Οι εραστές των βράχων

«Με το που βλέπω βράχο, “σεληνιάζομαι”, τον ερωτεύομαι! Το μόνο που σκέφτομαι είναι να σκαρφαλώσω, απλά ανυπομονώ να τον κατακτήσω, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο μυαλό μου! Ήδη, πριν καν αναρριχηθώ, η αυτοπεποίθησή μου είναι στο φουλ! Άμα το φοβηθείς, καλύτερα άσ΄ το, πρέπει απ΄ το έδαφος η ψυχολογία σου να είναι στο 100%…».
«Αγοροκόριτσο» στο δημοτικό, έπαιζε ποδόσφαιρο. Στα 28 της σήμερα η Στέλλα Γκανά κατάλαβε, όπως λέει, πως στο DΝΑ της το ΄γραφε ξεκάθαρα: «extreme sports», και τελευταία

«ΘΕΛΕΙ… ΜΟΥΡΛΑ»

«Είναι σπορ μόνο για τους φαν της περιπέτειας, της αδρεναλίνης» λέει η Στέλλα Γκανά, που πρόσφατα κατέκτησε τα Μετέωρα

λατρεία της έγινε και η αναρρίχηση σε βράχο! «Θέλει… μούρλα αρκετή! Αυτή, όμως, πρέπει να την έχεις μέσα σου, στο αίμα σου! Είναι σπορ μόνο για τους φαν της περιπέτειας, της αδρεναλίνης! Για μένα πια, στον ελεύθερο χρόνο μου, είναι κι ένα μέσο αποτοξίνωσης απ΄ την καθημερινότητα», περιγράφει.

Η ίδια είναι πλέον και πιστοποιημένα μια απ΄ τις ελάχιστες, αλλά συνεχώς αυξανόμενες τα τελευταία χρόνια, Ελληνίδες «Σπάιντερ γούμεν». Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο φινάλε του εαρινού προγράμματος της Σχολής Αναρρίχησης που για έξι Σαββατοκύριακα παρακολούθησε, πέρασε με επιτυχία το τεστ στο πιο απαιτητικό ελληνικό αναρριχητικό πεδίο: μόνο με χέρια και πόδια, απλά δεμένη με σχοινιά για παν ενδεχόμενο, ανεβοκατέβηκε στα επιβλητικά βράχια των Μετεώρων, απέκτησε και το σχετικό δίπλωμα. «Ανέκαθεν μού άρεσε η τεχνητή αναρρίχηση κι ήθελα να τη δοκιμάσω, την είχα δει σε περιοδικά. Στην αρχή, στα 21 μου, προσπάθησα για λίγο καιρό, ως αυτοδίδακτη, στο bouldering (αναρριχήσεις σε πολύ χαμηλά βράχια)· ώσπου φέτος θέλησα να σπουδάσω το αντικείμενο σε σχολή, για να μπορέσω να είμαι και ασφαλής – ένα λάθος να κάνεις, όταν κρέμεσαι σ΄ ένα βράχο εκατό μέτρων, είναι πιθανότατα και το τελευταίο σου…», σημειώνει. Πλέον, μετά και τις πρόσφατες εντυπωσιακές επιδόσεις της στην «Κοιλάδα των βράχων», στα Μετέωρα, παθιάστηκε, όπως παραδέχεται, ακόμα περισσότερο με τα… κατσάβραχα.

«Ανεβήκαμε σε απίστευτη, καταπληκτική διαδρομή, στην κορυφή Δισκοπότηρο· με τρεις σχοινιές (ενδιάμεσες στάσεις), φτάσαμε σε ύψος 150 μέτρων. Στο τρίτο σκέλος, μάλιστα, έπρεπε να περάσουμε απ΄ τον ένα βράχο στον άλλο, υπήρχε κενό μεταξύ τους!». Αυτός, ακριβώς, ο βαθμός δυσκολίας του εγχειρήματος- και λιγότερο τα μέτρα που θα διανύσει προς τα πάνωείναι που μετρά περισσότερο για τη νεαρή Κορίνθια αναρριχήτρια. «Για μένα η πρόκληση είναι κάθε φορά τα πιο λίγα και αραιά πιασίματα (για τα χέρια) και πατήματα (για τα πόδια) που έχει ένας βράχος. Εκεί, στις απότομες, κάθετες αυτές κλίσεις, χρειάζεσαι πολύ μεγαλύτερη δύναμη, ιδιαίτερη τεχνική και ευλυγισία. Από εκεί και πέρα, ό,τι και να μου συμβεί στην πορεία, γλιστρήσω ή πέσω, ξέρω πως η σωστή χρήση του εξοπλισμού μου είναι αυτή που θα με κρατήσει τελικά σώα…».

«Στο βουνό νιώθω άλλος άνθρωπος!»
Ο κίνδυνος, ενώ κρέμεσαι στον αέρα, είναι σχετικός, «παντού στην καθημερινή μας ζωή υπάρχει», λέει και ο 29χρονος φωτογράφος, μέλος του Ορειβατικού Συλλόγου Ελευσίνας, Χάρης Καρούτσος, επίσης φανατικός, εδώ και δύο χρόνια, αναρριχητής βράχων, εσχάτως και διπλωματούχος της Σχολής Αρχαρίων της ΕΟΟΑ (Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας-Αναρρίχησης). «Και μια μηχανή που πηγαίνει με 300 χιλιόμετρα στην Εθνική δεν είναι σκέτος θάνατος; Εγώ τουλάχιστον εκεί στο κενό παίρνω τις προφυλάξεις μου- πάντα, βέβαια, ο αστάθμητος παράγοντας είναι στο πρόγραμμα…», υποστηρίζει. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, και ο ίδιος συμφωνεί πως και το βουνό έχει τη δική του «τρέλα». «Νιώθεις άλλος άνθρωπος! Προσωπικά, ανυπομονώ να φύγω απ΄ την Αθήνα, για να βρεθώ σε κάποιο βουνό!». Αυτό φρόντισε να κάνει πρόσφατα, όταν αγνάντεψε απ΄ την κορυφή του Δισκοπότηρου τα Μετέωρα. «Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να ξεπεράσεις τη στιγμιαία υψοφοβία σου. Πιο πολύ, δηλαδή, είναι ζήτημα ψυχικής – παρά σωματικής- δύναμης, αν θα τα καταφέρεις. Ειδικά σε τέτοια ύψη, μπορεί να ανεβαίνεις συνέχεια και κάποια στιγμή να κοιτάξεις πίσω σου και να αναρωτηθείς, “πού έχω ανέβει εγώ τώρα;”, να αντικρύσεις ένα χάος κάτω απ΄ τα πόδια σου. Αυτό κάνω εγώ επίτηδες, για να συνηθίσω και να το ξεπεράσω γρήγορα. Λέω τότε μέσα μου ότι “δεν θα πάθω τίποτα”, γιατί ξέρω πού πατάω, γνωρίζω να δένομαι καλά, έχω εμπιστοσύνη και στον άρτιο εξοπλισμό μου!».