Γνώμη

Να πέσουν ηρωικά

Έπεσαν θύματα της ίδιας τους της δόξας.

Φοβήθηκαν τον ποδοσφαιρικό τους θάνατο και λιποτάχτησαν. Τα βόλια των Σουηδών δεν τους βρήκαν κατάστηθα αλλά στην πλάτη. Έπεσαν θύματα της άγνοιας ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, όχι όμως και ο τρόπος που θα συντελεστεί.

Αρνήθηκαν να ματώσουν τις φανέλες τους, έχοντας κρυφτεί πίσω από ποδοσφαιρικά συστήματα και τακτικές. Αστειότητες.

Καθήκον κάθε αθλητή είναι να υπερασπίζεται το δικαίωμα του στη νίκη.

Και όταν αυτός ο αθλητής δεν εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του, αλλά και τους χιλιάδες που κατέθεσαν τις οικονομίες τους για να βρεθούν κοντά του με σκοπό να τον στηρίξουν, τότε πρέπει να υπερασπίζεται διπλά το δικαίωμά του στην επιτυχία.

Ντροπή. Αυτό είναι το συναίσθημα που ένιωσαν εκατομμύρια φίλαθλοι που αγαπούν το ποδόσφαιρο παρακολουθώντας το σύστημα «μη νίκης», της παθητικότητας, της αδράνειας και της λιποταξίας.

Οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές που παρατάχθηκαν το βράδυ της Τρίτης στο στάδιο του Ζάλτσμπουργκ αποκαθήλωσαν τους εαυτούς τους.

Ζαλίστηκαν και έπεσαν στη χοάνη της δίνης που προκάλεσε ο χορός των εκατομμυρίων που στήθηκε γύρω τους από εταιρείες που ήθελαν να εξαργυρώσουν ότι δεν πρόλαβαν πριν από τέσσερα χρόνια.

Η ήττα είναι μέρος του παιχνιδιού, ο τρόπος όμως που υποχρεώνεσαι να τη γευτείς πολλές φορές σε κάνει να μην μπορείς να την καταπιείς. Στην Ιστορία δεν έμειναν μόνο οι νικητές, αλλά και οι ηρωικά πεσόντες. Και αν δεν μπορούμε να είμαστε το πρώτο, ας είμαστε τουλάχιστον το δεύτερο.