Εναλλακτικά Η καρδιά του σκότους

«ΟΛΑ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ από τον σωστό υπολογισμό του χρόνου». Το ψιθυρίζει στο κοινό ο Αουφίδιος λίγο πριν σκοτώσει τον Κοριολανό, στο τέλος της ομώνυμης τραγωδίας του Σαίξπηρ. Τα πάντα είναι θέμα τάιμινγκ- ιδίως οι πολιτικές δολοφονίες. Το θύμα πρέπει να έχει περάσει τη φάση της ηγετικής ακμής του και να βρίσκεται όχι μόνο σε κάμψη, αλλά και σε δυσαρμονία με τους πρωτοκλασάτους της Γερουσίας- άρα, σε απομόνωση. Ίσχυε στην αρχαία Ρώμη- το ερώτημα είναι αν ισχύει και στο ΠΑΣΟΚ. Υπολόγισε σωστά ο Σημίτης τον χρόνο; Γιατί ούτε οι Κορακοχωρίτες δεν πιστεύουν ότι το πρόβλημα του πρώην πρωθυπουργού ήταν το δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα. Ταξιδεύει συχνά στην Ευρώπη, ξένο Τύπο διαβάζει – ε, δεν μπορεί, θα ήταν ενημερωμένος ότι τα πράγματα στο Δουβλίνο ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Μόλις προλάβαινε να βάλει θέμα για τις ευρωπαϊκές πεποιθήσεις του. Άλλωστε, το αστείο μεταξύ των Πασόκων μετά την ετυμηγορία των Ιρλανδών, που θεωρείται ότι ενταφιάζει το ευρωσύνταγμα ακόμη και στη μίνι εκδοχή του, είναι: «Τζάμπα το διαλύσαμε το κόμμα…».

ΣΕ ΠΡΩΤΗ φάση, ο Παπανδρέου φάνηκε να βγαίνει αποδυναμωμένος. Τα νούμερά του στις δημοσκοπήσεις ήταν ήδη χαμηλά, κάτω από το όριο ασφαλείας. Και στις μετρήσεις του περασμένου Σαββατοκύριακου ένας στους δύο Πασόκους δεν ενέκρινε τη «διαγραφή» του πρώην πρωθυπουργού. Ακόμη χειρότερα, οι πρωτοκλασάτοι του ΠΑΣΟΚ δεν πήραν θέση υπέρ Παπανδρέου. Η εγκύκλιος Ραγκούση για αυτοσυγκράτηση στις δηλώσεις ήταν το άλλοθι για μια παγερή σιωπή, με εξαίρεση Αλέκους και Αλευράδες.

Η παραφιλολογία της Χαριλάου Τρικούπη λέει πως «ο Παπαδόπουλος γλίτωσε στο τσακ». Ωστόσο, στο τσακ απέφυγε το ΠΑΣΟΚ κάτι σε γενικότερη ανταρσία. «Αν ο Γιώργος τον διέγραφε, θα μας είχε όλους απέναντι», επιμένει κορυφαίο στέλεχος από αυτά που έχουν μέλλον. Όσο για τον Σημίτη, αυτός φαίνεται ότι διεκδίκησε για τον εαυτό του το δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα. Και δεν χρειάζεται να έχει πάει κανείς στο Κορακοχώρι για να ξέρει πως ο πρώην πρωθυπουργός διαφωνεί σε πολλά- αν όχι στα περισσότεραμε τον Παπανδρέου, εδώ και πολύ καιρό. Προφανώς, δεν άντεχε άλλο να γράφει βιβλία.

ΩΣΤΟΣΟ ΕΧΕΙ η πολιτική γυρίσματα. Η υπόθεση της Ζίμενς λειτούργησε ως εκκρεμές. Από το ένα άκρο- την οικογένεια Μητσοτάκη- μέσα σε μία εβδομάδα μετατοπίστηκε στο άλλο- το ΠΑΣΟΚ. Και συγκεκριμένα σε πρόσωπα εμβληματικά της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης Σημίτη, όπως ο Θόδωρος Τσουκάτος και ο Τάσος Μαντέλης. Ο Παπανδρέου τούς έθεσε σε διαθεσιμότητα, ορίζοντας την πρακτική αυτή ως κανόνα για όσους άλλους προκύψουν στοιχεία εις βάρος τους. Είναι σαν να έτρεξαν τα γεγονότα σε βοήθεια του Γιώργου που έχει ξανά την ευκαιρία για μια εκκαθάριση, την οποία θα μπορούσε να είχε κάνει από την επομένη των εκλογών του 2004. Ξαφνικά, η Ζίμενς αναδύεται ως φόντο της αντιπαράθεσης Σημίτη- Παπανδρέου και τη φωτίζει διαφορετικά. Σε μία εβδομάδα, ο χρόνος έτρεξε όπως κανείς δεν είχε υπολογίσει.