[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πού τέτοια τύχη

Το σύστημα, η ηλικία και η υπεροψία του νικητή: αυτό ήταν το τρίπτυχο της κριτικής που «λούστηκαν» οι παίκτες της Εθνικής Ελλάδος. Κι όσο προετοιμασμένοι κι αν ήταν για τα πικρόχολα σχόλια, η γεύση της αποτυχίας σε συνδυασμό με την έκδηλη δυσαρέσκεια του κόσμου, δεν μπορούσε παρά να τους αφήσει μια πικρία…

Σαν λαός έχουμε όλα τα καλά του κόσμου: είμαστε φιλόξενοι- αν και αρκετοί τουρίστες δεν έχουν πάντα την ίδια άποψη-, έχουμε μεσογειακό ταμπεραμέντο, είμαστε φιλικοί, σπεύδουμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας, ξέρουμε να ξεφαντώνουμε…

Όταν όμως παίρνουμε ανάποδες, τότε η αλήθεια είναι πως χάνουμε την… μπάλα! Και από το Σάββατο το βράδυ υποπέσαμε σε πολλά φάουλ. Αν και πιο συγκρατημένα από άλλες φορές, το ρίξαμε το φαρμάκι μας.

Η επιτυχία δεν γυρίζεται σε σίριαλ. Τα θαύματα συμβαίνουν μια φορά. Πριν από τέσσερα χρόνια το ευχαριστηθήκαμε με την ψυχή μας! Βγήκαμε στις πλατείες, πανηγυρίσαμε, χαζέψαμε τόνους βεγγαλικών, τονώθηκε το εθνικό ανάστημά μας.

Τώρα, για να εκτονωθούμε το μόνο που κάνουμε είναι να εκσφενδονίζουμε ευθύνες- μπαλάκια. Και η πλάκα είναι πως έχουν όλοι άποψη: ακόμη κι αυτοί που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το φάουλ από το κόρνερ. Και οι διεθνείς τρέχουν να αποκρούσουν τα… μπαλάκια.

Ποιος φταίει; Κανείς!

Οι παίχτες δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους. Ούτε και του Ρεχάγκελ όμως του χαμογέλασε η τύχη. Εξ ου και έγινε για μια ακόμη φορά ο σάκος του μποξ- όπως άλλωστε και σε κάθε αποτυχία της Εθνικής.

Μήπως φταίνε οι φίλαθλοι; Όχι. Κι αυτοί τα δίκια τους έχουν. Γιατί, όσο και να προσπαθήσουμε να ομορφύνουμε την καθημερινότητά μας με καλλωπιστικά επίθετα και με υπεραισιόδοξες φιλοδοξίες, η αλήθεια είναι πως παραμένει απελπιστική. Γι΄ αυτό και ένα θαύμα όπως μια δεύτερη νίκη της Εθνικής ή έστω η πρωτιά στη Γιουροβίζιον θα λειτουργούσε σαν ψυχολογικό τονωτικό. Αλλά, πού τέτοια τύχη…