[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η βραδιά δεν ήταν στημένη

Το ομολογώ πως εξεπλάγην! Όταν φθάσαμε τις πρώτες πρωινές ώρες στην παραλία, κανείς μας δεν περίμενε να συναντήσει τόσο κόσμο. Δεν έβλεπες αμμουδιά, παρά μόνο χαρούμενα πρόσωπα. Μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα. Με ένα μπουκάλι στο χέρι, κατέφθανε ο ένας μετά τον άλλον, προσφέροντας προς χάριν όλων τον αλκοολούχο οβολό του. Κι από το κοινόβιο μπαρ εξυπηρετούνταν οι πάντες.

Το σκηνικό με τον πανύψηλο, κατακόκκινο- λόγω ειδικού φωτισμού- βράχο ήταν φαντασμαγορικό. Έπαιζε ρόλο και το φεγγάρι που ήταν γεμάτο γεμάτο, κάνοντας το τοπίο σχεδόν ειδυλλιακό.

Οι πιο έμπειροι ήταν οργανωμένοι με ψάθες και πετσέτες, οι περιπετειώδεις προσωπικότητες είχαν φορέσει μαγιόκι ας είχε ψύχρα- ενώ οι «πράσινοι» γλεντζέδες είχαν προνοήσει να κουβαλήσουν μέχρι και τασάκια- το πολυπαιγμένο σλόγκαν «όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές» έφερε αποτελέσματα!

Η μουσική δεν άφηνε κανέναν αδιάφορο: όσοι πέρασαν από τη κονσόλα είχαν ομολογουμένως έμπνευση! Βοηθούσε βέβαια και η αίσθηση του… φυσικού τοπίου. Γιατί, όπως και να το κάνεις, διασκέδαση από διασκέδαση διαφέρει.

Το να στριμώχνεσαι ενώ στέκεσαι όρθιος και παρακαλάς να βρεις ένα στασίδι για να ξαποστάσεις έστω για ένα λεπτό, αποφεύγοντας τα αναμμένα τσιγάρα που «παραμονεύουν» να κάψουν την καινούργια μπλούζα σου και μέσα σε όλα τα άλλα να αναζητάς λίγο οξυγόνο και δροσιά, δεν θα έλεγε κανείς πως συνθέτει μια κατάσταση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως η αποθέωση της διασκέδασης. Συμβαίνουν όμως κι αυτά.

Το πάρτι στην παραλία ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τις στημένες βραδιές. Ο ιδιοκτήτης όμως του μπαρ-κλαμπ, λίγα μέτρα πιο μακριά από την εν λόγω παραλία, δεν φαίνεται να είχε την ίδια άποψη. Το περιπολικό πηγαινοερχόταν όλο το βράδυ…