Πράσινη επανάσταση

Το εγχείρημα με τον «συνασπισμό των δυνάμεων» που επίκειται αυτή την περίοδο στον Παναθηναϊκό ενδέχεται να αποτελέσει την αλλαγή του ποδοσφαιρικού χάρτη αν τελικά βρει τον τρόπο να εφαρμοστεί και στην πράξη. Όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης δεχόταν εδώ και καιρό το πρέσιγνκ από την κίνηση της ΠΕΚ για συνιδιοκτησία, μόνο που αυτή τη φορά όχι απλώς δεν πέταξε την μπάλα στην εξέδρα αλλά βγήκε και… κόντρα επίθεση, αιφνιδιάζοντας ίσως ακόμη και αυτούς τους εσωτερικούς του αντιπάλους. Κι αν η πλευρά Βγενόπουλου δεχθεί τους όρους της συμφωνίας και το ταμείο του Παναθηναϊκού γεμίσει λεφτά, τότε οι πράσινοι προβλέπεται να σηκώσουν το λάβαρο μιας διαφορετικής επανάστασης για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μέχρι τώρα το ύψος του μπάτζετ (όπως χαρακτηρίζουν τον οικονομικό προϋπολογισμό μιας ομάδας τέτοιων απαιτήσεων οι τεχνοκράτες) κυμαινόταν γύρω στα 30 εκατομμύρια ευρώ, ποσό στο οποίο έφτανε με ευκολία μόνον ο Ολυμπιακός, κυρίως για δύο λόγους: Πρώτον γιατί διέθετε το δικό του σπίτι (Καραϊσκάκη) και δεύτερον γιατί έσπαγε κάθε χρόνο τον κουμπαρά του Τσάμπιονς Λιγκ λόγω των συνεχόμενων συμμετοχών του στη συγκεκριμένη διοργάνωση.

ΑΝ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ καταφέρει να ξεπεράσει στα οικονομικά δεδομένα τον ερυθρόλευκο αντίζηλό του, τότε αυτομάτως θα θέσει πολύ υψηλότερα τον πήχυ του ανταγωνισμού και θα υποχρεώσει και τους παραδοσιακούς αντιπάλους του, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ, να τον ακολουθήσουν σε αυτό το άλμα μη έχοντας την επιλογή να περιμένουν ή να ποντάρουν σε κάποιες… άκυρες προσπάθειές του. Κι αν για τον Ολυμπιακό η διαφορά στο ύψος μπορεί και να μη φαντάζει ως και το πιο αξεπέραστο εμπόδιο ή τουλάχιστον να εκτιμάται ότι με κάτι παραπάνω θα μπορέσει να ανταποκριθεί, για την ΑΕΚ η κατάσταση φαίνεται να μην είναι και τόσο απλή και ίσως να απαιτηθεί ειδικό σχέδιο αντιμετώπισης προ του κινδύνου που λέγεται «άνοιγμα της ψαλίδας». Ο ΝΤΕΜΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ μπορεί να συγκίνησε στο ξεκίνημά του τους πιο ρομαντικούς, αλλά τα χρόνια περνάνε και οι τίτλοι δεν έρχονται- πόσω μάλλον όταν η προοπτική των αντιπάλων αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική και κάνει τη διαφορά να φαίνεται όσο αυτή της φρεγάτας από το απλό αλιευτικό. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν αποκλείεται να βρεθούμε σε έναν… προθάλαμο εξελίξεων που αν γίνει και «μόδα» ενδέχεται να προκαλέσει ακόμη και «δεύτερο κύμα» από νέους επενδυτές.

Κι έπειτα υπάρχει άλλη μία παράμετρος που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Γιατί έχει ενδιαφέρον η ανακατανομή των δυνάμεων ανάμεσα στους θεωρητικά τρεις μεγάλους του ποδοσφαίρου μας, αλλά τι θα γίνει με τους υπόλοιπους 13 που συμμετέχουν στη Σούπερ Λίγκα; Ο δικός τους ρόλος θα είναι ακόμη πιο δύσκολος, αφού δεν έχουν και τις πολλές εναλλακτικές λύσεις ή αν προτιμάτε δεν διαθέτουν αυτό που ονομάζουμε brand name ώστε να προσελκύσουν κι αυτοί τους επενδυτές που θα θελήσουν να βάλουν τα χρήματά τους ποντάροντας στην αξία μιας διαφορετικής φανέλας.

Στο ποδόσφαιρο βέβαια δεν νικά πάντα ο πιο πλούσιος και οι ομάδες καταθέτουν στον διαιτητή του αγώνα τα ονόματα των 11 ποδοσφαιριστών που θα παρατάξουν στο γήπεδο χωρίς να αναφέρουν με αστερίσκο τα οικονομικά στοιχεία για την αξία του καθενός σε ευρώ.

Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ αποτελεί άλλωστε το πιο τρανό παράδειγμα, αφού αν και άρτι αφιχθείς στη μεγάλη κατηγορία κατάφερε να νικήσει όλους τους δυνατούς και να κάνει την πορεία που όλοι μας θαυμάσαμε.

Με τη διαφορά όμως ότι στους νόμους της τράπουλας υπάρχει κι ένας που λέει ότι αυτός που θα ποντάρει συνεχώς τα περισσότερα χρήματα έχει και τις πιο πολλές πιθανότητες να είναι και ο τελικός νικητής της παρτίδας.

Κι ακόμη και αν θελήσουμε να ξεχωρίσουμε το ποδόσφαιρο από τα… χαρτιά δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι και ο Δαυίδ μία φορά κατάφερε να νικήσει τον Γολιάθ.

Δεν έπαιζαν, βλέπετε, κάθε Κυριακή…