Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ακίνδυνη λευτεριά

Αγαπητή Φοίβη, Το 1982 ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απέπεμψε τον τότε υφυπουργό Εξωτερικών Ασημάκη Φωτήλαο ίδιος μάλιστα το πληροφορήθηκε εν πτήσει- διότι «δεν χειρίστηκε καλά το πολωνικό ζήτημα»… Η ενέργεια αυτή ήταν ενδεικτική της πολιτικής Παπανδρέου να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς, αλλά και να αναμειγνύεται ενεργά στα τεκταινόμενα της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας, στα οποία απέδιδε μεγάλη σημασία.

Παρόμοιες ευαισθησίες επεδείκνυε- σε μικρότερο, ίσως, βαθμό- και ο πρεσβύτερος Κωνσταντίνος Καραμανλής, όπως και ο Κώστας Σημίτης.

Είναι, λοιπόν, απορίας άξιον πώς το παράδειγμα των προηγουμένων δεν έχει εμπνεύσει ούτε στο ελάχιστο τον νεώτερο Κ. Καραμανλή. Το αποτέλεσμα, πασιφανές: η Ελλάδα απουσιάζει θλιβερά από τις προσπάθειες για επίλυση διεθνών ζητημάτων, τα οποία σε τελική ανάλυση έμμεσα την αγγίζουν.

Παράδειγμα τελευταίο, η διεθνής κατακραυγή για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Θιβετιανών από την Κίνα, άφησε ασυγκίνητους τους μοιραίους χειριστές της εξωτερικής μας πολιτικής σε μια ιστορική στιγμή που η διοργανώτρια των Ολυμπιακών Αγώνων Κίνα είχε την ανάγκη της Ελλάδας, ως νομιμοποιού δυνάμεως, έστω και για το τελετουργικό.

Η ελληνική διπλωματία προτίμησε να μη «σπαταλήσει» την εύνοια της Κίνας (είμαστε ευήκοα πειθήνιοι χωρίς να ζητούμε ανταλλάγματα) για ένα τόσο «ξένο» προς τα συμφέροντά της ζήτημα, όπως το Θιβέτ. Πού ξέρεις, ίσως η Κίνα να μας φανεί χρήσιμη σε κάτι άλλο (π.χ. στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το Σκοπιανό ή στο ζήτημα του ντόπινγκ).

Κρίμα οι πρόσφατοι πανηγυρικοί με αφορμή την 25η Μαρτίου για την ad nauseam αγάπη των Ελλήνων προς την ελευθερία! (ίσως όχι ακριβώς των υπόδουλων λαών, όπως οι Θιβετιανοί, αλλά την ελευθερία γενικά, αφηρημένα και, κυρίως, ακίνδυνα!)

Με εκτίμηση, Θανάσης Παπαμιχάλης, Κορωπί Τσ, τσ, τσ, αγαπητέ Θανάση. Σιγά μην ασχοληθούμε με το μακρινόοοοο Θιβέτ και την ευρείαααααν έννοιαν της ελευθερίας. Μόνον για πατριωτισμούς και εθνικισμούς ολκής (όπως η απαγόρευση του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες) είμαστε. Γι΄ αυτό και θυμήθηκα τον Γεώργιο Σουρή: «Ελλάς πατρίς μου, δεν σ΄ αγαπώ,/ για σε δεν καίω κι εγώ λιβάνι…/ Όμως συγχώρει τον μισητόν,/ πατρίς γλυκεία και τροφοδότις,/ κι εις τόσο πλήθος πατριωτών/ ας είναι και ένας μη πατριώτης»!


Αλληλεγγύη στο γεύμα του εργάτη

Αγαπητή Φοίβη, Χάος πρόσφατα στην Αθήνα από την απεργία ορισμένων ΜΜΜ. Αιτία; Οι απολύσεις δύο οδηγών τραμ- προσληφθέντων προ ενάμισι έτους (άγνωστο αν «εισήλθαν» από την πόρτα ή το παράθυρο). Στον φάκελό τους αναφέρεται: αργοπορίες, «κοπάνες» και ανάρμοστη συμπεριφορά. Ο ένας, μάλιστα, συνήθιζε να σταματά το τραμ (την ώρα που μετέφερε πολίτες) για να απολαύσει το γεύμα του! Οι εν λόγω οδηγοί, όπως διαβάζω, ήταν μέλη της ΔΑΚΕ και έκαναν, επιδεικτικά, χρήση της κομματικής τους ταυτότητας! Τι λέει ο υπουργός για όλα αυτά; Νιώθει αλληλέγγυος, ως ομοϊδεάτης;

Τα τηλεπαράθυρα ασχολήθηκαν εκτενέστατα με τα χιλιάδες αμνοερίφια που οδηγήθηκαν, κατά την παράδοσή μας, στην καθιερωμένη αποτρόπαια σφαγή τους. Δεν τους απασχολεί η κατά 40% αύξηση της εγκληματικότητας.

Δεν αντιλαμβάνονται ότι η Αττική και όλη η χώρα έχουν μετατραπεί σε κέντρο εγκληματικότητας, ότι 600 άτομα το 2007 βρέθηκαν αντιμέτωπα στον δρόμο με οπλισμένους κακοποιούς, ότι οι μοναχικοί ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν, ανήμποροι, κάθε στιγμή τον θάνατο και ότι οι καταστηματάρχες τρέμουν στη θέα κάθε ατόμου που μπαίνει στον χώρο τους και εκστομίζει λίγα λόγια (για να μην αναγνωριστούν ότι είναι αλλοδαποί). Με τον όρο «αλλοδαποί» καλύπτονται όλοι οι «εισαγόμενοι» εγκληματίες, μην ανακοινώνοντας την εθνικότητά τους, μήπως και θιγεί η… υπόληψή τους. Λες και δεν γνωρίζουμε!

Οι υπουργοί και οι γ.γ. υπ. Δημ. Τάξεως αποδείχθηκαν ανεπαρκείς…

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Μην ανησυχείτε, αγαπητή Μάρα. Έχουμε τα παλικάρια (δεν θέλω ούουου) της Δημοτικής Αστυνομίας του κυρίου Νικήτα να μας φυλάνε από τους κακούς… μικροπωλητές της Ερμού. Και τα σώματα ασφαλείας να φυλούν… εν σώματι υπουργούς, βουλευτάδες και άλλους μεγαλόσχημους.


Του Αγίου Μετρό ανήμερα

Κυρία Φοίβη, Άγιος Δημήτριος, Άγιος Ιωάννης, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Ελευθέριος, Αγία Παρασκευή κ.λπ. Δεν πρόκειται για αγιολόγιο- είναι μερικοί από τους σταθμούς του Μετρό. Άντε εσύ να θυμάσαι πού είναι αυτοί οι άγιοι.

Και νά ΄ταν ένας μόνο από τον καθένα! Δεν είπαμε ότι προτιμάμε γεωγραφικούς προσδιορισμούς; Τι σόι γεωγραφικοί προσδιορισμοί είναι αυτοί; Αλήθεια, έχω μια απορία: ποιος αποφασίζει για την ονομασία κάθε σταθμού; Το ΥΠΕΧΩΔΕ, οι δήμοι, το ίδιο το Μετρό; Βάζει μήπως το χεράκι της και η Εκκλησία;

Χαιρετώ, Πάρις (Ελ.) ο του Πριάμου Η αλήθεια είναι, αγαπητέ Πάρι του Πριάμου, πως μια έφεση σε αγίους την έχουμε ως Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, και ανάδελφον έθνος, και περιχαρής λαός. Ίσως γιατί εκείνοι που επιλέγουμε μαζοχιστικά και kinky να μας διαφεντεύσουν- προφανώς μόνον με άξονα να μας κάνουν τα ρουσφέτια μας, αν κρίνω από τα πόσα έχει κάνει η νέα διακυβέρνηση και ακόμη δεν την μαυρίζουν- δεν μας αφήνουν ν΄ αγιάσουμε…