ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Όχι και ίδιοι…

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Δ.

Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα, γράφει:

«Ως απλός δημοκράτης δεν δέχομαι μια τόσο βαριά κατηγορία. Για δεκαετίες ολόκληρες ακούμε από επίσημα χείλη πρωτοκλασάτων στελεχών του ΚΚΕ να κατηγορούν συλλήβδην όλα τα προοδευτικά δημοκρατικά κόμματα ότι τάχα σε τίποτε δεν διαφέρουν από τη Δεξιά. Στ΄ αλήθεια αντέχει σε κριτική μια τόσο ανεύθυνη κατηγορία; Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πριν από περίπου 85 χρόνια, το 1922, έχουμε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ποιος πράγματι ευθύνεται γι΄ αυτή τη συμφορά; Ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος ήταν αντίθετος με το εγχείρημα της μικρασιατικής εκστρατείας ή η πολιτική αλυτρωτισμού και επεκτατισμού (η λεγόμενη Μεγάλη Ιδέα) της συντηρητικής παράταξης; Αντί να αποφασίσουν τον επαναπατρισμό των στρατιωτών από τη Μικρά Ασία, τους έστειλαν στην Κόκκινη Μηλιά με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Κάποιοι έπρεπε να τιμωρηθούν. Πράγματι, ο Νικόλαος Πλαστήρας παρέπεμψε σε έκτακτο στρατοδικείο τους έξι πρωταίτιους της καταστροφής με την κατηγορία της ΄΄εσχάτης προδοσίας΄΄, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στου Γουδή. Έπειτα από 20 χρόνια, η μεγάλη αυτή επαναστατική προσωπικότητα αμφισβητείται από το ΚΚΕ με την αμίμητη εκείνη φράση ΄΄τι Παπάγος, τι Πλαστήρας΄΄.

Πριν από 60 χρόνια, νέο ολίσθημα, η συντηρητική παράταξη συνεργάζεται αρμονικά με τις δυνάμεις κατοχής.

Γνωστά ονόματα του χώρου αυτού αναγορεύονται πρωθυπουργοί, ακραιφνείς στρατιωτικοί δεξιοί αναλαμβάνουν τα Γενικά Επιτελεία και τα Σώματα Στρατού, σκληροί δεξιοί αστυνομικοί γίνονται αρχηγοί και γενικοί διευθυντές της Αστυνομίας, όλοι τους υπηρετούν με συνέπεια και αφοσίωση τους κατακτητές. Γερμανοτσολιάδες, φορώντας κουκούλες στα μπλόκα, εν ψυχρώ σκοτώνουν και βιάζουν αγνούς πατριώτες με τα ίδια τους τα χέρια, γιατί αυτό επέβαλλε το συμφέρον του έθνους, υπερασπίζοντας τις ΄΄πατροπαράδοτες αξίες: θρησκεία, πατρίς, οικογένεια΄΄, απέναντι δήθεν στην κομμουνιστική απειλή.

Πριν από 40 χρόνια, στο όνομα της υπεράσπισης της δημοκρατίας έναντι του κομμουνιστικού κινδύνου, Ανάκτορα και δεξιό κατεστημένο, συνεπικουρούμενοι από τους αποστάτες, εξαναγκάζουν σε παραίτηση τον λαοπρόβλητο ηγέτη της Ε.Κ. Γεώργιο Παπανδρέου, προλειαίνοντας το έδαφος για μια ειδεχθή δικτατορία.

Τέλος, πριν από περίπου 20 χρόνια, η Δεξιά ξαναχτυπά. Εγκλωβίζει σε μια ανίερη συμμαχία τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, με πρωτουργό τον εφιάλτη της δημοκρατίας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στήνοντας μια κάλπικη, κίβδηλη δίκη, με ψευδομάρτυρες τύπου Μαμανέα, Γρυλλάκη, επιδιώκοντας την πολιτική εξόντωση του χαρισματικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου. Ενός ηγέτη που πράγματι άλλαξε τον πολιτικό χάρτη της χώρας, κάνοντας πράξη τις εξαγγελλόμενες καινοτομίες, όπως τον οριστικό και αμετάκλητο ενταφιασμό τους εμφυλιοπολεμικού κλίματος, την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, την καθιέρωση για πρώτη φορά του ΕΣΥ. Ο λαός και μνήμη και κρίση διαθέτει, μπορεί να βγάλει από μόνος του τα συμπεράσματά του, εάν πράγματι τα δημοκρατικά κόμματα είναι τα ίδια με τη Δεξιά. Βεβαίως, το να επισημαίνει κανείς λάθη και παραλείψεις είναι θεμιτό, κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο, άλλο αυτό και άλλο να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Αιδώς Αργείοι!».