Φύγε Αία, κρατάω τακούνι

Σάββατο βράδυ, η δροσιά της Παρασκευής στο θέατρο του Πολυκλείτου και στο Λυγουριό είχε γίνει ζέστη βαριά και υγρή στην Παλαιά- Αρχαία – Επίδαυρο. Εντούτοις, στο Μικρό Θέατρο είχαν φτάσει γύρω στα 700 – 800 άτομα. Για τον «Αίαντα» του Θεόδωρου Τερζόπουλου και του θιάσου του «Άττις». Μία παράσταση- μελέτη πάνω στην τραγωδία του Σοφοκλή που ο σκηνοθέτης την πρωτοανέβασε το 2005 αλλά φέτος τη μεγέθυνε.

Ξύλινα μαύρα κουτιά που θύμιζαν αμόνια κι όταν τα αναποδογύριζαν, με την κατακόκκινη «επένδυσή» τους, μικρά φέρετρα, χιαστί απλωμένα στη γυμνή σκηνή ήταν το μόνο σκηνικό. Οι επτά άντρες ηθοποιοί- μαύρα σκονισμένα παντελόνια, γυμνοί από τη μέση και πάνω, γυμνά πόδια- με τρόπο τελετουργικό, με την ιδιαίτερη έμφαση που δίνει ο σκηνοθέτης στη σωματικότητα- σώματα παλλόμενα, τρεμάμενα, μούτες που παγώνουν σαν μάσκες, ακραίες χρήσεις της φωνής…- έδωσαν μία σημειολογική ερμηνεία της τραγωδίας: αποσπάσματα του κειμένου από το πρώτο, κυρίως, μέρος της τραγωδίας, βελάσματα- τα ζώα των κοπαδιών που ο τρελαμένος από την Αθηνά Αίας σφάζει νομίζοντας πως είναι οι εχθροί του, οι Ατρείδες-, μαχαίρια στα χέρια, μπαλτάδες που άστραφταν στα χέρια, κόκκινες γόβες στα χέρια…

Οι κόκκινες γόβες εμφανίστηκαν όταν στο «παιχνίδι» μπήκε η μόνη γυναίκα ηθοποιός- η Σοφία Χιλλ- που καθόταν στον θώκο με ρούχα καθημερινά. Ανέβηκε στη σκηνή και τον θρήνο της Τέκμησσας, της συζύγου του Αίαντα, που ντροπιασμένος αυτοκτονεί, τον έκανε κραυγές άναρθρες, τον έκανε μελίσματα φωνητικά, σκορπίζοντας στη σκηνή και ξεσκίζοντας με τα δόντια αεροπορικούς φακέλους- γράμματα πολέμου; – πριν γυρίσει στον θώκο.

Φως κόκκινο, διαρκείς μινιμαλιστικές επαναλήψεις και ένα λάιτ μοτίφ, επίμονα επαναλαμβανόμενο- ένα γύρισμα από το «Final Cut» των Πινκ Φλόιντ που κάποιοι στίχοι του για το Αφγανιστάν και τη Βηρυτό ακούστηκαν στο τέλος ύστερα από μια μακρινή έκρηξη-, έδενε τον μύθο του Τρωικού Πολέμου, του οποίου ο Αίας ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές, με το σήμερα.

Το κοινό χειροκρότησε θερμότατα και με «μπράβο». Μετά, όμως, από το τέλος της παράστασης κάποιοι μιλούσαν για σκηνοθετική μανιέρα που ισοπεδώνει όλες τις παραστάσεις του Θεόδωρου Τερζόπουλου.