[ ΓΝΩΜΗ ] Το πανεπιστημιακό άσυλο και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι

ΣΗΜΕΡΑ και αύριο γίνεται στα Χανιά η 58η Σύνοδος των Πρυτάνεων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας. Η Σύνοδος συνέρχεται έξω από την πόλη, 25 χιλιόμετρα μακριά από το Πολυτεχνείο Κρήτης. Ο λόγος απλός: Σύνοδος Πρυτάνεων, εδώ και πολλά πολλά χρόνια δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε πανεπιστημιακό χώρο. Καμιά πρυτανική αρχή δεν διανοείται να το προτείνει και πολύ περισσότερο να το αποπειραθεί. Σε μια τέτοια, θεωρητική πλέον, περίπτωση, ουδείς θα μπορούσε να εγγυηθεί, όχι μόνο την πραγματοποίηση της Συνόδου αλλά και τη σωματική ακεραιότητα των μελών της. Πράξεις όπως οι πρόσφατες βιαιοπραγίες κατά του πρύτανη του ΑΠΘ και ο εγκλεισμός των μελών της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας επί οκτάωρο, θα αποτελούσαν στην περίπτωση αυτή θερμές «φιλοφρονήσεις».

Κι επειδή το Σύνταγμα δεν εξαντλείται στο άρθρο 16, ας θυμηθούμε ότι κατοχυρώνει, μεταξύ άλλων, μαζί με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Για ορισμένους, με επιλεκτική μνήμη, που αρνούνται να δουν την αλήθεια κατάματα και στερούνται το θάρρος να καταδικάσουν τη βία, αυτά ίσως είναι λεπτομέρειες. Αλλά το γεγονός της μόνιμης πλέον σύγκλησης της Συνόδου των Πρυτάνεων σε εξωπανεπιστημιακούς χώρους, εκεί δηλαδή όπου η δημόσια δύναμη μπορεί να εγγυηθεί την πραγματοποίησή της και να εξασφαλίσει τη σωματική ακεραιότητα των μελών της, αποτελεί την πλέον κραυγαλέα αμφισβήτηση της σημερινής αξίας του πανεπιστημιακού ασύλου. Η ιστορία όμως διδάσκει πως θεσμοί που αδυνατούν να προασπίσουν τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν γίνονται εκ των πραγμάτων περιττοί και τελικά ξεπερνιούνται. Ποιος πιστεύει ότι στη σημερινή Ελληνική Δημοκρατία, ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου θα αποτελέσει την εξαίρεση;

Ο Στέλιος Δ. Κατρανίδης είναι αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας