«Τα κόμπλεξ δεν κάνουν καλό στο τραγούδι »
«Ήταν τόσο ψαγμένος και τόσο προσεγμένος ο δίσκος- λέει ο Φίλιππος Πλιάτσικας για τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο «Οmnia»- που ό, τι και να λένε περνάει στο ντούκου». Είναι, άλλωστε, και ο μόνος δίσκος του που ζητήθηκε να κυκλοφορήσει (και κυκλοφορεί ήδη) σε 14 χώρες: στην Ευρώπη, στο πρώην ανατολικό μπλοκ, στο Ισραήλ, στην Αραβία
Το τέταρτο προσωπικό του άλμπουμ μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ «Οmnia» (ΕΜΙ) γέμισε επί τρεις μέρες τον Λυκαβηττό το καλοκαίρι του 2007, ανακηρύσσοντάς τον σοβαρό αντίπαλο του τροπαιούχου στη δημοτικότητα Μιχάλη Χατζηγιάννη. Το δε τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» είναι από εκείνα που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα ραδιόφωνα φέρνοντας συχνά πυκνά στην καθημερινότητα μας τον “πυξ-λαξικό” συναισθηματισμό, που τόσο ταίριαξε στη δεκαετία του ΄90. Απόδειξη ότι ο δημοφιλής τραγουδοποιός πέρασε σχετικά εύκολα, γρήγορα, και χωρίς απώλειες στη νέα του φάση, βάζοντας γερά θεμέλια αυτά τα έξι χρόνια που λειτουργεί αυτόνομα για μια ανάλογα ένδοξη συνέχεια.
Φέτος το ραντεβού του στον Λυκαβηττό χάλασε λόγω του γνωστού αλαλούμ, και μεταφέρθηκε (αύριο) στο γήπεδο του ΠΑΟ στη Λεωφ. Αλεξάνδρας. Η καλοκαιρινή του περιοδεία ξεκίνησε από την Κομοτηνή και περιλαμβάνει πολλές, πολλές στάσεις (πάνω από τριάντα μέχρι τον Σεπτέμβριο). Τον συνοδεύουν δυο πολλά υποσχόμενες τραγουδίστριες της νεώτερης γενιάς, η Joanna Drigo και η Λαμπρινή Καρακώστα, το ιστορικό γκρουπ Απροσάρμοστοι (του Παύλου Σιδηρόπουλου) και ο μόνιμος συνεργάτης του τον τελευταίο καιρό, ο ράπερ Μc Υinka.
ΙΝFΟ
Αύριο στις 21.30 στο γήπεδο της Λεωφ. Αλεξάνδρας. Τηλ. 210-6465.000.
Εισιτήρια: 20 ευρώ.
Διατηρείται και φέτος η φόρα της περσινής δισκογραφικής επιτυχίας;
Διατηρείται. Ένας καλός δίσκος είναι βασικός παράγοντας για να ανανεωθεί το ενδιαφέρον του κόσμου. Αλλά δεν είναι αρκετός για να γεμίσουν οι χώροι. Πρέπει να υπάρχει μια βάση, μια εμπιστοσύνη. Να ξέρει ο άλλος ότι αξίζει τον κόπο να έρθει να σε δει.
Μας προτείνεις και δύο νέες τραγουδίστριες.
Το επιδιώκω όταν βλέπω κάτι που μ΄ αρέσει. Στην Joanna έκανα και την παραγωγή του πρώτου της δίσκου. Βγαίνει αυτές τις μέρες.
Οι συνάδελφοί σου προτιμούν να φέρουν ονόματα γνωστά στις συναυλίες τους.
Ναι. Στις συνεντεύξεις είναι ενθουσιώδεις για τους νέους και ανησυχούν ιδιαίτερα για το πού πάει η κατάσταση, αλλά όλη η ανησυχία μένει στις συνεντεύξεις…
Και οι Απροσάρμοστοι; Οι νεώτεροι σίγουρα δεν θα τους γνωρίζουν.
Μη το λες αυτό. Υπάρχει κόσμος που ψάχνει και βρίσκει. Σε συναυλία- αφιέρωμα στον Σιδηρόπουλο μού έκανε εντύπωση πόσα νέα παιδιά ήξεραν τους στίχους των τραγουδιών. Μπορεί να ακούγονται γραφικά όλα αυτά, αλλά εγώ το βλέπω στην πράξη. Σίγουρα έχει αλλάξει ο τρόπος που προσεγγίζουμε σήμερα τη μουσική, έχει αλλάξει ο τρόπος που διακινείται, αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν αλλάζουν. Και αυτό το βλέπεις, στα προφανή- στα λάιβ δηλαδή ή στους καλούς δίσκους.
Το «Οmnia» είναι ένας δίσκος που παίχτηκε πολύ, αλλά υπήρξαν και κάποιες αρνητικές κριτικές.
Aν είναι καλοπροαίρετες, είναι καλοδεχούμενες.
Βοηθάνε;
Σίγουρα. Αλλά δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, διακρίνεις ζήλεια. Εξόφθαλμες γκάφες και παραλείψεις που δείχνουν ότι ο ειδήμων δεν έχει ακούσει καν τον δίσκο! Δεν μπορεί να είναι όλοι έτσι…
Πάντως είναι ελάχιστοι όσοι έχουν τη γνώση να κρίνουν. Και όσο πιο ακαλλιέργητος είναι εκείνος που κρίνει τόσο λιγότερο φόρο πληρώνει γι΄ αυτά που λέει. Και λυπάμαι πολύ που υπάρχουν κάτι τύποι, που έχουν χρίσει εαυτούς επίσημους εκπροσώπους των ανησυχούντων και κρίνουν τους πάντες και τα πάντα.
Όπως…
Όπως ο Αγγελάκας.
Δεν έχει δικαίωμα να κρίνει ο Αγγελάκας;
Όxι με τον τρόπο που έχει επιλέξει να το κάνει. Από παλιά είχε πει διάφορα για τους Πυξ Λαξ και τώρα τά ΄χει βάλει με το «έντεχνο». Τους Κατσιμιχαίους, τον Παντελή Θαλασσινό… Αυτά είναι κομπλεξικά πράγματα, δεν κάνουν καλό στο τραγούδι.
Εσύ όμως πρέπει να αισθάνεσαι δικαιωμένος από τις επιλογές σου.
Έτσι είναι. Ο κόσμος τις έχει δικαιώσει. Και δεν είναι ευκαιριακό αυτό, επειδή ήταν καλός ένας δίσκος ή επειδή άρεσε ένα τραγούδι.
«Μετράει η εμπιστοσύνη»
Θυμάσαι ένα περιστατικό που σου έχει δώσει ιδιαίτερη χαρά; Στον Μύλο της Θεσσαλονίκης συνέβη πριν από λίγο καιρό.
Καθώς ήμουν στη σκηνή, έβλεπα κάτω τα 14χρονα και τα 16χρονα όπως 13 χρόνια πριν στην ίδια σκηνή, με τους Πυξ Λαξ τότε. Και λέω μέσα μου, ανεξάρτητα απ΄ τα τραγούδια ή την τέχνη που κάνει κανείς- κάτι που μόνον ο χρόνος το κρίνει τελικά-, πρέπει να είναι και κάτι άλλο που κρατάει τον κόσμο κοντά σου. Τι είναι αυτό; Μάλλον μια σχέση εμπιστοσύνης, ό,τι πολυτιμότερο έχω φτιάξει μέσα στα χρόνια, κι αυτό δεν θέλω να το προδώσω ποτέ.














