[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου

Το παλεύω με αντικουνουπικά και βρωμερούς καπνούς σιτρονέλας, εκτός από τις περιπτώσεις που δεν παλεύεται με τίποτα. Μιλώ για τα σμήνη κωνώπων που έχουν κάνει λημέρι τους την Πειραιώς 260, κατ΄ εξοχήν χώρο του Φεστιβάλ Αθηνών. Ελπίζω οι σκηνοθέτες να μη νομίζουν ότι τους κάνω υποδείξεις ως προς το ανέβασμα, όταν ξαφνικά και χωρίς διόλου να το απαιτεί η δράση βγάζω αγενείς συριγμούς και χτυπάω με μανία τα μπράτσα μου.

Μακράν η καλύτερή μου παράσταση δόθηκε το περασμένο Σάββατο στις κερκίδες της Μικρής Επιδαύρου, την ώρα που επί σκηνής παιζόταν ο «Φιλοκτήτης» του Χάινερ Μίλερ. Η συχνή αλλαγή φωτισμών και η νυχτερινή επέλαση των θεατρόφιλων αναστάτωσε τη ρουτίνα των εντόμων, με αποτέλεσμα να δεχθώ στο πρώτο κιόλας λεπτό ένα γερό τσίμπημα στον παράμεσο. Κατάπια τον πόνο μου και άρχισα να ανεμίζω το τουμπανιασμένο δάχτυλό μου, αλλά οι διπλανοί μου είχαν ξεσηκωθεί υποστηρίζοντας ότι αυτό που με δάγκωσε ήταν μια από τις δεκάδες νυχτερίδες καθέτου εφορμήσεως που παραβίαζαν συστηματικά το FΙR του Μηνά Χατζησάββα. Πασαλείφτηκα με φενιστίλ και προσπάθησα να συγκεντρωθώ, αλλά λίγο αργότερα το ίδιο ιπτάμενο υποκείμενο αγνώστου ταυτότητος χώθηκε κάτω από μια φούστα, κάνοντας μαντάρα τη μέθεξη του μισού δεξιού διαζώματος.

Δεκαπέντε λεπτά πριν από το τέλος και ενώ όλα έδειχναν ότι η αεροπορική επιδρομή είχε κάπως μετριαστεί, καμιά εκατοστή θεατές της κεντρικής κερκίδας σηκώθηκαν όρθιοι και άρχισαν να κλωτσάνε. «Σκορπιός, σκορπιός, δεσποινίς μου, κάντε κάτι», φώναξε κάποιος στην polyglot ταξιθέτρια του Φεστιβάλ.

Είναι φανερό ότι δεν είναι μόνο οι αρχαιολόγοι που βάλθηκαν φέτος να σπάσουν τα νεύρα του Ματίας Λάνγκχοφ.