεση να διατηρήσει μεν την παλιά καλή φρουρά, αλλά και να της προσθέσει κάποια νέα πρόσωπα- όχι πολλά- που θα φέρουν στα αποδυτήρια τον ενθουσιασμό του πρωτάρη. Αυτά τα στοιχεία έλειψαν από… κάποιους άλλους και αυτό που μένει να δούμε στην πράξη είναι αν αυτή η σύνθεση θα μπορέσει να φανεί αντάξια των προσδοκιών. Γιατί μπορεί η συγκεκριμένη ομάδα να έχει να επιδείξει στο ενεργητικό της την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2005, καθώς και τη «νίκη της ιστορίας» εις βάρος των Αμερικανών έναν χρόνο αργότερα, αλλά η ζωή δεν σταματάει στις προηγούμενες επιτυχίες.

Θέλετε κι άλλες αντιθέσεις μεταξύ των δύο Εθνικών ομάδων; Από όσους επέλεξε ο Γιαννάκης μόνον ένας, ο Νίκος Ζήσης, παίζει στο εξωτερικό (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) σε αντίθεση με τους στρατιώτες του Ρεχάγκελ που είχαν την έδρα τους εκτός συνόρων, τουλάχιστον πριν από το τελευταίο Ευρωπαϊκό, αφού τώρα όλο και πλησιάζουν προς τη μητέρα πατρίδα, ενώ κάποιοι από αυτούς παραμένουν και στο… ταμείο ανεργίας.

Βεβαίως και δεν είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη ανάμεσα στα δύο αθλήματα, αφού ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έχουν άλλες ευκαιρίες ως σύλλογοι στα γήπεδα του μπάσκετ από ό,τι σε αυτά του ποδοσφαίρου, αλλά όλα παίζουν τον ρόλο τους.

ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ του Γκάλη, το καλοκαίρι του ΄87, έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι και η μόνιμη διοίκηση της ομοσπονδίας του αθλήματος κατάφερε να διαχειριστεί τις (πολλές) επιτυχίες αλλά και να ξεπεράσει ανώδυνα τις όποιες κρίσεις.

Ορισμένες φορές τα αυτονόητα μοιάζουν να μας ξενίζουν, ίσως γιατί με τα τόσα λάθη που κάνουν ορισμένοι ειδήμονες έχουν ξεφύγει από το οπτικό πεδίο μας. Το μπάσκετ παρά ταύτα κατάφερε να μην… αλληθωρίσει και να εξακολουθεί να μας κοιτάζει στα μάτια.