Το Πνεύμα του Τόνου

Σκέψεις του καύσωνα

Τώρα με τις ζέστες σού κατεβαίνουν κάτι θεότρελες ιδέες και τις αναμασάς έτσι για να ξορκίσεις τον καιρό. Είναι παρήγορο, και ευρωπαϊκώς μοναδικό, ότι υπάρχουν ακόμη Έλληνες, πολλοί Έλληνες, που γράφουν ποίηση (και ποίηση καλή, όχι πάντα αριστουργήματα, αλλά καλή). Ακόμη πιο παρήγορο είναι το γεγονός- και ευρωπαϊκώς απίστευτοπου υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι σοβαροί ( και είναι πολλοί σοβαροί) που τυπώνουν και μάλιστα καλαίσθητα ποιητικές συλλογές. Δεν μένω στο οικονομικό μέρος. Στην Ευρώπη ούτε τυπώνουν ποίηση ούτε βρίσκεις στα μεγάλα βιβλιοπωλεία ποιητικές συλλογές πλην των Μεγάλων του Αιώνα.

Κάθε καλοκαίρι πλημμυρίζουν καθημερινά και εβδομαδιαία έντυπα, επί πληρωμή και φρι, με ένθετα για το βιβλίο. Ποίηση πουθενά. Μούγκα. Και σκεπτόμουνα- η τρέλα που είπα λόγω καύσωνος στην αρχή- πως αν αφιερωνόταν το εκατομμυριοστό κειμένου από κείνα που γράφονται αγελαδόν και ποταμηδόν για τα βλακώδη «Μάμα μία», όλους τους ξεπεσμένους ροκάδες ή χεβιμεταλάδες που πήραν σβάρνα την υφήλιο του Τρίτου Κόσμου δεκαρολογώντας, ίσως θα βρίσκονταν δυο- τρία νέα παιδιά να ανακαλύψουν την ποίηση, να γράψουν ποίηση, να διαδώσουν την ποίηση, να συζητήσουν για ποίηση, έτσι ώστε να αποπαγιδευτούν από το φανταχτερό δόλωμα της «μαμαμίασης» και των συναφών βλακωδών εδεσμάτων του ταχυφαγείου του θεάματος.

Σκέψεις του καύσωνος, θα πείτε. Τι να γίνει, μεγάλωσα πια και δεν μπορώ ν΄ αλλάξω χούγια.

Μακροβούτια στον βόθρο δεν μπορώ να κάνω.