[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πάσχα με φίλους και χωρίς συγγενείς

Πρόσωπα χαμογελαστά, αγκαλιές ζεστές, λόγια που γεμίζουν με δύναμη, ψίθυροι τρυφερότητας, τυχαία ή επιτηδευμένα αγγίγματα που δηλώνουν πως θα είναι εκεί, δίπλα! Αυτοί είναι οι φίλοι.

Αυτούς τους φίλους συνάντησα το Πάσχα. Οι συγγενείς γκρίνιαξαν, στεναχωρήθηκαν- και οι περισσότεροι ήταν ειλικρινείς, όταν εξέφραζαν την ανεκπλήρωτη επιθυμία τους να μας συναντήσουν και πάλι έπειτα από τόσους μήνες-, έκαναν δηλώσεις πως του χρόνου δεν θα τους ξεφύγουμε, πως θα είμαστε όλοι μαζί.

Τους υποσχέθηκα πως του χρόνου, όντως, θα είμαστε όλοι μαζί- δηλαδή, θα δούμε…

Αλλά εκεί θα είναι και οι φίλοι μου- οι φίλοι μας. Αυτοί που δεν έπαψαν να τηλεφωνούν, ανησυχώντας μήπως και οι γιορτές κουβαλούν μαζί τους και το αίσθημα της μελαγχολίας. Αυτοί που επέμεναν να περάσουμε λίγες ώρες μαζί. Που δεν άκουγαν κουβέντα, όταν οι προσκλήσεις τους έπεφταν στον κενό. Που προσέφεραν το αμάξι και την όρεξή τους για ένα μίνι ταξίδι. Αυτοί οι φίλοι που δεν έκαναν ερωτήσεις όταν αντιλαμβάνονταν πως οι πολλές κουβέντες δεν θα είχαν νόημα.

Τι γέλια ήταν αυτά; Αυτό το νόημα δεν έχει η καλή παρέα; Ακούγοντας το γέλιο της Μάχης, πώς είναι δυνατόν να μη γελάσεις κι εσύ; Μας πιάνει όλους «νευρικό» και δεν μπορούμε να σταματήσουμε… Ο Γιάννης πάλι «κρατάει τα λουριά» και μας βάζει σε τάξη όταν ξεφεύγουμε- δεν είναι καθόλου λάτρης του πανικού. Ο Άγγελος και οι ανεπανάληπτες ατάκες του βρίσκουν πάντα στο κέντρο του στόχου- άμα δεν πει την εξυπνάδα του δεν αισθάνεται ευτυχισμένος.

Οι guest star, στις φετινές γιορτές, ήταν ο Μίλτος και η Νίκη: τέτοια όρεξη για κουβεντούλα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Και αυτή η φιλοξενία τους θα μείνει αξέχαστη. Αυτό το ζευγάρι ήταν παράδειγμα προς μίμηση, για το πώς θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε εμείς οι νεώτεροι.

«Κάτι πρέπει να κάνουμε για να ζήσουμε και εμείς, οι νέοι ενήλικες»: αυτή ήταν η σαρωτική έκφραση της Βάνας που έσβησε κάθε ενοχή όταν ξεκίνησα αυτό το Πάσχα μακριά από τους συγγενείς.