Το πνεύμα του τόνου

Τα θερινά τα σινεμά

Ιούνιος, μπήκαμε κανονικά στο καλοκαίρι, σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο, άσχετα αν οι κλιματικές συνθήκες ακολουθούν δικές τους χρονολογίες, με τη βοήθεια βέβαια και του ανθρώπου, που έβαλε το χεράκι του κι ήρθαν όλα τα πάνω κάτω.

Καλοκαίρι, λοιπόν, και τα εναπομείναντα θερινά σινεμά άνοιξαν και πάλι, δίνοντας τη συνεχιζόμενη εναγώνια μάχη επιβίωσης. Από χρόνο σε χρόνο όλο και λιγοστεύουν, σαν τους θεατές τους.

«Χάνονται, σαν και τα καλύτερά μας χρόνια!». Η νεολαία προτιμά τα DVD, τα μούλτιπλεξ, να κατεβάζει ταινίες απ΄ το Ίντερνετ. Οι μόνοι πιστοί των θερινών σινεμά, οι θεατές κάποιας ηλικίας. Νεανική νοσταλγία, πάθος σινεφίλ της σκοτεινής αίθουσας, ανοιχτής ή κλειστής, ανάγκη για συνύπαρξη στη θέαση, σε μια φιλική κοινωνική συνάντηση, έστω και μεταξύ αγνώστων; Όλα αυτά και πόσων άλλων, ίσως, ανομολόγητων, κρυφών συναισθημάτων και αναμνήσεων από την παιδική ακόμα ηλικία, όταν όλη η οικογένεια στη σαββατιάτικη ή κυριακάτικη έξοδό της πήγαινε σινεμά! Όλη η πλατεία μια παρέα τότε, με φιστίκια, στραγάλια, πασατέμπους… αφημένη στη μαγεία της οθόνης.

Αναρωτιέται κανείς με πόνο και θλίψη πόσο θ΄ αντέξει ακόμα αυτός ο ιδιάζων ελληνικός θεσμός των θερινών σινεμά! «Ο κόσμος άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί», όπως έλεγε ένα παλιό τραγουδάκι. Δεν πρέπει η Πολιτεία να ενδιαφερθεί, να διαφυλάξει, ενισχύοντάς την, αυτή τη μοναδική ελληνική παράδοση; Θα παραμείνουμε απαθείς να νοσταλγούμε και να κλαίμε, μαζί με τον Λουκιανό, γι΄ αυτές τις μαγικές «… νύχτες με φεγγάρι, μες στα θερινά τα σινεμά, νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν, μ΄ αγιόκλημα και γιασεμιά»;