Φαινόμενα

Μόδες που περνούν

Καμία σειρά δεν έκανε το μεγάλο σουξέ, τα ριάλιτι κύλησαν στην αδιαφορία του φιλοθεάμονος και η τηλεόραση σπαταλά την ακριβή τεχνολογία της για να είναι ραδιόφωνο
Ακόμη και το «So you think you can dance» δεν φαίνεται να εντυπωσιάζει όπως στον πρώτο κύκλο του. Αναμενόμενο, καθώς δεν έχει να προσφέρει καμιά απολύτως ποικιλία στο θέαμα και το είδος του χορού. Με τα ακροβατικά που επαναλαμβάνονται σχεδόν πανομοιότυπα από τα ζεύγη των χορευτών, με διαφορές στην εκτέλεση που μόνον έμπειρα μάτια ίσως μπορούν να διακρίνουν, δεν προσφέρει πλέον εκπλήξεις. Ούτε το σόου αυστηρότητας των κριτών μοιάζει να πείθει, καθώς το τηλεοπτικό κοινό συνήθισε τις δήθεν εκρήξεις τους και τις μεταξύ τους αψιμαχίες. Πόσες τουαλέτες που επιδεικνύουν τα θαυμάσια πόδια της Βίκυς Καγιά να προκαλέσουν αίσθηση! Έγινε θέαμα συνηθισμένο.

Αν είχε ένα χαρακτηριστικό η φετινή τηλεοπτική σεζόν, θα λέγαμε ότι αυτό ήταν η απουσία τής… τηλεόρασης

Αν έχει αποδείξει κάτι η μικρή εγχώρια τηλεοπτική αγορά, είναι η ταχύτητα με την οποία ενθουσιάζεται και κατόπιν πλήττει με κάθε πρωτοεμφανιζόμενο τηλεοπτικό προϊόν. Πολύ φυσικό το φαινόμενο, καθώς ο μεγάλος αριθμός παρόμοιων εκπομπών, οι οποίες ασχολούνται με άλλες εκπομπές, σημαίνει διαρκή ενασχόληση της τηλεόρασης με παρόμοια γεγονότα, τακτική που παλιώνει γρήγορα τα τηλεοπτικά προϊόντα. Στην πραγματικότητα, αν είχε ένα χαρακτηριστικό η φετινή σεζόν, θα λέγαμε ότι αυτό ήταν η απουσία της… τηλεόρασης. Το μεγαλύτερο μέρος του τηλεοπτικού μας προγράμματος είναι ένα είδος οπτικού ραδιοφώνου. Πρόσωπα ενός περιορισμένου θιάσου που εναλλάσσονται εκφράζοντας τις ίδιες απόψεις για παρόμοια θέματα επί ώρες και εκπομπές που προβάλλουν αποσπάσματα από άλλες εκπομπές και τα σχολιάζουν. Εξ ου και το μεγαλύτερο φετινό σουξέ ήταν μια εκπομπή που σατιρίζει στιγμές της εγχώριας τηλεόρασης και χρησιμοποιεί τις ευκολίες της, χωρίς να είναι η ίδια ακριβώς τηλεόραση, το «Αλ Τσαντίρι» του Λαζόπουλου. Ένα υβριδικό τηλεκατασκεύασμα, συνδυασμός θεατρικής παρλάτας, επιθεωρησιακής σάτιρας, καφενοβιακής πολιτικής κριτικής με ολίγη από τηλεόραση, επεξεργασμένα με κομπιούτερ ανιμέισον πλάνα από διάφορες εκπομπές και δελτία. Περισσότερο ένα τηλεοπτικό event από τηλεοπτική εκπομπή το «Αλ Τσαντίρι», με τον κόσμο που συγκεντρώνεται για να δει από κοντά τον Λαζόπουλο, τους τραγουδιστές guest και να περάσει μια ευχάριστη βραδιά συμμετέχοντας στο event ως αναπόσπαστο μέρος του.

Ωστόσο, είναι και η μόνη εκπομπή που διατηρεί ακόμη τη δυναμική της έκπληξης, στοιχείο σημαντικό της «ζωντανής» τηλεόρασης. Αυτό που υποτίθεται θά ΄πρεπε να προσφέρουν τα τοκ σόου, πολυπληθή ή μη, και οι συνεντεύξεις. Με τους θιάσους των πανελιστών να περιορίζονται σε ελάχιστα πρόσωπα, πάντα τα ίδια, με τους τηλεπαραθυράτους καβγάδες πολιτικών και παντός είδους ειδικών να έχουν κουράσει και ως εκ τούτου να έχουν μειωθεί πλέον στο ελάχιστο, με τις τριανταφυλλοπουλικές καταγγελτικές τηλεοπερέτες να αποδεικνύουν στο πέρασμα του χρόνου ότι αποτελούν μέρος του συστήματος παρά κριτική του και να έχουν παγιωθεί ως ένα ακόμη σύνηθες θέαμα, χωρίς τις αλλοτινές εκπλήξεις, η τηλεόρασή μας απόμεινε με πάρα πολλές ώρες live φλυαρίας, χωρίς τίποτε να δείξει. Σε μια αλόγιστη σπατάλη πανάκριβης τεχνολογίας κάνει απ΄ ευθείας συνδέσεις με μαντριά, πότε για να δείξει τη Μαλιωτάκη να χτενίζει πρόβατα (Star), πότε για να δείξει μαντρί που στο παρελθόν επισκέφθηκε η Πρωτοψάλτη (Αlter).

Χαριτωμένες στιγμές και ατάκες στο «Κόκκινο δωμάτιο» (Μega), ένα πρωτότυπο σενάριο, για τα εγχώρια τηλεοπτικά δεδομένα, στα «Μαύρα μεσάνυχτα» (Μega) με τις περιπέτειες καλού καγαθού οικογενειάρχη που βρίσκεται με κληρονομιά νονού της νύχτας και αγωνίζεται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων λυγίζοντας μπροστά στην υπερπροσφορά άγνωστων μέχρι τότε ηδονών, ερωτικών και ό,τι άλλο, η πολύ καλή ατμοσφαιρική σκηνοθεσία στο αστυνομικό θρίλερ «Άμυνα ζώνης» στην ΕΤ1, η δροσερή σειρά «Υπέροχα πλάσματα» στον Αlpha αποτελούν πολύ μικρή συγκομιδή σε ένα τηλεοπτικό πεδίο οκτώ μεγάλων καναλιών (χώρια τα τοπικά).


Κάτι για να ζωντανέψει το live;

Ακόμη και τα τηλεφωνήματα τηλεθεατών που εξομολογούνται διάφορα απίθανα, όπως «τά ΄φτιαξα με τον πεθερό, τον κουμπάρο και τον γείτονα και ο άντρας μου είναι τόσο κακός που θέλει να με διώξει», έγιναν συνηθισμένα και βαρετά. Περνούν γρήγορα, πολύ γρήγορα οι τηλεοπτικές μόδες στη χώρα μας και το φιλοθέαμον διψάει όλο και περισσότερο για την έκπληξη (εξ ου και το σουξέ του Γρηγόρη με τα τηλεφωνήματα σε νοικοκυρές που δεν τον αναγνωρίζουν, αλλά θα περάσει και αυτό). Ως εκ τούτου δύο δρόμους έχει η τηλεόρασή μας, είτε να επιστρέψει στις παραδοσιακές συνταγές- αλλά αυτό σημαίνει επενδύσεις και υπομονή που ο ανταγωνισμός δεν την διαθέτει- είτε να πλακωθούν στο ξύλο οι εκπομπούχοι με τα πάνελ τους και μεταξύ τους. Να ζωντανέψουμε λίγο, ε;