«Η γυναίκα μου δεν θα εμπλακεί με τον ΟΤΕ»
Ναύτης το 1983, ένα χρόνο προτού γίνει αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
8 λεπτά «Εγώ, όπου ήταν να πάω, πήγα. Δεν χρειάζομαι άλλη προαγωγή», λέει ο αυτοαποκαλούμενος μουζίκος της οικονομίας κ. Γιώργος Αλογοσκούφης, έχοντας βεβαίως πλήρη συνείδηση ότι στην πραγματικότητα είναι ένας τσάρος, με απεριόριστες εξουσίες στον τομέα του και προφανώς βαθιά επιρροή στον Πρωθυπουργό.
Με τη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης να έχει μόλις αρχίσει και την οικονομία παγκοσμίως- και στην Ελλάδα- σε βαθιά κρίση, ο τσάρος έχει δουλειά. Άχαρη δουλειά, όπως να παρακολουθεί την άνοδο του πληθωρισμού και την υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης και να προσπαθεί να αποφύγει τα χειρότερα. «Θα πρέπει να προσπαθήσεις ώστε να μην έχεις ύφεση. Πάντα το φοβάται κανείς αυτό», λέει.
Έχει περάσει πολύς καιρός από το 2004, όταν ανέλαβε μια οικονομία των Ολυμπιακών Αγώνων, με αναπτυξιακή ορμή και ξεκινούσε με ενθουσιασμό το «μεταρρυθμιστικό» του πρόγραμμα, εφαρμόζοντας αυτό που μέχρι σήμερα θεωρεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του, δηλαδή τις αλλαγές στη φορολογία.
Με το φορολογικό νομοσχέδιο μειώθηκαν σε πρώτη φάση- με το «καλημέρα» της κυβέρνησης το 2004- οι συντελεστές των κερδών των επιχειρήσεων και αρκετά αργότερα, και των εισοδημάτων. «Πάντα ήμουν της άποψης ότι πρέπει να μειωθεί η φορολογία των εισοδημάτων και να πας σε αυτή του πλούτουπου το κάνουμε τώρα με τον φόρο ακινήτωνκαι της κατανάλωσης. Νομίζω ότι χάρη στη φορολογική μεταρρύθμιση που κάναμε το 2004, συνέχισε η οικονομία να αναπτύσσεται μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες».
Για τους πολιτικούς αντιπάλους του όμως, η φορολογική μεταρρύθμιση ήταν απλώς το πρώτο βήμα πολιτικής της συγκεκριμένης κυβέρνησης για τη μεταβίβαση πλούτου στους οικονομικά ισχυρότερους, τους μετόχους των επιχειρήσεων. Ακολούθησαν και άλλα πολλά.
Η ώρα του άλλου άκρου της εισοδηματικής κλίμακας έρχεται τώρα, με το Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής που σχεδιάζει ο υπουργός. Το χαρακτηρίζει κι αυτό «μεταρρύθμιση» στο κοινωνικό κράτος που όπως- σωστά- λέει είναι αναποτελεσματικό στην Ελλάδα σήμερα, αφού παρά το ότι μεταβιβάζει μεγάλα ποσά, οι φτωχοί παραμένουν φτωχοί.
Στην πραγματικότητα, με το πρόβλημα της ακρίβειας σε έξαρση, οι κοινωνικές ανισότητες εντείνονται όλο και περισσότερο και το Ταμείο θα είναι απλώς μια ασπιρίνη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα…
«Καθηγητής με τόνο». Αν όμως ρωτήσεις τον κ. Αλογοσκούφη ποια είναι η μεγάλη αλλαγή που χρειάζεται η Ελλάδα και δεν έχει γίνει ακόμα, θα σου απαντήσει με μια φράση, εκτός της άμεσης αρμοδιότητάς του: επανίδρυση της Δημόσιας Διοίκησης. «Πρέπει να μπει πειθαρχία στη Δημόσια Διοίκηση», λέει. «Με ωχαδερφισμό δεν γίνεται να λειτουργήσει τίποτα. Εδώ ισχύει ότι έχουμε δικαιώματα αλλά όχι υποχρεώσεις. Αν δεν επανιδρυθεί η Δημόσια Διοίκηση, δεν γίνεται ούτε η παιδεία να λειτουργήσει. Γιατί και το πρόβλημα της παιδείας δεν λύνεται με ιδιωτικοποίηση. Δημόσια πρέπει να είναι κατά βάση η παιδεία».
Στο σημείο αυτό επικαλείται ένα προσωπικό του παράδειγμα. Το 1990, όταν έγινε καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε ηλικία 35 ετών, διατήρησε τις συνήθειες της σκληρής εργασίας που είχε αποκτήσει στο απαιτητικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου ήταν επίκουρος και αναπληρωτής καθηγητής από το 1984 και πιο πριν στο London School of Εconomics, από όπου πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1981 και παρέμεινε στη συνέχεια ως ερευνητικός εταίρος. Ο ζήλος του προκάλεσε εντύπωση σε παλαιότερο καθηγητή της Σχολής, ο οποίος φρόντισε να του επισημάνει: «Έγινες καθηγητής στα 35 σου χρόνια. Τι σκίζεσαι τώρα; Θέλεις να γίνεις καθηγητής με τόνο;». Όπως λέει τώρα, «αυτό είναι χαρακτηριστικό της νοοτροπίας που πρέπει να αλλάξει. Δυστυχώς, η ίδια νοοτροπία υπάρχει συχνά και στον ιδιωτικό τομέα. Δεν γίνεται αποδεκτή η άμιλλα, το γεγονός ότι ένας μπορεί να είναι καλύτερος από τον άλλον».
Τελικώς, σε πείσμα του παλαιού συναδέλφου του, μετά τη θέση του καθηγητή υπήρχε μέλλον για τον κ. Αλογοσκούφη, όχι αυτό του «καθηγητή με τόνο» αλλά του πολιτικού.
«Το πρόβλημα της παιδείας δεν λύνεται με ιδιωτικοποίηση. Δημόσια πρέπει να είναι κατά βάση η παιδεία»
«Δεν είμαι ακραίος όπως ο Μάνος» 
«Η γυναίκα μου δεν ήθελε…». Ιδεολογικά, αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερος αλλά όχι ακραίος, όπως λέει. «Με τον Στέφανο Μάνο δεν είχαμε απόλυτη πολιτική συμφωνία, τον θεωρούσα λίγο ακραίο και προσπαθούσα να μετριάσω τον ζήλο του», σχολιάζει χαρακτηριστικά. Στο ΣΟΕ, ο κ. Αλογοσκούφης ένιωσε την καυτή ανάσα των πραγματικά κομματικών, ένας από τους οποίους – με κυβερνητικό αξίωμα- φρόντισε να τον διαβάλει περίπου ως εχθρό του κόμματος, επικαλούμενος το γεγονός ότι ως καθηγητής στο Λονδίνο είχε «κόψει» Νεοδημοκράτη φοιτητή! Ο συγκε κριμένος κομματικός παράγων είχε δίκιο να ανησυχεί, γιατί πράγματι ο κ. Αλογοσκούφης είχε πάει στο υπουργείο Οικονομίας με υψηλές φιλοδοξίες!
Το 1996 ο κ. Μιλτιάδης Έβερτ, που τον είχε εντάξει στο τιμ των συμβούλων του, του πρότεινε να γίνει βουλευτής. «Το σκέφθηκα για λίγες ώρες, η γυναίκα μου διαφώνησε, αλλά τελικά είπα ναι». Έκτοτε και «επί επτά χρόνια ήμουν η φωνή της Νέας Δημοκρατίας για τα οικονομικά». Από το 1996 έως το 2000 ήταν βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας και υπεύθυνος του κόμματος για τις οικονομικές υποθέσεις και στη συνέχεια βουλευτής της Α΄ Αθηνών. Το 2004 με την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας, ανέλαβε υπουργός Οικονομίας και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι σήμερα.
«Θα ξανακάνω απογραφή αν χρειαστεί»
O κ. Αλογοσκούφης υπερασπίζεται βεβαίως το έργο του ως υπουργού Οικονομίας, απαριθμώντας τη φορολογική μεταρρύθμιση, τον νέο επενδυτικό νόμο, τις Συμπράξεις ΔημόσιουΙδιωτικού Τομέα, τις αποκρατικοποιήσεις. Όλων αυτών προηγήθηκε, όμως, η περίφημη δημοσιονομική απογραφή που έθεσε τη χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης, καθώς το έλλειμμα είχε ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ. Όταν η Εurostat προχώρησε την απογραφή σε βάθος χρόνου και κατέληξε πως το έλλειμμα ήταν υψηλότερο από το επιτρεπόμενο ακόμη και την εποχή της ένταξης στην ΟΝΕ, χαρακτήρισε την Ελλάδα «λαθρεπιβάτη της ΟΝΕ».
Όπως λέει, δεν ήταν αυτός ο σκοπός του και η Εurostat οδήγησε τα πράγματα στα άκρα επειδή ενοχλήθηκε από την απογραφή, γιατί βρέθηκε και η ίδια εκτεθειμένη Σε κάθε περίπτωση, αρνείται ότι η απογραφή ήταν ένα λάθος που έγινε για λόγους πολιτικού ρεβανσισμού και υποστηρίζει πως είχε σκοπό την αποκατάσταση της διαφάνειας. «Αν χρειαστεί ξανά, θα την ξανακάνω», καταλήγει. Δεν αποκλείεται, γιατί η Εurostat αμφισβητεί και πάλι τα στοιχεία του προϋπολογισμού.
Από δεκαεννέα ετών είναι μαζί με τη γυναίκα του 
«Η γυναίκα μου εκπροσωπεί την εταιρεία Jones Long LaSalle από το 1993, γιατί στο Λονδίνο δούλευε σε αυτήν. Είναι μια μεγάλη εταιρεία που, προφανώς, έχει γραφεία και στη Γερμανία. Όταν η μητρική κάνει δουλειές στην Ελλάδα, την εκπροσωπεί η Αθηναϊκή Οικονομική της γυναίκας μου, αλλά αυτό δεν θα συμβεί σε περίπτωση που θα θελήσει να κάνει δουλειές της Deutsche Τelekom», λέει ο κ. Αλογοσκούφης και φροντίζει να προσθέσει ότι η κ. Αλογοσκούφη δεν ασχολήθηκε ποτέ με ακίνητα του Δημοσίου.
Κατά τη σχετική συζήτηση στη Βουλή επιτέθηκε με δριμύτητα κατά του κ. Καρχιμάκη, χωρίς να αφήσει καμία αμφιβολία ότι στέκεται στο πλευρό της συζύγου του και εγκρίνει τις επιχειρηματικές κινήσεις της. Το ζευγάρι είναι αναμφίβολα δεμένο. Είναι μαζί από 19 ετών, από φοιτητές του Οικονομικού της Νομικής, και ακολούθησαν κοινή πορεία στο Λονδίνο, όπου πήγαν για μεταπτυχιακά και έζησαν αρκετά χρόνια.
Ρόκερ, τενίστας, και μετριοπαθώς φιλελεύθερος 
Γεννημένος το 1955 σε ευκατάστατη οικογένεια της Αθήνας, ο κ. Αλογοσκούφης πήρε το πτυχίο του με άριστα από το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής του Παν. Αθηνών, έχοντας ήδη «καριέρα» μουσικού σε γυμνασιακό ροκ συγκρότημα. Ένα χόμπι που σήμερα έχει… υποβαθμιστεί στο υπόγειο στούντιο του σπιτιού του, αν και δεν αποχωρίζεται ποτέ το iΡod του. Βρίσκει πάντως χρόνο ακόμη και για το άλλο χόμπι του, το τένις.
Συνέχισε τις σπουδές του στο London School of Εconomics, όπου πήρε Μάστερ και διδακτορικό, με θέμα τον «Ρόλο της νομισματικής πολιτικής υπό ορθολογικές προσδοκίες». «Εργασία, που τιμήθηκε με το βραβείο Sayers του Πανεπιστημίου του Λονδίνου το 1981. Όσο συνέχιζα τις σπουδές μου τόσο πιο φιλελεύθερος γινόμουν», λέει τώρα. Ο κ. Αλογοσκούφης έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, ένα από τα οποία- με τον τίτλο «Η δραχμή: Από τον φοίνικα στο ευρώ»- βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. «Ήμουν πάντα πολύ υπέρ της ΟΝΕ», λέει και σχολιάζει ότι την ίδια άποψη είχε την εποχή εκείνη ο προκάτοχός του στο υπουργείο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης, σε αντίθεση με άλλους στο ΠΑΣΟΚ όπως ο κ. Γκαργκάνας!.
Google news
