[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Τα θέματα ήταν βατά και αναμενόμενα»

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αλλά κάθε φορά που το σκέφτομαι νιώθω την ίδια αγωνία. Οι εφιάλτες ήταν καθημερινοί. Ξυπνούσα αγχωμένη, σηκωνόμουν άρον άρον από το κρεβάτι και έψαχνα να βρω τα βιβλία ορθάνοιχτα στο γραφείο μου… Δεν έβρισκα όμως ούτε τετράδια, ούτε σημειώσεις, ούτε τα SΟS θέματα υπογραμμισμένα με φωτεινό μαρκαδόρο. Μου έπαιρνε λίγα λεπτά για να συνέλθω. Να συνειδητοποιήσω πως οι Πανελλήνιες είχαν περάσει πια στο παρελθόν. Οι εφιάλτες μου όμως ήταν κάτι παραπάνω από «ζωντανοί». Έβλεπα πως έδινα Ιστορία, αλλά δεν είχα διαβάσει ούτε μια παράγραφο! Ένιωθα τα γόνατά μου να κόβονται, την ανάσα μου να σταματά και το αίσθημα της αποτυχίας να με κυριεύει. Ήταν και η κοινωνική… κατακραυγή: «Τα έμαθες; Δεν πέρασε. Εδώ που τα λέμε, δεν περίμενα κάτι καλύτερο από αυτήν».

Θυμάμαι πως όταν ήρθε η ημέρα που εξεταζόμουν στην Ιστορία δεν έμεινα στην τάξη πάνω από μία ώρα. Λίγο τα θέματα που ήταν πολύπλοκα, λίγο η απελπισία που ένιωσα εκείνη τη στιγμή με οδήγησαν να αποχωρήσω γρήγορα. Οι δημοσιογράφοι περίμεναν έξω από το σχολείο. «Τα θέματα ήταν βατά και αναμενόμενα» δήλωσα περιχαρής στην κάμερα. Ο καθηγητής με κυνηγούσε γύρω από τα θρανία του φροντιστηρίου λίγα λεπτά αργότερα: «Μα, γιατί το είπες αυτό;

Αφού ήταν πολύ δύσκολα», έλεγε και ξανάλεγε!

Και τι περίμενε; Να μοιραστώ τις αμφιβολίες μου με όλη την Ελλάδα; Δεν μου έφτανε το δικό μου άγχος και τα τηλεφωνήματα των συγγενών που με είδαν στην τηλεόραση και ήθελαν να με συγχαρούν;

Σκέφτομαι τους νέους που δίνουν εξετάσεις και συμμερίζομαι τον προβληματισμό τους. Ύστερα από τόσα χρόνια, τόσες υποσχέσεις, τόσα νέα κυβερνητικά προγράμματα, η κατάσταση είναι λίγο ή πολύ το ίδιο χάλια. Και τους υπενθυμίζω πως τα… καλύτερα έρχονται.