Στο χωράφι με τη δύναμη της θέλησης

«Όταν έχασα την όρασή μου και από το δεύτερο μάτι μου, έκανα έναν χρόνο να βγω από το σπίτι. Κατάκαρδα το πήρα. Ώσπου μια μέρα το αποφάσισα, βγήκα με το μπαστούνι μου στο περιβόλι μου, στον Αϊ-Στράτη, κι άρχισα να κάνω και πάλι ό,τι και πιο μπροστά, τότε που έβλεπα. Το μόνο που δεν καταφέρνω πια είναι να σκαλίσω με το τσαπί μου κρεμμύδια, σκόρδα και κουκιά…».
Τ ον ερχόμενο Αύγουστο συμπληρώνει 15 χρόνια με ολική τύφλωση. Στα 68 του σήμερα, ο κυρ Μανόλης Μακρής δεν το βάζει κάτω με τίποτα, έχοντας καταφέρει να «προσπεράσει» την αναπηρία του. Και στα δυο χωράφια του, από μισό στρέμμα το καθένα, στον Αϊ-Στράτη, όλα περνούν από τα χέρια του και μόνο. «Σκάβω και φυτεύω όλα τα κηπευτικά, από ντομάτες και μελιτζάνες

ΕΧΕΙ «ΟΔΗΓΟ»

«Ακολουθώντας τα αυλάκια, βαστώ το φυτό με το ένα χέρι και τσαπίζω γύρω γύρω του με τ΄ άλλο»

μέχρι μπάμιες, φασόλια και μαρούλια- δίνουμε και σε φίλους, πουλάμε αν είναι περισσότερα. Ακολουθώντας τα αυλάκια, βαστώ το φυτό με το ένα χέρι και τσαπίζω γύρω γύρω του με τ΄ άλλο. Τις πατάτες θα τις σπείρω, θα τις αυλακώσω, θα τις σκάψω και θα τις βγάλω όλες μόνος μου, έως και 600 κιλά τον χρόνο!», καμαρώνει. «Μάτια» του είναι πια οι υπόλοιπες αισθήσεις του, το μυαλό του, το «γερό μνημονικό» του. «Πόδια – χέρια, όλα δουλεύουν, με την αφή και με το ένστικτό μου καταλαβαίνω πού είναι ο λάκκος, πώς πρέπει να πηγαίνει το νερό, όταν βάζω μπρος τις μηχανές για να ποτίσω. Για να ανοίξω ένα αυλάκι, θα κάνει πρώτα η κυρά μου μια γραμμή, ώστε να είναι ίσιο. Μετά θα το προχωρήσω μόνος μου…», λέει.

Από παιδί με γλαύκωμα
Ο κ. Μακρής είχε μάθει να αυτοεξυπηρετείται από παιδί, τότε που σταδιακά άρχισε να χάνει την όρασή του. «Στα 7 μου χρόνια είχε ήδη ελαττωθεί από το δεξί μάτι από γλαύκωμα, στα 8 το έχασα τελείως, στα 17, έστω μ΄ ένα μάτι, τέλειωσα και το σχολείο…», θυμάται σήμερα. Διερχόμενος οφθαλμίατρος που τον εξετάζει, στη δεκαετία του ΄50, χτυπά το καμπανάκι και για το αριστερό μάτι. «Το πάλευα, με φάρμακα και κολλύρια, αγώνας, ζόρι μεγάλο, ανά δυο – τρεις μήνες ταξίδευα στην Αθήνα, γιατροί αμέτρητοι…», λέει στα «ΝΕΑ». Δοκιμάζει και τη λύση του εξωτερικού, σε Αυστρία, Γερμανία και Αγγλία, χωρίς αποτέλεσμα.

Στα 53 του έχασε πλήρως την όρασή του. «Για έναν χρόνο με νίκησε η στεναχώρια, κλείστηκα στο σπίτι, μέχρι που κατάλαβα πως η ζωή δεν σταματά, παρά το πρόβλημά μου. Συνέχισα, λοιπόν, να κάνω αυτά που έκανα, να μη στερούμαι σχεδόν τίποτα!».

Μοναδικό εμπόδιό του, όπως λέει, είναι η… τριάδα κρεμμύδια – σκόρδα- κουκιά. «Μπορώ να τα σπείρω, όχι όμως και να τα σκαλίσω· κρυμμένα στο χώμα όπως είναι, δεν ξέρω πού να κατεβάσω το τσαπί και θα τα καταστρέψω», εξηγεί, αλλά δεν πτοείται.

Και κτηνοτρόφος
Μέχρι τα 47 του ο κ. Μακρής ήταν κτηνοτρόφος. «Εξακολουθώ να αρμέγω και να κουρεύω τα πρόβατα, φροντίζω τα κατσίκια και το μελίσσι μου». Ο κυρ Μανόλης βοηθά και στα οικιακά την κυρία Βενετία, την επί 35 χρόνια σύζυγό του. «Τον καιρό που λείπει για δουλειές στη Λήμνο, εγώ θα μαγειρέψω στην κατσαρόλα, μόνο να τηγανίσω δεν μπορώ. Εγώ όμως θα αλατίσω το γεμιστό αρνί ή το μεγάλο ψάρι, θα βράσω το γάλα για τον τραχανά, θα καθαρίσω…», απαριθμεί. Κι όταν… μερακλώσει, θα βάλει στον ώμο του το βιολί του!

Αυτοδίδακτος, από 21 χρόνων βιολιστής σε γάμους, και σήμερα το «τζουκ μποξ» του έχει απ΄ όλα: από το τραγούδι που συνοδεύει τον γαμπρό ώς την εκκλησία μέχρι το «Αλήτη μ΄ είπες μια βραδιά…»!

LΙΝΚ:

Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών, Βερανζέρου 7, Αθήνα, τηλ. 210 5228.333, 5228.365, 5245.001, http://www.pst.gr

Δωρεάν μαθήματα αυτονομίας

ΕΙΔΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ εκπαίδευσης στην κινητικότητα, τον προσανατολισμό και την αυτοεξυπηρέτηση παρέχουν σε άτομα με απώλεια όρασης ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών (δωρεάν) και άλλοι παρόμοιοι φορείς. Όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Ηλίας Μαργιόλας, έπειτα από κάποιο χρόνο προσαρμογής, παιδιά και ενήλικες, ακόμα και οι νεοτυφλωθέντες- άτομα που χάνουν απότομα το φως τους και συνήθως αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες-, μπορούν να λειτουργήσουν και πάλι φυσιολογικά στις περισσότερες δραστηριότητές τους, αρκεί προηγουμένως να παρακολουθήσουν σε ολιγομελή γκρουπ, διάρκειας 2 έως 6 μηνών, μαθήματα από εξειδικευμένες εκπαιδεύτριες. «Σε αυτά, πέρα από την απαιτούμενη ψυχολογική υποστήριξή τους, θα διδαχθούν τις τεχνικές χρήσης του λευκού μπαστουνιού, καθώς και τις μεθόδους για να αναπτύξουν οικιακές δεξιότητες, ώστε να είναι λειτουργικά άτομα· να μπορούν, για παράδειγμα, αξιοποιώντας τις υπόλοιπες αισθήσεις τους, ακόμα και να σιδερώνουν, να ράβουν, να ξεχωρίζουν τα χρώματα ή και να μαγειρεύουν, χωρίς κίνδυνο».