Ομπρέλα, μπάζα και ρεβόλβερ

Γύρω στα χίλια πεντακόσια άτομα μόνο παρακολούθησαν το συνταρακτικό ρεσιτάλ ερμηνείας της Φιόνα Σο στην Επίδαυρο με τις μπεκετικές «Ευτυχισμένες μέρες»
Η Γουίνι (Φιόνα Σο) και ο Γουίλι (Τιμ Πότερ) στο βουνό από μπάζα που στήθηκε στην Επίδαυρο για τις «Ευτυχισμένες μέρες» που παρουσίασε το Βασιλικό Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας Γύρισε. Στην Επίδαυρο. Για να ανοίξει το 54ο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Η Μεγάλη Ιρλανδή ηθοποιός Φιόνα Σο. Με τις «Ευτυχισμένες μέρες» του κορυφαίου του 20ού αιώνα Σάμουελ Μπέκετ. Η περσινή εμφάνισή της είχε μείνει ημιτελής- δόθηκε η πρώτη μόνο από τις δύο προγραμματισμένες παραστάσεις, η δεύτερη που έκλεινε και το Φεστιβάλ του 2007 ματαιώθηκε ως ένδειξη πένθους για τα θύματα της φωτιάς που κατάκαιγε την Ηλεία.

Στην ορχήστρα μια εικόνα τέλους: σωροί χωμάτων, πλάκες, γκρεμίσματα…- λες κι έχει περάσει σεισμός, πυρηνική καταστροφή, ολοκαύτωμα. Ήχοι απόκοσμοι, τρομακτικοί. Φως άπλετο από δεκάδες προβολείς στημένους στις πλαϊνές κερκίδες. Σκληρό. Αμείλικτο. Και χωμένη, σφηνωμένη στο σωρό των χωμάτων, μέχρι τη μέση, η Γουίνι. Η Φιόνα Σο. Μας αποκαλύφθηκε όταν οι τεχνικοί του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας, του οποίου παραγωγή είναι η παράσταση, απομάκρυναν το λευκό παραβάν που την έκρυβε και ενώ οι ήχοι γίνονταν εκκωφαντικοί.

Ήχος οξύς από ξυπνητήρι και η Γουίνι- μαύρο φόρεμα με γυμνούς ώμους, κεχριμπαρένιο κολιέ γύρω από τον λαιμό, λευκό ψάθινο καπέλο με γυρισμένο το μπορ στο κεφάλι, μια μαύρη τσάντα πλάι της- που κοιμάται γερμένη πάνω στα χέρια της ξυπνάει: «Άλλη μια ουράνια μέρα». Προσευχή, πλύσιμο δοντιών, καθρεφτάκι, ο Γουίλι (Τιμ Πότερ), ο σύντροφός της, κάπου πίσω από τον σωρό, θα συρθεί έξω από την τρύπα του, πλάτη στο κοινό, ένα βρώμικο μαντίλι πάνω στο κεφάλι και κάτω από το καπέλο του, μια πορνοφωτογραφία στο χέρι, φαίνεται, πλάτη πάντα, να αυνανίζεται, η Γουίλι σοκαρισμένη…

Θα βγάλει από την τσάντα της κραγιόν για να βάψει προσεκτικά τα χείλη της, θα λιμάρει τα νύχια της, θα βγάλει ένα μουσικό κουτάκι από το οποίο ακούγονται λίγες νότες από ένα βαλς της «Εύθυμης χήρας» του Λέχαρ, ο Γουίλι που έχει ξανακυλήσει στην τρύπα του θα ακουστεί να το τραγουδάει. Η Γουίνι θα εμφανίσει κατόπιν ένα περίστροφο- ένα μπράουνινγκ που θα επανέρχεται απειλητικά-, θα πάρει πόζες, θα υποκρίνεται την ευτυχισμένη, «νοσταλγικές» αναμνήσεις…- μια «κωμωδία».

Ναι! Έβγαζε γέλιο η Γουίνι της Φιόνα Σο. Ένα γέλιο αυθόρμητο που την επόμενη στιγμή, με την επόμενη ατάκα, σου το πάγωνε. Το τραγικό αγριεύει περισσότερο όταν το προβοκάρεις με μέσα της κωμωδίας. Και η Φιόνα Σο, ένας ογκόλιθος υποκριτικής, διδαγμένη από την Ντέμπορα Γουόρνερ που σκηνοθέτησε σοφά την έξοχη, πεντακάθαρη παράσταση- ένα μουσικό κομμάτι-, με την ιλιγγιώδη τεχνική της γλιστρούσε επιδέξια από την κωμωδία στο δράμα, από την κομεντί και τη φάρσα και το τσίρκο στην τραγωδία αποκαλύπτοντας το τραγικό μέγεθος του Μπέκετ χωρίς να φείδεται μέσων. Η Γουίνι της και μούτες είχε και δάκρυα και στριγγλιές και κάτι σπαρακτικές κραυγές που τρυπούσαν την ηρεμία του επιδαύριου τοπίου και γεννούσαν ρίγος.


Με σαπισμένα δόντια

Στο δεύτερο μέρος, ύστερα από σύντομο διάλειμμα κατά το οποίο η ηθοποιός ετοιμάστηκε, ενώ ακουγόταν ένα ποπ τραγουδάκι για «ευτυχισμένες μέρες» πίσω από το παραβάν που είχαν φέρει και πάλι οι τεχνικοί, η Γουίνι είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στον σωρό. Το ξυπνητήρι και πάλι, η τσάντα δίπλα, το περίστροφο πλάι στο κεφάλι της. Δεν μπορεί πια ούτε τα δόντια της να βουρτσίσει, και έχουν σαπίσει, η φωνήενισχυμένη από αόρατο μικρόφωνο«ψείρα»- είναι πνιχτή, το χιούμορ προσπαθεί να περισωθεί, το βαλσάκι του Λέχαρ… «Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα». Και ο Γουίλι, με στραπατσαρισμένο επίσημο ένδυμα, τη ζακέτα του φράκου στο ένα χέρι, το ημίψηλο στο άλλο, σέρνεται πάνω στον λόφο με τα γκρεμίδια να την φτάσει- ή μήπως να φτάσει το περίστροφο; – πριν γίνει σκοτάδι.

Το χειροκρότημα εξαιρετικά θερμό- «μπράβο» και οι θεατές όρθιοι- έφερε την Φιόνα Σο πολλές φορές στην ορχήστρα μαζί με τον συμπαίκτη της και, στο τέλος, με τη σκηνοθέτρια και τον σκηνογράφο Τομ Πάι.