Νέες θεραπείες για τα λεμφώματα
Υπάρχουν θεραπείες που μπορεί να βοηθήσουν πολύ τους ασθενείς με λέμφωνα, ενώ ειδικά για τα λεμφώματα των βήτα-κυττάρων υπάρχουν ακόμα και μονοκλωνικά αντισώματα, που επιτίθενται στα καρκινικά κύτταρα, αφήνοντας τα υγιή ανέπαφα.

Ένας 36χρονος αναγνώστης, πατέρας δύο μικρών παιδιών, έγραψε προσφάτως στην εφημερίδα «Τάϊμς» του Λονδίνου ότι πριν από λίγο καιρό παρατήρησε διογκωμένους τους λεμφαδένες κάτω από το μπράτσο του.
Υποβλήθηκε σε βιοψία που έδειξε ότι πάσχει από μη Χότζκιν λέμφωμα βήτα-κυττάρων. Ο γιατρός του τον διαβεβαίωσε ότι με την κατάλληλη θεραπεία θα πάει καλά, αλλά εκείνος αναρωτιέται κατά πόσον η θεραπεία του θα τον βοηθήσει να περνάει καιρό χωρίς υποτροπές, εάν η αρρώστιά του είναι κληρονομική και τελικά εάν θα ζήσει για να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν.
Όπως γράφει η εφημερίδα, το μη Χότζκιν λέμφωμα περικλείει μία ομάδα κακοηθών νόσων, που προσβάλλουν τα λεμφικά κύτταρα στον σπλήνα, στο ήπαρ, στον μυελό των οστών, στα έντερα και στους λεμφαδένες. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι είναι κληρονομικό, ενώ το να δώσει κανείς μία πρόγνωση σε έναν ασθενή είναι αρκετά δύσκολο, διότι η πρόγνωση μπορεί να παρουσιάσει διακυμάνσεις ανάλογα με την εξάπλωση της νόσου όταν γίνεται η διάγνωση και τον κυτταρικό τύπο της.
Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν πλέον θεραπείες που μπορεί να βοηθήσουν πολύ τους ασθενείς. Ειδικά για τα λεμφώματα των βήτα-κυττάρων υπάρχουν ακόμα και μονοκλωνικά αντισώματα, που επιτίθενται στα καρκινικά κύτταρα, αφήνοντας τα υγιή ανέπαφα.
Στα πρώτα στάδια της θεραπείας χορηγείται συνδυασμός χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, ενώ πλέον μπορεί να γίνει και θεραπεία συντήρησης, η οποία είναι δυνατό να χορηγηθεί έπειτα από την πλήρη ανταπόκριση του οργανισμού στην αρχική θεραπεία.
Η θεραπεία συντήρησης μπορεί να χορηγείται σε τακτά χρονικά διαστήματα – λ.χ. κάθε τρεις μήνεςκαθώς έχει διαπιστωθεί ότι με αυτό τον τρόπο ο μέσος χρόνος μεταξύ δύο υποτροπών του λεμφώματος αυξάνεται από τους σχεδόν 15 μήνες σε περίπου 52.
Εάν ένας ασθενής έχει κάποιο από τα πιο επιθετικά λεμφώματα, έχει περισσότερες από 50% πιθανότητες να ζήσει επτά ή περισσότερα χρόνια από την αρχική διάγνωση – και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό διότι η πλήρης ύφεση ενός λεμφώματος επί περισσότερα από πέντε χρόνια θεωρείται ως ίαση.











