«Οι άλλοι συμβιβάζονται μεγαλώνοντας. Εγώ όχι»

Μια εβδομάδα πριν από τον επώδυνο τραυματισμό, παραμονές Χριστουγέννων, η κ. Μαριέττα Γιαννάκου είχε πάρει τις αποφάσεις της: δεν θα αποδεχόταν να τεθεί ξανά επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της Ν.Δ., ούτε τη θέση του Επιτρόπου στην Κομισιόν, αν αυτός ήταν ο σχεδιασμός του Πρωθυπουργού. Θα παρέμενε στην Α΄ Αθήνας, διεκδικώντας την επανεκλογή της και μια πολιτική δικαίωση, γιατί πιστεύει βαθιά ότι έχει αδικηθεί. Από πολλούς.

Η εκλογική αποτυχία την πίκρανε, αλλά ταυτόχρονα την πείσμωσε. «Μια θέση στο Ευρωκοινοβούλιο ή την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι μια νέα ήττα. Κάτι σαν τιμητική αποστρατεία… Αδικήθηκα και αυτό πρέπει να το διορθώσω», έλεγε στους συνομιλητές της. Λίγες ημέρες πριν από το ατύχημα, που ξεκίνησε από ένα κάταγμα στο δεξί πόδι και οδήγησε σε μια σκληρή μάχη για την ίδια τη ζωή της, η τέως υπουργός επαναδραστηριοποιούσε το πολιτικό γραφείο της κι έβαζε σε επανεκκίνηση τον προσωπικό μηχανισμό της, με στόχο τη μεγάλη επιστροφή.

Το βιβλίο της Ιστορίας.
Ήταν και εξακολουθεί να είναι πεπεισμένη ότι η εκλογική αποτυχία του περασμένου Σεπτεμβρίου δεν οφείλεται στον νόμο για τις αλλαγές στα ΑΕΙ και τη διαμάχη με την εκπαιδευτική κοινότητα. Εκείνο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο και τη μετέβαλε σε «σάκο του μποξ» εντός κι εκτός Ν.Δ., έχει καταλήξει ότι ήταν το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Η προσωπική φθορά που είχε υποστεί από τη σκληρή μάχη που έδωσε υπέρ του βιβλίου προέκυπτε, άλλωστε, και από τις δημοσκοπήσεις εκείνης τις περιόδου, από τις οποίες φαινόταν ότι υπήρχαν αυξημένες πιθανότητες να βρεθεί εκτός Βουλής. Ωστόσο, δεν έκανε πίσω. «Τα βιβλία στις δημοκρατίες τα γράφουν οι επιστήμονες», ήταν η μόνιμη απάντηση σε όσους ήθελαν το βιβλίο στην πυρά και γι΄ αυτό έδωσε τη μάχη έως την τελευταία ημέρα που παρέμεινε στο υπουργείο Παιδείας.

«Υπονόμευση». Στη θύελλα, όμως, έμεινε μόνη- και πολύ περισσότερο από την κυβέρνηση. Την πικρία της δεν την έχει κρύψει και τη γνωρίζουν καλά όσα στελέχη της Ν.Δ. είναι τακτικοί συνομιλητές της. Το Μαξίμου, αντί να υπερασπιστεί από την αρχή το βιβλίο, παλινωδούσε αφήνοντας την υπουργό να συγκεντρώνει πάνω της τους κεραυνούς, καθώς εκτιμούσε ότι έτσι θα κατευνάσει τον σκληρό πυρήνα των συντηρητικών ψηφοφόρων και δεν θα υποστεί φθορά. Στο ίδιο παιχνίδι, άλλωστε, μπήκαν και αρκετοί συνυποψήφιοί της στην Α΄ Αθήνας, καθώς και βουλευτές της Β΄ Αθήνας, στους οποίους χρεώνει μια συντονισμένη προσπάθεια υπονόμευσής της, με την προσδοκία ότι θα μπορούσαν εκείνοι να ευνοηθούν εκλογικά, ξιφουλκώντας κατά του βιβλίου. Για την ίδια, οι αποφάσεις που ακολούθησαν από τον διάδοχό της κ. Ευρ. Στυλιανίδη δεν ήταν παρά η επιβεβαίωση όσων διαδραματίζονταν στο παρασκήνιο. Είναι πεπεισμένη, μάλιστα, ότι αυτή η τακτική έπληξε καίρια την ίδια, αλλά δεν είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα για την κυβέρνηση. «Ό,τι έφυγε από τη Μαριέττα το πήρε ο ΛΑΟΣ και δεν έμεινε στη Ν.Δ.», λένε πολιτικοί φίλοι της. Ακόμη και στο θέμα της λεγόμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, όμως, η κ. Γιαννάκου θεωρεί ότι πέρασε Συμπληγάδες και «χρησιμοποιήθηκε» από την κυβέρνηση. Η τέως υπουργός δεν ξεχνά πως το Μαξίμου το καλοκαίρι του 2006 είχε σημάνει υπαναχώρηση για το νομοσχέδιο που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Η εντολή να προωθηθεί δόθηκε όταν ξέσπασε το σκάνδαλο των ομολόγων και από το κυβερνητικό επιτελείο προσπαθούσαν εναγωνίως να αλλάξουν την ατζέντα.

Η εκλογική αποτυχία την πίκρανε, αλλά και την πείσμωσε. «Μια θέση στην Ευρώπη είναι κάτι σαν τιμητική αποστρατεία»

Πολιτική μοναξιά. Τη μετεκλογική πικρία της έκανε ακόμη μεγαλύτερη και η αίσθηση πολιτικής μοναξιάς. «Μετά τις εκλογές η Μαριέττα άρχισε να μετρά τους φίλους της», εκμυστηρεύεται τακτικός συνομιλητής της και επισημαίνει ότι «η μεγαλύτερη απογοήτευση» ήρθε από το ίδιο της το κόμμα που υπηρέτησε με πάθος από μικρό κορίτσι. Είναι ένοχο μυστικό στη Ν.Δ. ότι πριν από το ατύχημά της, από το Μαξίμου δεν χτύπησε ποτέ το τηλέφωνό της. Η εικόνα αυτή άλλαξε όταν βρέθηκε στο νοσοκομείο- ίσως και από τύψεις- οπότε στον θάλαμο νοσηλείας της και έξω από τη μονάδα της Εντατικής προσέτρεξαν άπαντες…

Επιτελικά στελέχη της Ν.Δ. εκτιμούν ότι η μεγάλη περιπέτεια που πέρασε η τέως υπουργός μόνον χρονικά μετέθεσε τους σχεδιασμούς της. Το μήνυμα που έστειλε από το νοσοκομείο ήταν ξεκάθαρο: «Είμαι παρούσα στην πολιτική».
Ατίθασο πνεύμα από το Γεράκι Λακωνίας

Γόνος ευκατάστατης οικογένειας από το Γεράκι Λακωνίας- ο πατέρας της ήταν διευθυντής του ΟΤΕ και η μητέρα της εκπαιδευτικός- η Μαριέττα Γιαννάκου μεγάλωσε με αστικά πρότυπα σε μια επαρχιακή κωμόπολη και παραδέχεται ότι δεν δεχόταν εύκολα τις… απαγορεύσεις. «Ο τρόπος που ντυνόμασταν ήταν πολύ πιο αστικός, φορούσαμε παντελόνια, κάτι που δεν συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο της περιοχής. Δεν μου άρεσαν οι περιορισμοί…», εκμυστηρεύεται για τα παιδικά της χρόνια. Η οικογενειακή κουλτούρα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαδρομή της, αφού γαλούχησε ένα «ανεξάρτητο πνεύμα» που αισθανόταν πολίτης του κόσμου. Αυτός είναι κι ένας λόγος ίσως που η κρυφή πολιτική της φιλοδοξία ήταν πάντοτε το υπουργείο Εξωτερικών. Με ειδικότητα στην Ψυχιατρική, βρέθηκε για μεταπτυχιακά στο Βέλγιο, μια χώρα που πρωταγωνιστεί τελικώς στην πορεία της. Ιδρυτικό μέλος της ΔΑΠ, στα χρόνια του ΄70 υπήρξε από τα πιο δυναμικά στελέχη της οργάνωσης και από τότε την ανακάλυψαν και στη Ρηγίλλης.

Παιδί του Αβέρωφ. Η ίδια λάτρεψε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά πολιτικά θεωρείται παιδί του Ευάγ. Αβέρωφ. Αυτός την προώθησε το 1984 στο ευρωψηφοδέλτιο, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα στέλεχος που από τότε πολλοί στη Ν.Δ. αναγνώριζαν ως «λαμπερό μυαλό». Μόλις πέντε χρόνια αργότερα ήταν στην «ιστορική» αφίσα με την ισχυρή ομάδα του Κων. Μητσοτάκη, για να ακολουθήσει, το 1990, ο πρώτος κυβερνητικός σταθμός (στο υπουργείο Υγείας).

Στα χρόνια της αντιπολίτευσης ήταν σκιώδης υπουργός Εξωτερικών, συνδράμοντας τόσο τον Μιλτ. Έβερτ όσο και τον Κων. Καραμανλή. Λόγω Ευρωβουλής και διπλωματικής μαεστρίας, έχει ανοικτούς διαύλους στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ιδίως στο Λαϊκό Κόμμα, και επί χρόνια από τη Ρηγίλλης ανέτρεχαν στη δική της ατζέντα για τις διεθνείς επαφές του κόμματος. Στα κεντρικά της Ν.Δ. πολλοί θυμούνται ότι με μεσολάβηση Γιαννάκου εξασφαλίστηκε ραντεβού του Μιλτ. Έβερτ με τον τότε πρόεδρο της Κομισιόν Ζακ Σαντέρ, το οποίο δεν κατάφερνε να κλείσει το γραφείο του προέδρου του κόμματος. Το 1999 ο Κων. Καραμανλής τη μετακίνησε για ένα χρόνο στις Βρυξέλλες, ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου, αλλά ήταν δεδομένο πλέον ότι την κ. Γιαννάκου την ενδιέφερε η κεντρική πολιτική σκηνή.

Κόντρα. Αίσθηση είχε προκαλέσει το 2000, όταν άφησε στην άκρη την κομματική της ταυτότητα και, πηγαίνοντας κόντρα στην επίσημη γραμμή της Ν.Δ., όχι μόνον αντέδρασε στη συλλογή υπογραφών, αλλά συντάχθηκε και με την απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη για την απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες.

Σινεφίλ σε επίπεδο μανίας, λάτρης της κλασικής μουσικής, των φάδος και της ιρλανδέζικης λαϊκής μουσικής, η Μαριέττα Γιαννάκου υποθήκευσε τελικά στο υπουργείο Παιδείας το πολιτικό της μέλλον. Πολλοί στη Ν.Δ. εκτιμούν ότι η μεγάλη περιπέτεια με την υγεία της ήταν εν πολλοίς αποτέλεσμα και της έντονης ψυχολογικής πίεσης απ΄ όσα μεσολάβησαν. Αλλά δεν μετανιώνει γι΄ αυτό τον σταθμό, όχι μόνον γιατί θεωρεί ότι άφησε το στίγμα της στον χώρο της Παιδείας, αλλά και για… οικογενειακούς λόγους: «Η μητέρα μου αποδέχθηκε πραγματικά ότι είμαι πολιτικό πρόσωπο όταν έγινα υπουργός Παιδείας», είναι ένα βασικό επιχείρημά της. Παρέα με την κόρη της (που απέκτησε από τον γάμο της με τον επιχειρηματία κ. Παν. Κουτσίκο και είναι «η καλύτερη παρέα της»), θα προετοιμάσει πλέον τις επόμενες κινήσεις της, ακολουθώντας τον δικό της κανόνα ζωής: «Συνήθως οι άνθρωποι κάνουν πολλούς συμβιβασμούς στη ζωή τους, εγώ γίνομαι όλο και πιο ασυμβίβαστη όσο περνούν τα χρόνια…».

Κόντρα στη Ν.Δ., συντάχθηκε με την κυβέρνηση Σημίτη για τις ταυτότητες