«Να ζητάμε το αδύνατο», η κληρονομιά

Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: αν ο Μάης του ΄68 ήταν το τέλος μιας εποχής, σηματοδοτώντας (μαζί με την κινεζική πολιτιστική επανάσταση) την οριστική έκλειψη των μεγάλων επαναστατικοπολιτικών γεγονότων που ξεκίνησαν με την Οκτωβριανή Επανάσταση, πού βρισκόμαστε σήμερα; Εμείς, που πιστεύουμε ακόμη σε μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση έναντι του ηγεμονι- κού καπιταλι- σμού της κοινοβου- λευτικής δημοκρατίας, πρέπει να αποσυρθούμε και να δράσουμε από διαφορετικές «θέσεις αντίστασης» ή μπορούμε να συνεχίσουμε να φανταζόμαστε μια ριζικότερη πολιτική παρέμβαση;

Να ποια είναι η πραγματική κληρονομιά του ΄68: ο πυρήνας του ΄68 ήταν μια απόρριψη ολόκληρου του φιλελευθερο-καπιταλιστικού συστήματος, που ενσαρκώνεται με τον καλύτερο τρόπο στο σύνθημα «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο»! Η πραγματική ουτοπία είναι η πεποίθηση ότι το υπάρχον παγκόσμιο σύστημα μπορεί να αναπαράγεται επ΄ αόριστον. Ο μόνος τρόπος να είμαστε πραγματικά «ρεαλιστές» είναι να εξετάζουμε τι, μέσα στις συντεταγμένες του συστήματος, απλώς φαίνεται αδύνατο.

Ο Σλαβόι Ζίζεκ είναι φιλόσοφος και συγγραφέας