Τα συν και τα πλην του τζόγκινγκ σε διάδρομο

Πεζοδρόμιο ή κυλιόμενος διάδρομος; Οι περισσότεροι δεινοί δρομείς προτιμούν είτε το ένα είτε το άλλο, αλλά μήπως τα δύο παρέχουν διαφορετικά αποτελέσματα στη φυσική κατάσταση;
Σύμφωνα με αρκετές μελέτες, η απάντηση δεν είναι και τόσο απλή.

Οι ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι μολονότι σε γενικές γραμμές το τρέξιμο σε υπαίθριους χώρους τείνει να ευνοεί την πιο έντονη προπόνηση, το τρέξιμο σε κυλιόμενο διάδρομο μειώνει τις πιθανότητες τραυματισμού, γεγονός που βοηθά να τρέχει κανείς επί περισσότερη ώρα, διανύοντας έτσι μεγαλύτερη απόσταση.

Η αναζήτηση στην ιατρική βιβλιογραφία αποκαλύπτει αρκετές μελέτες που υποδηλώνουν ότι, κατά μέσον όρο, το τζόγκινγκ σε υπαίθριους χώρους καίει 5% περισσότερες θερμίδες απ΄ ό,τι το τζόγκινγκ σε κυλιόμενο διάδρομο.

Αυτό οφείλεται εν μέρει στη μεγαλύτερη αντίσταση του αέρα στους εξωτερικούς χώρους και στο ότι είναι πιο δύσκολο να τρέχει κανείς σε δρόμο που, όσο επίπεδος κι αν είναι, δεν είναι τόσο λείος όσο ένας κυλιόμενος διάδρομος.

Επιπλέον, ο δρομέας που τρέχει σε κυλιόμενο διάδρομο έχει πρόσθετη βοήθεια, καθώς μπορεί να ελέγξει με ακρίβεια τον ρυθμό του τρεξίματός του και να μην παρεκκλίνει της πορείας του- και μελέτες έχουν δείξει ότι υπό αυτές τις συνθήκες, οι δρομείς επιλέγουν να τρέχουν πιο αργά.

Οι τραυματισμοί

Σημαντικό είναι ωστόσο και το εύρημα ότι οι ασκούμενοι σε κυλιόμενους διαδρόμους υφίστανται λιγότερα συμπιεστικά κατάγματα και άλλες κακώσεις στα πόδια απ΄ όσα οι ασκούμενοι σε υπαίθριους χώρους.

Σε μία μελέτη λ.χ. που δημοσιεύθηκε το 2003 στη «Βρετανική Επιθεώρηση Αθλητιατρικής» (ΒJSΜ), ομάδα δρομέων υποβλήθηκαν σε εξειδικευμένες εξετάσεις και διαπιστώθηκε ότι όσοι έτρεχαν σε υπαίθριους χώρους είχαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά οστεϊκής καταπόνησης σε σύγκριση με όσους έτρεχαν σε κυλιόμενους διαδρόμους, με τις διαφορές να είναι εντονότερες στα οστά της κνήμης.

Η προαναφερθείσα καταπόνηση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο συμπιεστικού κατάγματος κατά περισσότερο από 50%, σύμφωνα με την προαναφερθείσα μελέτη.