Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τιμόνια και φάρες

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Σας γράφω εξ αφορμής όσων τελευταία γίνονται στην πατρίδα μας και «δήθεν» αγανακτούμε με τη ΜΙΕSΕΝS και τους πολιτικούς μας κ.λπ. κ.λπ. Θα ήθελα να ξεκινήσω κάνοντας έναν πρόχειρο υπολογισμό: 300 βουλευτές + περίπου 2.500 διευθυντές υπουργείων + 3.000 δήμαρχοικοινοτάρχες + 150 νομάρχες + 50.000

δημοτικοί-νομαρχιακοί σύμβουλοι + 2.000 παράγοντες σε δημόσιες υπηρεσίες = χοντρικά 60.000 «διοικούντες». Αν διαιρέσουμε το πλήθος της φυλής μας 10.000.000 με 60.000, μας προκύπτει ότι 1 στους 167 από εμάς είναι σε κάποιο από τα τιμόνια αυτής της χώρας. Με άλλα λόγια, και δεδομένου ότι στη χώρα μας έχουμε στενούς συγγενικούς δεσμούς, 1 κουμπάρος μας- αδερφός μας- ξάδελφός μας- μπατζανάκης μας κ.λπ., κάποιος από το περιβάλλον μας, είναι σε θέση διοίκησης όπου γίνεται το πλιάτσικο του αιώνα και προσπαθεί να βολέψει ημετέρους.

Αυτοί είμαστε! Ας κοιταχτούμε καλά στον καθρέφτη κι ας καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν μας κυβερνούν «εγκάθετοι Αρειανοί», αλλά τα ξαδέρφια μας, οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας! Και όσο εμείς και αυτοί – όλοι μας- κοιτάμε να βολέψουμε την πάρτη μας (ακόμα και για μια στρατιωτική μετάθεση μέσω του γνωστού μας) αυτά θα έχουμε! Ήμαρτον, όπως λέει και ο Γεωργίου. Μας πιάνει η οργή, ο θυμός και η αγανάκτηση όταν πρόκειται για τους «άλλους» ενώ, όταν πρόκειται για την πάρτη μας, «έλα μωρέ!»… Δυστυχώς, αγαπητή κυρία Φοίβη, συμπληρώνοντας 30 χρόνια ζωής σε αυτόν τον έρμο τόπο, συνειδητοποιώ κάθε ημέρα και πιο πολύ τι φάρα είμαστε…

Με εκτίμηση, Μακρής Δημ.

«Κάτω απ΄ τις γέφυρες/ βρήκα τη φάρα μου ξέμπαρκη/ να θαυμάζει τον ωκεανό./ Τη νύχτα με το τραγούδι των νταβατζήδων/ και γύρω στους ντόκους πρεζάκηδες/ να χτυπάνε στα πόδια τη δόση…», γράφει ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης, αγαπητέ Δημήτρη. Δεν σας απαντάει τα περί φάρας;
Το άλλο ανέκδοτο, με τον Τοτό, το ξέρετε;

Νά ΄ναι καλά ο Δήμος Αθηναίων, που μας κάνει να γελάμε. Να σκάει το χειλάκι μας, που δεν λέει να σκάσει στην ξεφτίλα στην οποία μας έχουν οδηγήσει οι σεμνοί και ταπεινοί.

Να λέει κανένα ανεκδοτάκι του τύπου «ο δήμος ουδεμία σχέση έχει με το Φεστιβάλ Αθηνών ούτε με το θέατρο Λυκαβηττού». Μόνον αρπάζει τα κλειδιά και τα λουκέτα και όποτε του καπνίσει το κλειδώνει και το ξεκλειδώνει κατά βούληση το μαγαζάκι, αφήνοντας απ΄ έξω χιλιάδες Αθηναίους που έχουν πληρώσει εισιτήριο;

Κατά τα άλλα καμία σχέση;

Αααααχ,γελάσαμε πάλι, βρε. Σαν το άλλο το ανεκδοτάκι του δήμου, ότι «ήταν μια καλοστημένη παράσταση αυτό που παίχτηκε γύρω από το κλείσιμο του θεάτρου του Λυκαβηττού». Καλοστημένη παράσταση για να κάνουν όλοι πως είναι κλειδωμένο, με λουκέτο του δήμου, ας πούμε; Τι καλοστημένη παράσταση; Του Μιχαήλ Μαρμαρινού; Όχι, για να το καταλάβουμε κιόλας το ανέκδοτο και να γελάσουμε κι εμείς όλοι!

Αμ το άλλο το ανέκδοτο; Που αντί να πει αντρίκια πως έκανε λάθος ή υπέκυψε στην παλλαϊκή κατακραυγή για τη σφράγιση του Λυκαβηττού ή και σε πιέσεις άνωθεν (αποτέλεσμα επίσης παλλαϊκής κατακραυγής) και να αντιμετωπίσει το κοινό με ένα συγγνώμη, βρε αδελφέ, και να το πάρει πίσω, κάνει πως φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εκείνον που έπιασε το λουκέτο και τα πήρε όλα σβάρνα;

Στην Ελλαδίτσα που κανείς δεν τηρεί νόμους (μηδέ του δήμου εξαιρουμένου), όταν βρήκε κάτι στραβόπου ποιος ξέρει τι συμφέροντα, προσωπικά ή άλλα, εξυπηρετεί- και σε βάρος χιλιάδων, εκεί βρήκε να κάνει «το καθήκον του»; Εκεί βρήκε να τα στυλώσει- μέχρι να έρθει η φάπα από ψηλά; Και να βγει να ρίχνει ευθύνες όπου μπορεί να πιάσει η λάσπη (σε άγριες και αποξυσμένες επιφάνειες δεν πιάνει;).

Αναφέροντας δε αντρίκεια σε ανώνυμη (παρακαλώ) ανακοίνωση Τύπου – που υποτίθεται σκοπό έχει να ενημερώσει το κοινό (πρωτιά κι αυτή στα χρονικά)- όχι τόσο τα γεγονότα, αλλά σχόλια του τύπου «μήπως κάποιοι πρέπει να γίνουν πιο σοβαροί και πιο υπεύθυνοι στα λεγόμενα και τις πράξεις τους;». Εντάξει, βρε, γελάσαμε, γελάσαμε…

Το άλλο ανεκδοτάκι, με τον Τοτό, το ξέρει;


Στο τούνελ του διασυρμού

Αγαπητή κ. Φοίβη, καλημέρα Προβληματίζομαι συχνά, τι θα γίνει με το «αύριο» της νεολαίας μας. Πού πάνε τους λαούς, τις κοινωνίες όλες αυτές οι παγκόσμιες ανακατατάξεις, που «δονούν» όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας. Οι εργαζόμενοι που θα επιζήσουν στο μέλλον είναι αυτοί που γνωρίζουν τον ρυθμό της αλλαγής. Ανεκτικοί στην αβεβαιότητα και ανοιχτοί στο να μαθαίνουν καινούργια πράγματα.

Δεν έχουν πολλές επιλογές. Πολλές από τις συνήθειες που έκαναν κάποτε δυνατή την άποψη «μια ζωή, μια καριέρα», εξαφανίζονται. Τα τωρινά προσόντα εργασίας μετά βίας ξεπερνούν τα δέκα χρόνια επικαιρότητας. Δεν βλέπω «φως» στην άκρη του «τούνελ». Και αυτό είναι που με πληγώνει.

Με εκτίμηση, Βασ. Παλαμηδάς, Βόλος Πού να πάνε, αγαπητέ Βασίλη;

Σ τον Λυκαβηττό, αδελφοί μου, στον Λυκαβηττό (τώρα που- λόγω διεθνούς διασυρμού- τον άνοιξαν και μας περιμένει)…