[ ΡΙΠΕΣ ] Ανιστόρητος

ΕΙΝΑΙ απολύτως θεμιτό, ακόμα και επιβεβλημένο, να επανεξετάζονται ή και να αναθεωρούνται όλα τα «αξιώματα» της πολιτικής μας ιστορίας, έστω και αν κατά καιρούς έχουν οδηγήσει σε τραγικά αποτελέσματα.

ΑΠΟ αυτή την αρχή δεν εξαιρείται ασφαλώς και η αποστασία. Ο μόνος όμως που δεν δικαιούται να το κάνει είναι ο κ. Κ. Μητσοτάκης- τουλάχιστον όχι μέχρι να αποδεχθεί τις ευθύνες του σε όλες τους τις διαστάσεις.

ΓΙΑΤΙ βέβαια η κρίση του 1965 δεν ήταν μια συνήθης πολιτική κρίση: ήταν το αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς παλατιανής συνωμοσίας, με εξαγορές βουλευτών και με τη συμμετοχή του ξένου παράγοντα, στην οποία ο κ. Μητσοτάκης έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

ΑΥΤΑ όλα έχουν καταγραφεί στη συνείδηση των πολιτών και το να επιχειρείται σήμερα να εξωραϊστούν πίσω από μια υποτιθέμενη πολιτική διαφωνία στο εσωτερικό τής τότε Ένωσης Κέντρου αποτελεί μάταιο κόπο.

ΜΕ αυτά ως δεδομένο, το ζήτημα της αποστασίας και ο κατήφορος στη δικτατορία αποτελεί πάντοτε ένα θέμα που δίδαξε και διδάσκει πολλά και για τη σημερινή μας δημοκρατία.

ΚΟΡΥΦΑΙΟ ασφαλώς η ανάγκη ισχυρών και δημοκρατικά οργανωμένων πολιτικών κομμάτων που θα βάζουν φρένο στις δυνατότητες εξωθεσμικών παρεμβάσεων στην πολιτική ζωή.

Η δημιουργία του ΠΑΣΟΚ, η ανασυγκρότηση της συντηρητικής παράταξης μέσα από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και ο δικομματισμός, είναι ο τρόπος που το πολιτικό σύστημα ανταποκρίθηκε.

ΔΕΝ είναι σαφές αν αρκούν και για το μέλλον. Η ελληνική κοινωνία περνά μια δύσκολη και πολύχρονη περίοδο προσαρμογής που έχει ως αποτέλεσμα μια γενικευμένη κρίση νομιμοποίησης της πολιτικής.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις για το πώς θα ξεπεραστεί. Η πείρα της ταραγμένης περιόδου 1965-1967 ωστόσο δείχνει ότι πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού ένα πλαίσιο δημοκρατικής συναίνεσης και συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων.

ΕΝΑ πλαίσιο που δοκιμάστηκε σκληρά την τελευταία τετραετία, κυρίως εξαιτίας της αλαζονικής και εκδικητικής πολιτικής της κυβέρνησης!