[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Προσεχώς, λιντσάρισμα

Oι φίλοι μου με απέτρεπαν, μου έλεγαν να το βουλώσω, να μην ξύνομαι στη μαγκούρα του τσοπάνη. Υπερβολικό εκ μέρους τους καθότι σε γενικές γραμμές είμαι ψύχραιμος τύπος αλλά όχι πάντως και κανένας Βούδας τελειωμένος. Ευτυχώς το ρεπορτάζ της Μίνας Μουστάκα και του Στέλιου Βραδέλη στο φύλλο της Τετάρτης για το αν «πρέπει ή δεν πρέπει να δημοσιοποιούνται τα ονόματα των παιδεραστών», ενίσχυσε την απόφασή μου να πω ένα λογάκι.

Όπως προείπα είμαι εξαιρετικά ψύχραιμη εκτός βεβαίως απροόπτου. Και για να μην τα πολυλογούμε, εάν συνέβαινε στο δικό μου το παιδί αυτό που συνέβη σε τόσα άλλα, είμαι χίλια τα εκατό σίγουρη ότι θα έγδερνα αυτόν που το κακοποίησε έργω ή έστω διανοία. Ακριβώς γι΄ αυτό, και επειδή ξέρω ότι η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών είναι το όριο της ανεκτικής κοινωνίας, δεν συμφωνώ καθόλου με τις απόψεις που δυστυχώς βρήκαν μπόσικο τον συνετό κύριο Χατζηγάκη. Ένα τέτοιου είδους outing δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσει παραδειγματικά αφού η ψυχιατρική έχει τελεσίδικα αποφανθεί ότι, αυτή ειδικά η διαστροφή, δεν είναι διόλου θέμα επιλογής αλλά μια βαθιά και μάλλον αθεράπευτη ψυχική αρρώστια. Ξεφωνίζοντας τους δράστες όχι μόνον επαναφέρουμε το λιντσάρισμα σαν τρόπο απονομής δικαιοσύνης αλλά στέλνουμε στη διά βίου κόλαση σούμπιτο το οικογενειακό πλαίσιο του παιδεραστή, ο οποίος δρα χωρίς τη συναίνεσή των οικείων του, προσέχοντας μάλιστα να μην τους δίνει πάτημα και στοιχεία που δημιουργούν υποψίες.

Πίσω από την ανοησία και την κακότητα της πρότασης διακρίνω κι άλλα, όπως ας πούμε τη βάρβαρη περί δικαίου αντίληψη που ανθεί ακόμη στην αμερικανική νομοθεσία και παιδαγωγική. Δεν θα πω ονόματα και δεν θα δώσω βιβλιογραφία γιατί ευτυχώς με προστατεύει το στενό οικόπεδο αυτής εδώ της στήλης.