Δίκτυο

Μαθήματα επιβίωσης

Η χειμερινή σεζόν, που τυπικά τελείωσε πριν από το Πάσχα, παρά τη γενικότερη ύφεση, ήταν μια καλή χρονιά για το θέατρο. Αν και χωρίς καλλιτεχνικές εξάρσεις, προτάσεις και προκλήσεις, αρκετές παραστάσεις είχαν αυξημένη προσέλευση, ενώ οι περισσότερες επιβίωσαν αξιοπρεπώς.

Εκείνο όμως που κάνει τη διαφορά από άλλες χρονιές είναι ο υπέρογκος αριθμός που σημειώθηκε στις πρεμιέρες. Ώς τώρα έχουν δοθεί 360! Αριθμός που θα μεγαλώσει κι άλλο, καθώς η σεζόν παρατείνεται σε εαρινή με νέες πρεμιέρες, οι οποίες προβλέπεται ώς τον Ιούνιο να ξεπεράσουν τις 60-συνολικά ώς το καλοκαίρι θα έχουν παρουσιαστεί περισσότερες από 400 παραγωγές. Μια ποσοτική υπεροχή που δεν εγγυάται απαραίτητα την ποιοτική, είναι όμως ένας δείκτης αισιοδοξίας για το ελληνικό θέατρο. Ή μήπως δείκτης πληθωρισμού σε ανάλογες εποχές; Ο γιγαντισμός του Εθνικού Θεάτρου από τη μία (18 καινούργιες παραγωγές, παράλληλες εκδηλώσεις, προβολές και αναλόγια), ο πολλαπλασιασμός των μικρών ομάδων και οι καινούργιοι νέοι χώροι σε μπαράκια, κλαμπάκια, υπογειάκια από την άλλη, είναι οι δύο όχθες ενός ρεύματος που κατεβάζει τα πάντα: καλλιτεχνικές, ψυχαγωγικές, καλές, μέτριες, κακές, “ψωνίστικες” και ανόητες παραστάσεις. Σημασία έχει πάντως ότι βρίσκονται θεατές να τις δούνε και να συντηρήσουν τα πιο αξιόπιστα θέατρα. Γιατί αν περιμένουμε από την πολιτεία, θα μείνουμε με τις υποσχέσεις του υπουργού Πολιτισμού που ανακοινώνει επιχορηγήσεις, που δεν δίνει- σωστότερα τις δίνει ετεροχρονισμένες κατά δύο και τρεις σεζόν. Επομένως, το αθηναϊκό θέατρο δίνει μαθήματα επιβίωσης.


Εναλλακτικός και κρούνερ!

Κάθε φορά που βλέπω τον Γκρεγκ Ντούλι στη σκηνή μού δημιουργείται η ίδια εντύπωση: εκτός του ότι είναι από τους πιο αξιόλογους της μουσικής (και όχι μόνο ροκ) σκηνής, έχει ακόμη πολλά χαρτιά κρυμμένα. Βλέπουμε κι ακούμε δηλαδή ένα μόνο μέρος από αυτό που ο Ντούλι των Αfghan Whigs, των Τwilight Singers και, τώρα, των Gutter Τwins είναι στην πραγματικότητα. Βράχος δίπλα του ο Μαρκ Λέινεγκαν και στον δικό του κόσμο ως συνήθως, αλλά ο Ντούλι (που έχει και ελληνικό αίμα στις φλέβες του) είναι κάθε στιγμή εντυπωσιακός. Στην κιθάρα, στα πλήκτρα, στα ροκ κομμάτια- οδοστρωτήρες. Στις αχανείς μπαλάντες του, ώς και στην παρουσίαση της έξοχης κομπανίας. Ένας εναλλακτικός ροκ κρούνερ. Που ξεκίνησε στα 90s από τις αλάνες του γκραντζ και έχει εξελιχθεί, με τους δικούς του όρους, σε έναν παίκτη αστέρι για όλες τις θέσεις. Το χάρηκα, το ευχαριστήθηκα- και είχε και δεύτερο ημίχρονο, γιατί το ανκόρ κράτησε σαν μίνι συναυλία.


«Απαλλαγή» 200.000 εισιτηρίων

Μπορεί το κινηματογραφικό εισιτήριο να είναι φαρμάκι, να μειώνεται η προσέλευση θεατών στους κινηματογράφους και να κλείνουν παραδοσιακοί κινηματογράφοι, αλλά η ελληνική κωμωδία σκίζει στα ταμεία. Περισσότεροι από 200.000 θεατές πήγαν μέσα σε 10 ημέρες και είδαν τη κωμωδία «1-4 αϊ φορ λούφα και απαλλαγή» του Βασίλη Κατσίκη- δικό του και το σενάριο. Μια φάρσα που αποτελεί «συνέχεια» των κωμωδιών του Νίκου Περάκη στο… σήμερα, με μια παρέα νεοσυλλέκτων που ο καθένας για δικούς του λόγους θέλει να πάρει απαλλαγή από τον στρατό… Παίζουν οι Θανάσης Τσαλταμπάσης, Νίκος Βουρλιώτης, Στάθης Παναγιωτίδης, Κώστας Φραγκολιάς, Γιώργος Κιμούλης, Μαρία Κορινθίου κ.ά. Καλά στο ελληνικό box-office των ημερών πήγε και η ξένη ταινία «Προσεχώς… ζάπλουτοι». Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι αυτές οι δύο, και μοναδικές, ταινίες που δούλεψαν στα ταμεία είναι κωμωδίες…