Βιβλικές μεταγραφές

H τιμή ενός ποδοσφαιριστή διαμορφώνεται από την προσφορά και τη ζήτηση. Ο συγκεκριμένος νόμος της αγοράς δεν φαντάζει να είναι κόντρα στα δεδομένα του κοινού νου, ωστόσο τον τελευταίο καιρό μάς προέκυψε κάτι «μη συμβατικό» με την ποδοσφαιρική λογική. Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος αποτέλεσαν τις δύο πιο ακριβοπληρωμένες μεταγραφές Ελλήνων ποδοσφαιριστών, χωρίς να αγωνίζονται με τη φανέλα της Εθνικής μας ομάδας. Δεν είναι απίστευτο; Αρχίζοντας τη διείσδυσή μας σε αυτή την πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία, η απορία που μας δημιουργείται είναι αν ο Ότο Ρεχάγκελ υστερεί σε διορατικότητα από τους σκάουτερ των συλλόγων ή μήπως οι παράγοντες του ΠΑΟΚ και του Άρη- στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Θοδωρής Ζαγοράκης και ο Λάμπρος Σκόρδαςαποδεικνύονται άριστοι διαπραγματευτές, με αποτέλεσμα να πουλήσουν σε τόσο υψηλές τιμές.

Η μονομαχία των… πλέι οφ που δίνουν στις μεταγραφές ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό έχει να κάνει βέβαια και με λόγους που αφορούν καθαρά το πρεστίζ των συλλόγων, αλλά και προσωπικά των ιδιοκτητών τους, πέρα από την επίτευξη του αντικειμενικού στόχου που είναι η ενίσχυση της ομάδας τους.

ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ οι «αιώνιοι» μπορούν και ανεβάζουν τις τιμές από την εποχή που διεκδίκησαν τον αριστερό μπακ του Κερατσινίου Σταύρο Τζιωρτζιόπουλο, τον οποίο έφτασαν πριν από αρκετά χρόνια σε «μέγεθος Ρομπέρτο Κάρλος», ασχέτως αν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής κλείνει τώρα την καριέρα του στην Ξάνθη και χωρίς να έχει διαγράψει την πορεία που όλοι θα περίμεναν. Οι πράσινες και κόκκινες κόντρες έφτασαν έξω από τα σύνορα της λογικής στα χρήματα που δαπανήθηκαν και για την περίπτωση του Κύπριου σέντερ φορ Μιχάλη Κωνσταντίνου από τον Ηρακλή, ενώ μεσολάβησε και η κάθοδος του Δημήτρη Σαλπιγγίδη που έγινε επίσης με πολύ ακριβά διόδια. Για ένα διάστημα οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές μάλλον είχαν κηρύξει άτυπη ανακωχή, προφανώς για να προστατεύσουν το ταμείο τους, αλλά από τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο Παναθηναϊκός πρόλαβε τον Ολυμπιακό στην περίπτωση του Νίκου Σπυρόπουλου, φαίνεται ότι διανύουμε τις ημέρες του παρατεταμένου πολέμου. ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ λαμβάνουν χώρα ερήμην της Εθνικής ομάδας. Ο Ότο Ρεχάγκελ έδωσε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής στον Σπυρόπουλο, παρά το γεγονός ότι προτίμησε να βάλει στην αριστερή πλευρά της άμυνας τον Βασίλη Τοροσίδη για να παίξει με «ανάποδο πόδι», ενώ στο αεροπλάνο της πρωταθλήτριας Ευρώπης το 2004 δεν υπήρχε θέση με τα ονόματα των Παπαδόπουλου και Χριστοδουλόπουλου στην πτήση για την Αυστρία. Πραγματικά έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ρεχάγκελ αγνοεί τους παίκτες για τους οποίους γίνεται σκοτωμός στη χώρα μας και ίσως να ήταν πολύ πρόχειρο αν θεωρούσαμε ως αιτία τις κατά καιρούς εμμονές του Γερμανού προπονητή, για τις οποίες έχει δεχθεί σκληρή κριτική στη μέχρι τώρα διαδρομή του. Η πρόβλεψη με τη χαμηλότερη απόδοση είναι ότι η καινούργια φανέλα θα αποτελέσει και τη σφραγίδα του διαβατηρίου για τους δύο νέους εκατομμυριούχους, αν και ακόμη και στους συλλόγους τους θα χρειαστεί να δώσουν μεγάλη μάχη για να κερδίσουν τη θέση τους.

Ο ΑΒΡΑΑΜ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ καλείται να σπάσει το δίδυμο των Άντζα και Ζεβλάκοφ που διέπρεψε πέρυσι στους αγώνες του ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος θα πρέπει να μην επηρεαστεί από τις παρουσίες των Καραγκούνη, Ίβανσιτς και Κλέιτον. Κάπου στη μέση της διαδρομής θα ανακαλύψουμε την αλήθεια της υπόθεσης και αφού υπογραμμίσουμε ότι οι δύο συγκεκριμένες μεταγραφές αποτελούν και επένδυση, τόσο για τους συλλόγους, όσο και για την Εθνική ομάδα. Η ελληνική άμυνα θέλει και έναν πιο ευέλικτο στόπερ στο στυλ του Παπαδόπουλου, αφού οι πύργοι της δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε όλα τα μαρκαρίσματα, ενώ για να πάει η μπάλα μπροστά ίσως να χρειαστεί την έμπνευση και το ταλέντο του Χριστοδουλόπουλου. Συνεπώς, το επόμενο στοίχημα είναι αν οι δύο σταρ του φετινού καλοκαιριού θα καθιερωθούν νωρίτερα στις (νέες) ομάδες τους ή στην ενδεκάδα του Ρεχάγκελ.

Ποντάρισμα με ρίσκο…