ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ο πρώην με τον νυν σκοτώνονται και ο Καραμανλής κάνει πάρτι

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά: ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας καλός πρωθυπουργός. Και ήταν καλός πρωθυπουργός γιατί έβαλε τη χώρα σε μια σειρά, της έδωσε ευρωπαϊκή υπόσταση, την ενέταξε στη ζώνη του ευρώ (κι όποιος έχει αντίρρηση, να την πει τώρα, για να του συστήσω να σκεφτεί τι θα κάναμε σήμερα μέσα στη βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση, αν είχαμε την περήφανη δραχμούλα και δεν ήμασταν στο ευρώ), έκανε τα μεγάλα έργα, οργάνωσε άψογους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτά δεν μπορεί να του τα αμφισβητήσει κανείς. Ούτε ο Γιώργος που τον εξωπέταξε από το ΠΑΣΟΚ (σαν την τρίχα από το γάλα) τα αμφισβητεί. Όσα λάθη και να έκανε ο Σημίτης, όσες παραλείψεις, ακόμη και αυτό το ουσιαστικό, που δεν κατάλαβε ότι στην πορεία προς την Ευρώπη άφηνε πίσω του «θύματα», τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, πάλι το ισοζύγιο είναι υπέρ του. Θετικό. Συγκρίνει ας πούμε κανείς, πασόκος ή νεοδημοκράτης, ακροδεξιός ή κομμουνιστής, τον Κώστα Σημίτη με τον Κώστα Καραμανλή; Η μέρα με τη νύχτα. Τι να λέμε τώρα…

Το δαχτυλίδι
Από εκεί και πέρα, υπάρχει ένα θέμα. Ό,τι έγινε, έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο ο Κώστας Σημίτης έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Γιώργο Παπανδρέου, τον Ιανουάριο του 2004. Πολλοί λένε ότι το παραχώρησε γιατί δεν ήθελε να χάσει από τον Καραμανλή, ότι δεν ανεχόταν την ήττα από τον σημερινό Πρωθυπουργό. Μπορεί να είναι και έτσι. Όμως υπάρχουν πολλά σκοτεινά σημεία σε σχέση με εκείνη τη διαδικασία. Σκοτεινά και από τις δυο πλευρές. Οι σημιτικοί υποστηρίζουν ότι ο Σημίτης εξαναγκάστηκε να δώσει το δαχτυλίδι στον Γιώργο- εξαναγκάστηκε από τις δημοσκοπήσεις (μόνο;) που έδειχναν ότι το ΠΑΣΟΚ θα γνώριζε όχι απλώς την ήττα στις επικείμενες εκλογές, αλλά τη συντριβή. Οι του Γιώργου λένε ότι πήρε το δαχτυλίδι, γιατί ουσιαστικά εκβιάστηκε από τις εξελίξεις. Αν δεν το έπαιρνε εκείνος που ήταν τόσο δημοφιλής, ποιος θα το έπαιρνε; Θα ήταν πράξη δειλίας να το αρνηθεί. Και προσθέτουν ότι η εξέλιξη της ιστορίας θα ήταν διαφορετική, αν ο Γιώργος έπαιρνε το κόμμα μετά τις εκλογές- έδινε δηλαδή τη μάχη ο Σημίτης, έχανε και μετά άρχιζε η διαδικασία διαδοχής…

Υποθέσεις εργασίας
Αλλά η εξέλιξη της ιστορίας είναι αυτή που ζήσαμε, και με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία. Γράφονται υποθέσεις εργασίας, οι οποίες λίγα πράγματα προσφέρουν. Αντίθετα κάνουν γενικώς κακό, επειδή σε βάζουν σε μια διαδικασία να σκέφτεσαι ότι μπορεί τα πράγματα να ήταν αλλιώς απ΄ ό,τι είναι τώρα. Δυστυχώς, από τον κανόνα αυτόν δεν ξεφεύγουν ούτε οι ηγέτες. Ο μεν Γιώργος θεωρεί ότι αν είχε πάρει το κόμμα μετά τις εκλογές, θα είχε την ευκαιρία «να τα αλλάξει όλα»- και προφανώς να κινηθεί χωρίς την εσωτερική αμφισβήτηση. Ο δε Σημίτης δεν είναι πια καθόλου βέβαιος ότι έπραξε το σωστό, με το να παραδώσει την ηγεσία στον Γιώργο και να αυτοεξαιρεθεί από το πολιτικό σκηνικό. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Αυτό που ζει το ΠΑΣΟΚ αυτές τις μέρες. Ο πρώην με τον νυν να σκοτώνονται, την ίδια ώρα που η κοινωνία βιώνει τη χειρότερη οικονομική κρίση και η ακρίβεια σφίγγει τη θηλιά στον λαιμό όχι μόνο των φτωχών, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων, που μέχρι τώρα έκαναν τους άνετους. Και βεβαίως ο Καραμανλής να κάνει το ένα πάρτι μετά το άλλο- έχει εξαντληθεί ο άνθρωπος- που δεν τον απειλεί κανείς…

Ανάλγητη κυβέρνηση
Κι όχι μόνο το έχει ρίξει στα «σάμερ πάρτι» ο πρόεδρος Κώστας, αλλά από πάνω κάνει και πλάκα με τον πόνο των ανθρώπων που υποφέρουν. Δεν έχω ξαναδεί πιο ανάλγητη κυβέρνηση. Πομπωδώς ανακοίνωσε τις προάλλες ότι από το φθινόπωρο- προσέξτε, παρακαλώ, από το φθινόπωρο- θα λειτουργήσει το Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής, το Ταμείο για τη φτώχεια. Ερώτηση βασική: γιατί δεν το λειτουργεί από τώρα; Γέμισε ο τόπος νεόπτωχους. Και ερωτήσεις παρεμπίπτουσες: και τώρα δεν πλήττεται κόσμος και κοσμάκης από την ακρίβεια; Γιατί από το φθινόπωρο; Για να οδηγηθούν στη λιμοκτονία αυτοί που υποφέρουν τώρα ή να αυξηθούν οι «πελάτες» της λαϊκής, που ανασκαλεύουν τα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε; Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις βεβαίως. Για να αποδειχτεί ότι και η εξαγγελία αυτή ήταν ενταγμένη στο γενικότερο πολιτικό παιχνίδι που κάνει η Ρηγίλλης, μήπως και αναστρέψει την εικόνα των δημοσκοπήσεων…

Χάνει σχεδόν 10 μονάδες
Τώρα που είπα δημοσκοπήσεις, τι θυμήθηκα; Την περιοδεία που έκανε προ εβδομάδων ο Καραμανλής στη Βόρεια Ελλάδα, μπας και βελτιώσει το κλίμα για την κυβέρνηση. Μελετώντας τη δημοσκόπηση της ΜRΒ πάντως, δεν είδα και σπουδαία πράγματα. Αντίθετα βουτιά μεγάλη είδα, και δική του και της κυβέρνησης. Κι επειδή όλοι έχουμε πέσει στην παγίδα να συγκρίνουμε τα ποσοστά της κυβέρνησης με εκείνα του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουμε προσέξει το εξής σημαντικό: ότι η κυβέρνηση Καραμανλή έχει πιάσει πάτο! Χάνει σχεδόν 10 ποσοστιαίες μονάδες και δεν έχει κλείσει ούτε χρόνος από τις εκλογές! Τι χρόνος λέω, ούτε 9 μήνες! Δεν έχει ξανασυμβεί αυτό. Ένα κόμμα που κέρδισε καθαρά τις εκλογές να φθείρεται τόσο ραγδαία (10 μονάδες σε 9 μήνες, σημαίνει μήνας και μονάδα) και να κυβερνάει μόνο και μόνο γιατί δεν υπάρχουν οι απέναντι. Κι εμείς ασχολούμαστε με τα γιατί και τα διότι της επιστολής Σημίτη στον Γιώργο, με το τι απάντησε ο Γιώργος και τι ανταπάντησε ο Σημίτης μετά την αποπομπή. Μα είμαστε με τα καλά μας;

Ίχνος τσίπας;
Δεν είμαστε, αυτό είναι βεβαιω μένο. Άλλος γιατί είναι ερωτευμένος και είναι γενικώς «αλλού» ή γιατί έχει χίλια άλλα πράγματα στο μυαλό του να τον βασανίζουν, άλλος γιατί όλη του τη δραστηριότητα την έχει απορροφήσει κάτι προσωπικό, η ουσία είναι ότι γύρω μας γίνονται πράγματα που κανονικά θα έπρεπε να μας βγάλουν στους δρόμους. Ας πούμε: έπιασαν εκείνους τους «κουμπάρους» με τα χέρια (όχι τα δάχτυλα) βουτηγμένα ώς τους αγκώνες μέσα στο μέλι της ΜΕΒΓΑΛ. Τους έβαλαν μέσα για τα μάτια του κόσμου για κάνα δίμηνο, μέχρι να πειστούμε ότι ο Καραμανλής είναι άτεγκτος σ΄ αυτά. Μετά τους έβγαλαν και τώρα οι τύποι κόβουν βόλτες στο Κολωνάκι- ένας μάλιστα, πληροφορούμαι ότι συνεχίζει κανονικά τις «εργασίες» του, από το πρόχειρο «γραφείο» που έχει εγκαταστήσει σε καφετέρια της οδού Μηλιώνη! Όχι πως με νοιάζει ιδιαίτερα- γνώμη για τη Δικαιοσύνη έχω διαμορφωμένη- αλλά αυτοί που τους αφήνουν έξω, δεν ντρέπονται καθόλου; Ίχνος τσίπας;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Το είχε μετανιώσει ο Σημίτης;

O Σωτήρης Χατζηγάκης φέρνει το αυτόματο διαζύγιο όπου να ΄ναι, που σημαίνει ότι σε δύο χρόνια μπορείς να το παίρνεις το «χαρτί» είτε θέλει είτε δεν θέλει ο άλλος (σε δύο χρόνια, υπουργέ μου; Και γιατί όχι σε δύο ώρες;), αλλά η περίπτωση Γιώργου- Σημίτη προφανώς δεν εμπίπτει σε αυτές τις διατάξεις. Το διαζύγιο επήλθε πριν καν υπάρξουν οι «ευεργετικές» διατάξεις του νόμου, για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν υπήρξε γάμος. Ένα «σύμφωνο συμβίωσης» είχαν υπογράψει οι άνθρωποι. Μετά ο Σημίτης τα «πήρε» με τον Γιώργο, γιατί δεν υπερασπιζόταν το έργο του, ο Γιώργος με τη σειρά του τα «πήρε» με τον Σημίτη γιατί θεωρούσε ότι τον υπονόμευε, και αυτό είναι όλο (το στόρι της σύγκρουσης). Πάντως, για όση αξία έχει σήμερα, μετά τα όσα έγιναν, θα αναφέρω εδώ κάτι που είχα ρωτήσει τον Σημίτη προ διετίας, όταν και πάλι ήταν στα μαχαίρια με τον Γιώργο. Τον είχα ρωτήσει «αν το είχε μετανιώσει» (που έκανε αρχηγό τον Γιώργο). «Όχι» ήταν η κατηγορηματική απάντηση. Τι να λέει άραγε τώρα;