[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο «κάγκουρας» είναι καινούργιο;

Μέσα στον πάκο εφημερίδων που όδευαν για τον κάδο ανακύκλωσης, ανέσυρα τους Schooligans γιατί μου άρεσε ιδιαίτερα το εξώφυλλο και τα καλά εξώφυλλα τα μαζεύω. Που λέει ο λόγος. Γιατί, όπως θα έδειχνε εντός ολίγου η στάμπα που θα άφηνε το φλιτζάνι του ζεστού καφέ εκεί που έγραφε με μεγάλα γράμματα «Άνοιξη- κι εσύ λειώνεις στο διάβασμα!», δεν ήταν η επιθυμία του συλλέκτη που βάστηξε την εφημεριδούλα των μαθητών μακριά από τον κάδο. Με τον καφέ πάει το τσιγάρο. Και με καφέ και τσιγάρο πάει και το ξεφύλλισμα της εφημερίδας. Στο «Dear Schooligans…» (γράμματα που στέλνουν τα παιδιά και δημοσιεύονται) σταματάω. Βάζω γυαλί και αφήνω τον καφέ να αχνίζει. Διαβάζω και είναι σαν να τρώω μια ζουμερή φέτα κρύο καρπούζι σε μέρα που σκάει ο τζίτζικας. Γελάω, συννεφιάζω, συγκινούμαι. Στο τέλος βουτάω το τηλέφωνο και παίρνω μια φίλη που έχει παιδιά στην εφηβεία. Τους emo τούς ξέρω (της λέω). Το πανκιό, τον χιπχοπά, τον μεταλλά επίσης. Αλλά το «κάγκουρας» είναι καινούργιο; «Μoshpit» τι σημαίνει; Γελάμε μέχρι σκασμού και αμπελοφιλοσοφούμε σαν ηλικιωμένες που έχουν χάσει τεύχη. Εντάξει, δεν είμαστε και τόσο αλλού- αν το σκεφτείς. Πέρα από κάτι «ψιλά» στο λεξιλόγιο, βλέπεις να σπαρταράει η γνωστή, οικεία ευαισθησία που δεν έχει γενιές, ούτε φύλα. Μόνο που εδώ βλέπεις την έπαρση και τον πόνο της πρώτης ενηλικίωσης μέσα από μια γλώσσα που δεν έχει μάθει (ακόμα) να στρογγυλεύει τις γωνίες, γι΄ αυτό και βαράει στο ψαχνό. «Η καημένη η μαμά μου (γράφει η Έλλη). Κανείς δεν της έδωσε αγάπη. Καμία φορά σκέπτομαι “μακάρι να είχε ερωτευτεί κάποιον και να μας είχε παρατήσει…”». Η Έλλη κλαίει όταν τη σκέφτεται μόνη μέσα στο τεράστιο σιωπηλό σπίτι τους, όπως κλαίει πάντα και όταν βλέπει τα γραμματάκια της πάνω στα ασημένια κουτιά που γράφουν «παστίτσιο- Έλλη», «μπιφτέκια με πατάτες- Έλλη». Νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι και λέω στη φίλη μου να κλείσουμε. Γαμώτο πρωινιάτικα. Ευτυχώς λίγο πιο κάτω πέφτω πάνω στον «σύντεκνο» από την Κρήτη: «Χθες με παράτησε η κοπέλα μου, πριν από λίγο έσπασα το πόδι μου, οι γονείς μου είναι ζώα και σε έναν μήνα δίνω Πανελλήνιες. Διαβάζω όλη μέρα, βγαίνω σπάνια, αλλά είμαι χαρούμενος. Ξέρετε γιατί; Γιατί μια μέρα θα ψοφήσω και δεν γουστάρω εκείνη τη μέρα να θυμάμαι μια ζωή μίζερη, καταπιεσμένη και γεμάτη απωθημένα. Ζήστε λοιπόν. Μην αναλώνεστε σε μαλακίες».