Η σκυτάλη στον αέρα

Η μέτρηση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου γίνεται πλέον αντίστροφα, αφού έσπασε και το φράγμα του μήνα, αλλά η σκυτάλη της ελληνικής εκπροσώπησης φαίνεται ότι δύσκολα θα πέσει σε καλά χέρια. Τέσσερα χρόνια μετά τους «καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες» που διοργανώσαμε στην Αθήνα, ο ελληνικός στίβος που αποτελεί την αιχμή του δόρατος για τη συγκεκριμένη διοργάνωση δείχνει να ξεπερνά σε πτώση τα υπόλοιπα αθλήματα. Στο τελευταίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου η πρωταθλήτρια το 2004 ελληνική ομάδα υποχρεώθηκε σε ρόλο ουραγού, αφού δεν κατάφερε να ξεκολλήσει από τη 16η θέση και οι προβλέψεις για την αποστολή μας στους αγώνες της Κίνας δεν μας κάνουν αισιόδοξους ότι θα δούμε κάτι διαφορετικό.

Από τα 16 μετάλλια που κατακτήσαμε στην Αθήνα οι τελευταίες… δημοσκοπήσεις σε ό,τι αφορά τις επόμενες επιδόσεις μας, δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα της μίας παλάμης. Άντε να περιμένουμε κάτι από τον Ηλιάδη στο τζούντο, τον Ταμπάκο ή τον Μάρα στη γυμναστική, τη Δεβετζή στο μήκος και αν μας κάτσει τίποτα από τα ομαδικά αθλήματα: μπάσκετ και πόλο. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη- που η ευχή όλων μας είναι να διαψευστεί- έχει να κάνει με το γεγονός ότι για τον ελληνικό αθλητισμό φαίνεται ότι όλα τελείωσαν στην Ολυμπιάδα της Αθήνας. Εκεί πατήσαμε το γκάζι στο τέρμα για να κάνουμε ό,τι καλύτερο και μετά τραβήξαμε απότομα το χειρόφρενο, είτε γιατί μείναμε από μπαταρία είτε γιατί αισθανθήκαμε ότι δεν είχαμε κάποιο άλλο κίνητρο.

Το απίστευτο της ιστορίας είναι ότι με αφορμή τους αγώνες της Αθήνας αποκτήσαμε την τελειότερη υποδομή που είχαμε ποτέ από πλευράς εγκαταστάσεων αλλά χάσαμε τους… αθλητές. Τα ολυμπιακά ακίνητα επιβεβαίωσαν το δεύτερο σκέλος της ονομασίας τουςδεν κινήθηκε ούτε μύγα- και τώρα πλέον παραμένουν κλειδωμένα ή χρησιμοποιούνται περιστασιακά για να χωράνε τις ουρές του κτηματολογίου ή για να αποτελούν καταφύγιο δροσιάς για τους ηλικιωμένους, σε συνθήκες καύσωνα.

Και οι αθλητές μας; Πού είναι οι αθλητές μας; Είναι φανερό ότι όταν έπεσε η μπάρα από τα χέρια της άρσης βαρών από το «βαρύ φορτίο» της υπόθεσης του ντόπινγκ, όλα έγιναν πιο δύσκολα αφού όσοι καλλιέργησαν τα τελευταία χρόνια το κλίμα αδιαφορίας για τον στίβο βρήκαν το ακλόνητο επιχείρημα και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο το γκρίζο τοπίο που δημιούργησε η «αιχμαλωσία» των 11 αθλητών του Χρήστου Ιακώβου. Η κυβέρνηση έτσι κι αλλιώς είχε ακολουθήσει μία επιθετική πολιτική με αντιπάλους τις πιο σημαντικές ομοσπονδίες, επειδή οι ηγεσίες τους δεν ήταν σύμφωνες με το καταστατικό της Ρηγίλλης και όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός είχε ως θύματα τους αθλητές και τις αθλήτριες.

Όχι ότι δεν έδωσαν και αυτοί τις αφορμές, αφού το γρήγορο κέρδος και η εφήμερη δόξα μπήκαν για τα καλά στο μυαλό τους και όλα τα υπόλοιπα ιδεώδη έμειναν στο πάρκινγκ των σταδίων.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, ο πήχυς της επιτυχίας φαντάζει αρκετά υψηλός για τα ελληνικά χρώματα και το πιο πιθανό σενάριο είναι να… περάσουμε από κάτω και στη συνέχεια να μετατεθούν οι ευθύνες μεταξύ των αρμοδίων και να επιδιώξουμε την καινούργια επιτυχία, σε άλλον χώρο βέβαια, που θα μας κάνει να ξεχάσουμε. Η κυβέρνηση έχει και το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Και επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση το κόκαλο απουσιάζει, ας ξεκαθαρίσει το τοπίο και ας καταλήξει σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση των στόχων. Θέλει σοβαρό αθλητισμό που θα έχει την προοπτική της επιτυχίας ή επιζητά ένα είδος σχολικής εκδρομής;

Θέμα απόφασης είναι…