[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η Ελλάδα της ντροπής

Oι εικόνες από το περίφημο πασχαλιάτικο «γλέντι» της Θεσσαλονίκης (που εξελίχθηκε σε συσσίτιο της ντροπής) είναι φοβερές και αποκαλύπτουν την απίστευτη φτώχεια που υπάρχει σε αυτή τη χώρα. Ποιες είναι αυτές οι εικόνες που σκόπιμα απέκρυψαν πολλά ιδιωτικά κανάλια και, βέβαια, το κρατικό κανάλι το οποίο ούτως ή άλλως μας έχει συνηθίσει στην ιδεολογική λογοκρισία, αφού περιέκοψε αναιδώς και τις σκηνές διαμαρτυρίας κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας στην Ολυμπία;

Χέρια ηλικιωμένων ανθρώπων που απαιτούν αγωνιωδώς και οργισμένα ένα κομμάτι κρέας από τους δημοτικούς υπαλλήλους. Και κοντά σε αυτούς, χέρια νέων ανθρώπων που προφανώς βρίσκονται σε απίστευτη ανάγκη και επιζητούν απελπισμένα μια μερίδα φαγητό από την ελεημοσύνη που προσφέρει ο δήμος της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια των επίσημων γιορτών!

Δεν ξέρω αν οι σκηνές αυτές μας θυμίζουν τις μαύρες ημέρες από τα μυθιστορήματα του Ντίκενς ή τα χριστουγεννιάτικα συσσίτια των αμερικανικών πόλεων.

Σίγουρα όμως, όλες αυτές οι θλιβερές καταγραφές μάς αποκαλύπτουν ένα πράγμα: κοντά στους νέους των 600 ευρώ που δεν μπορούν να συντηρήσουν τις οικογένειές τους, υπάρχουν και οι αναρίθμητες στρατιές των δυστυχισμένων συνταξιούχων που επιβιώνουν με τις συντάξεις των 400 ευρώ (πολλές από τις οποίες θα ακρωτηριαστούν από τον ανάλγητο ασφαλιστικό νόμο που ψηφίστηκε πριν από λίγο καιρό στη Βουλή).

Έτσι, οι σκηνές της ντροπής στην παραλία της Θεσσαλονίκης επιβεβαιώνουν πανηγυρικά αυτά που είπε ο επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Απασχόλησης, δηλαδή ότι η χώρα μας έχει ένα τρομακτικό 13% φτώχειας ανάμεσα στους ενεργούς εργαζομένους (χωρίς βεβαίως να συνυπολογιστεί η φοβερή ανέχεια που υπάρχει στους απόμαχους της δουλειάς)! Αν αυτό δεν αποτελεί παταγώδη πολιτική αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης, που αδυνατεί να ελέγξει στοιχειωδώς τη συνεχή άνοδο των τιμών προϊόντων όπως είναι

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ

μπορεί να κλείνει κυνικά τα μάτια μπροστά στη φτώχεια που αγγίζει όλο και περισσότερους συμπατριώτες μας!

το γάλα και το ψωμί, τότε τι άλλο αποτελεί άραγε;

Βεβαίως, υπάρχει και ένα πρωτοφανές παγκόσμιο πρόβλημα που κάνει κάποιους πληθυσμούς της Γης να λιμοκτονούν. Δηλαδή, η τεράστια ζήτηση από τις αναπτυσσόμενες χώρες (όπως η Κίνα) για τα δημητριακά ή το ρύζι κάνει δυσεύρετα- ή ακριβά- αυτά τα αγαθά σε άλλα μέρη του πλανήτη. Το ίδιο αποτέλεσμα φέρνει και η εγκληματική επένδυση ιλιγγιωδών χρηματικών ποσών στα λεγόμενα βιοκαύσιμα. Υπό αυτή την έννοια, σίγουρα οι δικοί μας φτωχοί δεν εξομοιώνονται με τους κολασμένους άλλων χωρών όπως το Μπαγκλαντές, όπου οι άνθρωποι πληρώνονται για τη δουλειά τους με το εξευτελιστικό ποσό των δύο δολαρίων την ημέρα («Εconomist», «Τhe silent tsunami», 17/4/2008). Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί μέτρο σύγκρισης για τη δική μας άθλια κατάσταση.

Έτσι, η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία ευθύνεται αποκλειστικά, γιατί δεν προώθησε ειδικά προγράμματα καταπολέμησης της φτώχειας, η οποία επεκτείνεται ανησυχητικά και επικίνδυνα σε πολλά τμήματα της μεσαίας τάξης (λόγω της υπερχρέωσης από τα δάνεια). Όλα αυτά καταδεικνύουν, βέβαια, ότι χρειάζεται μια καινούργια ηθική στη σκληρή ταξική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, αφού η ηθική δεν ενσωματώνεται απλώς στην οικονομική πράξη, αλλά λειτουργεί ως συνισταμένη του οικονομικού γίγνεσθαι (Αμάρτια Σεν, «Για την ηθική και την οικονομία»).

Μια ηθική η οποία θα καθοδηγείται από την αρχή της ισότητας και θα αποτρέπει τη δημιουργία των έντονων κοινωνικών ανισοτήτων, αφού σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν από τη μια πλευρά οι αδύνατοι και από την άλλη οι ισχυροί (όπως οι τραπεζίτες με τα υπερκέρδη τους) ή οι οικονομικά ευκατάστατοι όπως οι πολιτικοί, των οποίων η ετήσια βουλευτική αποζημίωση δεν είναι κάτω από εκατό χιλιάδες ευρώ!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Οι σκηνές από τους δυστυχείς της Θεσσαλονίκης που προσπαθούσαν να αρπάξουν ένα κομμάτι κρέας μάς ντροπιάζουν όλους και η κυβέρνηση δεν μπορεί να κλείνει κυνικά τα μάτια μπροστά στη φτώχεια που αγγίζει όλο και περισσότερους συμπατριώτες μας!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ.