«Παίζαμε ποδόσφαιρο στα ερείπια»

«Μια έφηβη κοπέλα μου ζήτησε να μιλήσουμε πάνω στα χαλάσματα, όπου μόλις τρεις μέρες πριν ήταν το σπίτι της. Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα ασφαλές “κάθισμα” στο τσιμέντο, μου έδειξε πού ήταν το δωμάτιό της, το σαλόνι, η κουζίνα, σχεδόν τα είδα στα μάτια της. Τούτη εδώ η περίπτωση στην Παλαιστίνη, να ακούω το κορίτσι αυτό, με συγκλόνισε πραγματικά. Με άγγιξε βαθύτατα το κουράγιο της, η ειλικρίνεια, η γενναιότητά της…».
Κατέγραψε στο ημερολόγιό της τις εμπειρίες της από τα παλαιστινιακά εδάφη. Ακόμα περισσότερο, αποθήκευσε στο μυαλό της τις δυνατές εικόνες που έζησε εκεί. Ψυχολόγος και εθελόντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, η κ. Ελίνα Πελεκάνου μόλις επέστρεψε από τη Χεβρώνα, έπειτα από έξι μήνες εργασίας σε πρόγραμμα ψυχολογικής υποστήριξης των ντόπιων, εν μέσω της συνεχιζόμενης διαμάχης τους με τους Ισραηλινούς. «Μετακινούμασταν καθημερινά και στη γύρω περιοχή, πηγαίναμε

ΜΕ ΜΙΑ ΕΦΗΒΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑ

«Προσπαθήσαμε να βρούμε ένα ασφαλές “κάθισμα” στο τσιμέντο. Μου έδειξε πού ήταν το δωμάτιό της, το σαλόνι, σχεδόν τα είδα στα μάτια της»

και κάναμε τις συνεδρίες στα σπίτια των ασθενών. Προηγουμένως, έπρεπε πρώτα απ΄ όλα να καταγράψουμε τα πρόσφατα περιστατικά βίας, ώστε να κρίνουμε πού μπορούσαμε ή όχι να πάμε με ασφάλεια- κατά βάσιν οι ντόπιοι τα αξιολογούσαν. Μέρες πριν, κοινωνικοί λειτουργοί και γιατροί είχαν πάει επί τόπου να δουν εάν όντως, με βάση τα συμπτώματα που εμφάνιζαν, οι άνθρωποι που θα συναντούσαμε χρειάζονταν βοήθεια…», περιγράφει σήμερα στα «ΝΕΑ».

Μαζί με άλλους ψυχολόγους, σε συνεννόηση με ντόπιο μεταφραστή, βρέθηκε στο πλευρό πενήντα οικογενειών, επισκέφθηκε το λιγότερο έξι φορές κάθε μία από αυτές. «Μας είχαν ανάγκη, μας δέχονταν πολύ καλά! Ξαφνικά να βρεθεί κάποιος να έρθει να σε ρωτήσει απλώς τι κάνεις, να φροντίσει και για την ιατρική και κοινωνική αποκατάστασή σου, είναι μεγάλη υπόθεση…», σημειώνει. Η ίδια ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση με τα παιδιά, ειδικά μ΄ αυτά που έχασαν τους γονείς τους στη διάρκεια επιδρομής, είδαν τον πατέρα τους στη φυλακή ή το σπίτι τους έρμαιο στις ισραηλινές

[ ΙΝFΟ ]

Γιατροί Χωρίς Σύνορα- Ελληνικό Τμήμα, Ξενίας 15, Αθήνα, τηλ. 210-5200.500, φαξ 210-5200.503, http://www.msf.gr

μπουλντόζες. «Στα παιδιά διέκρινα τις πιο άμεσες αλλαγές- πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά γύρω τους.

Απ΄ την πλευρά σου, προσπαθείς να τα επαναφέρεις σε μια κανονική ζωή παιδιού: εκτός από το να τους μιλάς και να τα βάζεις να ζωγραφίζουν, το παιχνίδι μαζί τους έχει πολύ μεγάλο ρόλο. Μέχρι και ποδόσφαιρο παίξαμε παρέα, έπειτα από μια νύχτα φόβου και εφιαλτών τους…».

«Πιο ανθρώπινη»
«Γύρισα πίσω με πολύ άγχος και κούραση, αλλά και με πολλές νέες επαγγελματικές εμπειρίες», λέει η Ελληνίδα ψυχολόγος που προς το παρόν αποφορτίζει τις μπαταρίες της. «Παρακολουθώντας απευθείας τους ανθρώπους αυτούς να δουλεύουν σκληρά με τον εαυτό τους κάτω από δύσκολες συνθήκες, νιώθω πως ωρίμασα, αναθεώρησα προτεραιότητες στη ζωή μου και έγινα ακόμα πιο ανθρώπινη».


«Οι στρατιώτες έχουν τα όπλα στραμμένα πάνω σου»

ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΗ την προηγούμενη συμμετοχή της σε ανάλογες ανθρωπιστικές αποστολές σε Αρμενία και Δυτική Σουμάτρα, για την 35χρονη εθελόντρια η απόφασή της να βρεθεί επί έξι μήνες στην Παλαιστίνη ήταν μάλλον εύκολη. «Όλα είναι ζήτημα προσαρμογής. Δηλαδή, πρέπει να συνηθίσεις στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να συνομιλείς με συγκεκριμένο τρόπο σε στρατιώτες που έχουν τα όπλα τους στραμμένα πάνω σου! Άμα το φοβηθείς, καλύτερα να γυρίσεις πίσω. Προσωπικά, δεν ένιωθα ότι ίσως ρίσκαρα. Αντίθετα, είχα επίγνωση του πού πήγαινα, ότι η Χεβρώνα δεν έχει καμιά σχέση με τις επιδρομές της Γάζας, το πρωί είναι μια φυσιολογική πόλη. Το βράδυ βέβαια τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος δεν κυκλοφορεί, ο ισραηλινός στρατός κάνει εισβολές στα σπίτια, βγάζει έξω, νύχτα, ακόμα και οικογένειες με μωρά…», περιγράφει. Στη μνήμη της όμως έχει μείνει η ημέρα που «στη Γάζα- δυο ώρες μακριά- γινόταν ο κακός χαμός, με 125 νεκρούς Παλαιστίνιους. Αυτό είχε αντίκτυπο. Ξέσπασαν διαδηλώσεις και στη Χεβρώνα. Από το μπαλκόνι βλέπαμε φωτιές, ακούγαμε πυροβολισμούς. Μείναμε κλεισμένοι στο σπίτι μέχρι να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Και πάλι, ωστόσο, δεν ένιωθα στόχος για καμιά από τις δύο πλευρές…».