Όποιος καεί στο χυλό

ΜΙΑ ματιά στο πώς κινούνται αυτή την εποχή οι (ισχυρές) ΠΑΕ του ελληνικού πρωταθλήματος, ασφαλώς και έχει ενδιαφέρον. Οι παράγοντες, με μόνη ίσως εξαίρεση τη «νέα κατάσταση» στον Παναθηναϊκό, δεν κυνηγούν τα «μπαμ» και την πώληση εισιτηρίων διαρκείας, αλλά χτυπούν εφικτούς στόχους και ποδοσφαιριστές με ικανότητα να αποκτήσουν άμεσα «καλή χημεία» με τον προπονητή.

Το γεγονός έχει μια επιπλέον ανάγνωση: οι πρόεδροι έπαθαν και έμαθαν. Τόσον καιρό, έφεραν στις ΠΑΕ που ηγούνται ηχηρά ομάδα, πρόσφεραν εξωπραγματικά συμβόλαια, συνήθως ο παίκτης δεν «έπιανε» και λίγα χρόνια μετά επιστράτευαν τους καλύτερους νομικούς προκειμένου να γλιτώσουν κάποια χρήματα. Η ΑΕΚ την πάτησε με τον Φερέρ και ο Ισπανός πηγαινοέρχεται στα μέρη μας, με σκοπό να διευθετήσει κάποιες εκκρεμότητες για τη λύση ενός συμβολαίου που έληγε το 2011. Ο Ντέμης παλεύει να ξεφορτωθεί τον δεύτερο καλύτερο ποδοσφαιριστή που έφερε στους Θρακομακεδόνες το περασμένο καλοκαίρι: τον Μαρτίν Αρουαμπαρένα. Όταν όμως δίνεις απλόχερα 800 χιλιάρικα, πρέπει να γνωρίζεις και τις περαιτέρω συνέπειες…

ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟη κατάσταση δεν δείχνει καλύτερη. Έστω και αν στο Λιμάνι είναι σύνηθες να δίνουν αποζημιώσεις και να κάνουν πλούσιους απίθανους αλλοδαπούς με μηδαμινή προσφορά, η φετινή κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ξέρετε τι λένε στην Πλατεία Αλεξάνδρας; Πως το πρόβλημα δεν είναι να αποκτηθούν αξιόλογοι παίκτες, αυτοί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα πειστούν να φορέσουν τα «ερυθρόλευκα». Το μείζον είναι να επιτευχθεί συμφωνία με τους (λεγόμενους) «αποδιοπομπαίους τράγους». Τέτοιοι είναι ο Σέζαρ και ο Ντομί. Μπορεί και κάποιοι ακόμη, αφού στον Ολυμπιακό ανάλογα με τα… φεγγάρια βγάζουν και κάποιους ανεπιθύμητους. Πάνω από 3 εκατ. ευρώ πρέπει να δώσουν σε όσους θα τους «σπάσουν» τις συμβάσεις.

ΚΑΙ ΣΤΗΝΠαιανία, εκεί όπου το χρήμα ρέει άφθονο με την είσοδο των επιχειρη ματιών, ξηλώνεται όχι μόνο η ομάδα της Ριζούπολης, αλλά ακόμη και αυτή του νταμπλ του 2004! Δεν είναι χαριτωμένο; Όποιος δεν παίρνει τίτλο, τον συνοδεύει η στάμπα του αποτυχημένου και αργά ή γρήγορα καλείται να διακόψει τη συνεργασία του. Ο Μόρις εισπράττει περί τα 550 χιλιάρικα, ο Παπαδόπουλος παίρνει μια 600άρα, αυτά όμως αποτελούν «ψιλά γράμματα» για την ΠΑΕ. Τότε, γιατί τους κάνουν συμβόλαια «χρυσά»; Μήπως οι παράγοντες φοβούνται το ενδεχόμενο να χάσουν τα κελεπούρια; Για τον λόγο αυτό τους δένουν και τους πληρώνουν αδρά; Είναι σαφές ότι οι παράγοντες πέφτουν θύματα των αετονύχηδων και δη των ατζέντηδων. Διότι οι μάνατζερ επιμένουν για πολυετή συμβόλαια προκειμένου να διασφαλίσουν το συμφέρον των πελατών τους.

ΚΙ ΟΜΩΣ,οι ΠΑΕ μπορούν να αντιδράσουν. Να κοιτάξουν πέρα από τη… μύτη τους και όχι να έχουν στο μυαλό πώς θα ανακαλύψουν κρυμμένο ορυχείο με (ποδοσφαιρικό) θησαυρό στην άλλη άκρη της Γης. Παράδειγμα; Αντί να ψάχνουν αμυντικό χαφ-λαχείο στα πέρατα του κόσμου, μπορούν με ένα απλό ταξιδάκι στην Τρίπολη να διαπιστώσουν τις ικανότητες του κορυφαίου αμυντικού χαφ του πρωταθλήματος: του Καρντόσο. Τόσο λίγος τους πέφτει και τον αγνοούν οι δήθεν ειδήμονες; Εκτός αν πρέπει να αυξήσουν τους λογαριασμούς ατζέντηδων με τους οποίους κάνουν συχνά πυκνά δουλειές…


50 χρόνια μετά τον πρώτο θρίαμβο

ΑΚΡΙΒΩΣ 50 χρόνια μετά την εκπληκτική παράσταση και το 5-2 της Βραζιλίας επί της Σουηδίας στη Στοκχόλμη, στην Μπραζίλια γιόρτασαν την κατάκτηση εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο αξεπέραστος Πελέ συναντήθηκε με τον Σουηδό Κουρτ Χάμριν, θυμήθηκαν τα παλιά και ο Βραζιλιάνος μάγος προσπάθησε να εξηγήσει πώς περνούσε σαν άνεμος τους έκθαμβους αντιπάλους του.