Ο δρόμος της επιστροφής

Το σιωπητήριο για την εθνική μας ομάδα στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μάλλον θα ηχεί ακόμη στα αυτιά των διεθνών μας.

Το «κενό αέρος» που τους προέκυψε στην Αυστρία και τους υποχρέωσε να πέσουν απότομα στη 16η θέση του τουρνουά, δεν είναι δυνατόν να μην έχει παρενέργειες για τους περισσότερους από αυτούς που βρίσκονται στο ενεργό δυναμικό της μέχρι πρότινος πρωταθλήτριας Ευρώπης.

Αυτή την περίοδο ο Έλληνας ποδοσφαιριστής θυμίζει τη μετοχή του χρηματιστηρίου που διορθώνει από την κακή της φήμη. Οι καλές ειδήσεις που είχαμε πριν από τέσσερα χρόνια και έφεραν τις πολλές προτάσεις για πολλούς από τις ομάδες του εξωτερικού ανήκουν πλέον στο παρελθόν και τώρα όλο και έρχεται πιο κοντά ο ο δρόμος της επιστροφής στην πατρίδα.

Ο Γιώργος Καραγκούνης «αναπνέει ελληνικά» εδώ και και αρκετό καιρό, ο Άγγελος Μπασινάς και ο Κώστας Κατσουράνης κυριαρχούν στα αθλητικά πρωτοσέλιδα για τη μεταγραφή τους στην ΑΕΚ, ο Σωτήρης Κυργιάκος παραμένει ελεύθερος και αναζητά στέγη, με σαφώς καλύτερες προοπτικές από τον Στέλιο Γιαννακόπουλο που ίσως και να μην μπορεί να διώξει πλέον τις «κακές σκέψεις».

Ο επαναπατρισμός θεωρείται και είναι επίπονος γι΄ αυτούς τους παίκτες για δύο σημαντικούς λόγους. Ο ένας και κυριότερος αφορά το γεγονός ότι εδώ τα λεφτά δεν είναι τόσα πολλά και λίγοι θα βρεθούν στην «ευτυχή συγκυρία» να έχουν ως μνηστήρες τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.

Ο δεύτερος αφορά τη νοοτροπία που υπάρχει εκτός συνόρων για το ποδόσφαιρο, σύμφωνα με την οποία οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ πιο άνετες αφού κανένας παίκτης δεν καταδικάζεται σε κατ΄ οίκον περιορισμό αν η ομάδα του γνωρίσει την ήττα στο ντέρμπι.

Όλα αυτά θα λείψουν από τους Έλληνες ποδοσφαιριστές και ας υποστήριζαν ότι δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα στα γήπεδα της Αυστρίας. Τα προνόμια που κατέκτησαν με τόσο κόπο, απέκτησαν ημερομηνία λήξης και αυτή την μεταγραφική περίοδο πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα της παρακμής, μέχρι να τους δοθεί η επόμενη ευκαιρία στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.

Για τις παλιές καραβάνες βέβαια του έπους της Πορτογαλίας μάλλον θα είναι αργά, αλλά η παρακαταθήκη που θα αφήσουν (και με τις δύο όψεις του νομίσματος) αναμένεται να αποτελέσει τον καλύτερο σύμβουλο για τις επόμενες γενεές. Γιατί οι δικοί μας παίκτες, είναι αλήθεια ότι έβγαλαν το διαβατήριό τους κυρίως από την επιτυχία της εθνικής ομάδας και όχι από την πορεία τους σε συλλογικό επίπεδο. Οι ξένοι «συμπαίκτες» τους έχουν τον πρώτο λόγο στην ενδεκάδα, που δεν αποτελεί πλέον το δικό τους χωράφι και μόνο αν προκύψει (άλλο) ένα συναρπαστικό ταξίδι με τον Ρεχάγκελ, θα τους δοθεί ξανά η δυνατότητα για να γνωρίσουν κι άλλες πολιτείες. Μέχρι τότε μπορούν να ποντάρουν μόνο σε εσωτερικές κόντρες των ισχυρών του ποδοσφαίρου μας, όπως έγινε για παράδειγμα με τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο και ας μην είχε συμπεριληφθεί στην αποστολή για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Αυστρίας. Εδώ όμως υπάρχει κι άλλο ένα προσωπικό δεδομένο, αφού το νέο απόκτημα του Παναθηναϊκού συμβολίζει την προοπτική στο ποδόσφαιρο. Μπορεί να επενδύσει κάποιος πάνω του αφού υπάρχει η ελπίδα για το καλύτερο αύριο, σε αντίθεση με τους δοξασμένους πλην όμως κοντά στη δύση τους διεθνείς μας, που αντιπροσωπεύουν το χθες.

Για ορισμένους βέβαια, οι επίσημες υποχρεώσεις θα αρχίσουν νωρίτερα. Ο Πανιώνιος για παράδειγμα αρχίζει αύριο τη συμμετοχή του στο Ιντερτότο και ο Έβαλντ Λίνεν πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός, αφού ο συμπατριώτης του Ράινερ Μάουρερ με τον ΟΦΗ δεν πρόλαβε την παρέλαση επειδή έκανε το λάθος να ξεκινήσει από τόσο νωρίς την προετοιμασία και τα επίσημα παιχνίδια.

Γερμανικές ιστορίες…


Ουίλιαμς, όπως Γουίμπλεντον

Η μικρή Σερένα περιμένει ξανά την αδελφή της για να της αποδείξει ότι αυτή είναι η «μεγάλη». Οι αδελφές Ουίλιαμς δίνουν το δικό τους χρώμα στον τελικό του Γουίμπλεντον, μονομαχώντας ξανά για το τρόπαιο. Η Βένους είχε ηττηθεί στην προηγούμενη ενδοοικογενειακή αναμέτρηση και αύριο θέλει τη ρεβάνς.