Ο τρίτος άνθρωπος

Σε έναν αγώνα οι ποδοσφαιριστές-κλειδιά παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή του. Στον μελλοντικά πολυμετοχικό Παναθηναϊκό, ο Νίκος Πατέρας αναδεικνύεται σε άνθρωποκλειδί όσον αφορά την πορεία των εξελίξεων και τη συσπείρωση των επιχειρηματιών. Το μεγαλύτερο «deal» όμως που κατάφερε ήταν να φέρει σε κοινό ραντεβού την προηγούμενη Τρίτη τον φίλο του, Γιάννη Βαρδινογιάννη, με τον Ανδρέα Βγενόπουλο, σε… ουδέτερο χώρο, δηλαδή στα γραφεία της εταιρείας του. Ακόμη και ο Βγενόπουλος φέρεται να είπε στους συνεργάτες του μετά την αισιόδοξη για το μέλλον του ΠΑΟ συνάντησή του με τον Τζίγγερ: «Ήταν πολύ σημαντική η συμβολή του Νίκου Πατέρα. Γνωρίζω ότι είναι σοβαρός επιχειρηματίας και αγαπά πολύ τον Παναθηναϊκό». Οι σχέσεις του Πατέρα με τον συντονιστή της ΠΕΚ δεν ήταν τόσο θερμές, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά μαζί του, περίπου δύο 24ωρα πριν από τη συνάντηση και να κλείσουν το ραντεβού. Ήταν το τρίτο πρόσωπο που συμμετείχε στη συνάντηση κορυφής και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις, σε σημείο ώστε, όπως όλα δείχνουν, να παίξει σημαντικό ρόλο και στον νέο πολυμετοχικό Παναθηναϊκό αναλαμβάνοντας σημαντική θέση στην ΠΑΕ. Τον εμπιστεύονται και οι δύο πλευρές. Αυτός κράτησε ισορροπίες και βοήθησε ώστε να λειώσει ο πάγος, σε συζητήσεις που είχε με τον (ενοχλημένο από τις ανακοινώσεις της ΠΕΚ) Γιάννη Βαρδινογιάννη. Ο Τζίγγερ και γενικά η οικογένεια Βαρδινογιάννη έκαναν τεράστια άλματα, φτάνοντας μέχρι το σημείο να πουν «να μπουν ακόμη και οι Γιαννακόπουλοι», κάτι που βρίσκει απόλυτα σύμφωνο τον 45χρονο εφοπλιστή, ο οποίος κάθεται στη Λεωφόρο δίπλα στον μεγαλομέτοχο του ΠΑΟ. Εκεί καθόταν και την ημέρα του αγώνα με τον Άρη, δηλαδή την ημέρα που περίπου 20.000 φίλοι του ΠΑΟ είχαν κατέβει στο Πεδίον του Άρεως και συμμετείχαν

Οι σχέσεις του εφοπλιστή με τον συντονιστή της ΠΕΚ δεν ήταν τόσο θερμές, πήρε όμως την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει μαζί του για να κλειστεί το σημαντικό ραντεβού

στο συλλαλητήριο για το μέλλον του αγαπημένου τους συλλόγου.

Ο Νίκος Πατέρας, που είναι περίπου έναν χρόνο μικρότερος από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, τον γνωρίζει από τις εποχές της «Αυτοκίνησης» αλλά και του ελληνικού εφοπλιστικού λόμπι του Λονδίνου, όπου και σπούδασαν. Τις ημέρες του Πάσχα λέγεται ότι τις πέρασε παρέα με τον ιδιοκτήτη της Αegean Οil Δημήτρη Μελισσανίδη, με τον οποίον σούβλισαν μαζί και αρνί. Κάποτε είχε χρειαστεί συμβουλές του, όταν ήταν για ένα φεγγάρι πρόεδρος στον Εθνικό Πειραιώς. Ο Πατέρας μένει στην Ηρώδου του Αττικού και η βάση της επιχείρησής του βρίσκεται κι αυτή στο κέντρο της Αθήνας, και όχι (πλέον) στην Ακτή Μιαούλη. Η φιλοσοφία του είναι ότι ο ρομαντισμός στη ναυτιλία έχει χαθεί πλέον (τα πλοία του συνήθως φέρουν σημαίες Κύπρου και Μάλτας) και εξηγεί: «Δεν υπάρχει ο παλιός ρομαντισμός και η αναζήτηση της περιπέτειας. Απέμειναν μόνον οι υψηλοί μισθοί. Η αγάπη για το επάγγελμα λείπει». Από τις πρώτες εμπειρίες του στα καράβια ήταν όταν σε ηλικία 17 ετών ζήτησε από τον πατέρα του Διαμαντή και μπάρκαρε ως δόκιμος για δύο συνεχόμενα καλοκαίρια με πλοία της οικογενειακής εταιρείας. Το ένα ταξίδι ήταν στην Ιαπωνία και το άλλο στη Νότιο Αμερική, απ΄ όπου αποκόμισε μοναδικές και αξέχαστες εμπειρίες. Όπως υποστηρίζει, αφ΄ ενός δεν έχει συμφιλιωθεί ακόμη με το αεροπλάνο και αφ΄ ετέρου η μετέπειτα στρατιωτική θητεία του στο Ναυτικό τού φάνηκε… παρθεναγωγείο! Τα χρήματα που κέρδισε από τα δύο πρώτα μπάρκα του τα ξόδεψε με τους φίλους του κάνοντας άνετη νυκτερινή ζωή. Από μικρός όμως είχε το μυαλό του στα καράβια. Τα ζωγράφιζε και ονειρευόταν!

Το… παστίτσιο
Αναλύοντας τη φιλοσοφία του για τα πλοία και για τη ζωή, έχει δηλώσει: «Ο πατέρας μου και ο θείος μου είχαν μία θεωρία. Είτε έχεις 15 πλοία είτε έχεις 50 πλοία, μια μερίδα παστίτσιο θα έτρωγες», και πρόσθεσε: «Η αλήθεια είναι ότι όσα περισσότερα πλοία έχεις, τόσο λιγότερο χρόνο μπορείς να αφιερώσεις στον εαυτό σου και στην οικογένειά σου».