«Κολλήσαμε στη λίμνη της λάσπης»

«Δεν υπάρχει λίμνη. Η Κορώνεια είναι πλέον ένα φάντασμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο υδροβιολόγος κ. Σπύρος Μουρελάτος που έμεινε με τον συνεργάτη του εγκλωβισμένος την Παρασκευή επί πέντε και πλέον ώρες στο αμφίβιο όχημα της εταιρείας του στο κέντρο της λίμνης.

Πραγματοποιούσαν έρευνα και μετρήσεις στην περιοχή, προκειμένου να μελετηθεί η δραστηριότητα ενός ιδιότυπου υδρόβιου εντόμου, το οποίο ονομάζεται χειρονόμος, που φιλτράρει τη λάσπη του βυθού της λίμνης. Στην προσπάθειά τους να γυρίσουν το όχημα στο οποίο επέβαιναν κι ενώ βρίσκονταν σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου από την ακτή, κόλλησαν στη λάσπη και παρέμειναν ακινητοποιημένοι

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥ

«Στη λίμνη επικρατεί φαινόμενο αντικατοπτρισμού. Σου δίνεται η αίσθηση ύπαρξης νερού αλλά η εικόνα αυτή όλο και μετακινείται»

περισσότερο από πέντε ώρες. Για να απεγκλωβιστούν μάλιστα χρειάστηκε να επέμβει από αέρος η 2η ΕΜΑΚ. Όπως είπε στα «ΝΕΑ» ο υδροβιολόγος, ο οποίος έχει πλεύσει κατά καιρούς στην επιφάνεια της λίμνης, δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της απόλυτης καταστροφής. «Στη λίμνη επικρατεί σε ορισμένες ώρες της ημέρας ένα φαινόμενο αντικατοπτρισμού. Σου δίνεται η αίσθηση ύπαρξης νερού προς το οποίο και κινηθήκαμε, αλλά η εικόνα αυτή όλο και μετακινείται. Νιώθαμε να επιπλέουμε σε… νούφαρα λάσπης», θυμάται χαρακτηριστικά.

Η συνεχιζόμενη οικολογική καταστροφή που συντελείται από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 στη λίμνη Κορώνεια επανήλθε στο προσκήνιο με την παγίδευση των δύο επιστημόνων στη λάσπη τού υπό εξαφάνιση υγροβιοτόπου. Είναι χαρακτηριστικό ότι εξαιτίας της συνεχιζόμενης υποβάθμισης της λίμνης το βαθύτερο σημείο της δεν ξεπερνά τα 40 εκατοστά, με αποτέλεσμα να έχει σχεδόν νεκρώσει.

Οι πρώτες ενδείξεις έντονης υποβάθμισης της Κορώνειας παρουσιάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όταν διαπιστώθηκε ότι η στάθμη της συνεχώς υποχωρούσε και η έκτασή της μειωνόταν. Το 1995 η έκτασή της έφτασε τα 30 τετρ. χιλιόμετρα, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 ήταν έκτασης 46 τετρ. χιλιομέτρων. Τότε μάλιστα η ρύπανση προκάλεσε τον θάνατο όλων των ψαριών, ενώ περισσότερα από 3.000 πουλιά διαφόρων ειδών πέθαναν από άγνωστη αιτία. Το φαινόμενο κινητοποίησε τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, που άρχισε να κάνει λόγο για στρατηγικό σχέδιο διάσωσης της λίμνης, η οποία προστατεύεται από τη Συνθήκη Ραμσάρ και το πρόγραμμα Νατούρα.


Αφιλόξενη για ζωντανούς οργανισμούς από το 2000

ΘΑΝΑΤΟΙ πουλιών παρουσιάστηκαν από το 2000, σε μικρότερη όμως κλίμακα, ενώ το 2002 η λίμνη αποξηράνθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Την επόμενη χρονιά οι βροχοπτώσεις ευνόησαν την αναγέννησή της, η λίμνη όμως παρέμενε αφιλόξενη για πολλούς ζωντανούς οργανισμούς, λόγω του pΗ, της αλατότητας και της λάσπης, ύψους περίπου 1,5 μέτρου, που είχε καλύψει τον πυθμένα.

Μαζικοί θάνατοι πτηνών και ψαριών σημειώθηκαν και τα επόμενα χρόνια- η τελευταία ήταν τον περασμένο Σεπτέμβριο, με θύματα κυρίως φλαμίνγκο και αβοκέτες. Το master plan, που αναμένεται σύμφωνα με τον νομάρχη Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Ψωμιάδη να τεθεί σε εφαρμογή από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων έργα δημιουργίας και διαμόρφωσης υγροτότων και βαθέων ενδιαιτημάτων, βελτίωσης υδραυλικών χαρακτηριστικών και αμφίδρομης λειτουργία της ενωτικής τάφρου μεταξύ των λιμών Κορώνειας και Βόλβης και των γειτονικών χειμάρρων, διαχείριση καλαμιώνων περιμετρικά της λίμνης κ.ά.