[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το πάρκινγκ της κυρίας…

«Δεν βλέπεις πού παρκάρεις; Εδώ είναι σπίτι!», μου είπε με απειλητικό ύφος η ιδιοκτήτρια. Λίγα δευτερόλεπτα πριν, κατευθυνόμενη προς το αυτοκίνητό μου, την έβλεπα να κοιτάζει όλο καμάρι το ακίνητό της. Ήμουν σίγουρη πως δεν θα τολμούσε να κάνει παρατήρηση, αφού η ράμπα που έχει φτιάξει στο πεζοδρόμιο του σπιτιού της είναι παράνομη! Όσο για γκαράζ- ποιο γκαράζ;

Αυτό το σημείο εκμεταλλεύθηκα και εγώ, αφήνοντας για λίγα λεπτά το αμάξι ώστε να προμηθευτώ τα λαχανικά και τα φρούτα του Σαββατοκύριακου. Άφησα και τα αλάρμ ανοιχτά- κακώς, γιατί δεν είχα τον παραμικρό λόγο να δώσω εξηγήσεις σε κανένανστέλνοντας στους παράνομους ιδιοκτήτες το μήνυμα πως δεν θα αργήσω.

Κι όμως, όχι μόνον πήρε ύφος χιλίων καρδιναλίων, αλλά μου απευθύνθηκε και στον ενικό! Έκανα το μοιραίο λάθος να προσπαθήσω να την συνετίσω, εξηγώντας της πως στους αγνώστους μιλάμε στον πληθυντικό. «Σιγά ρε! Ποια είσαι;»: τα λόγια της ήχησαν εκκωφαντικά στο νευρικό μου σύστημα.

Μετανιώνω, γιατί είχα την ευκαιρία να πάρω το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου και το έχασα: θα μπορούσα να υποδυθώ την υπάλληλο της τοπικής Πολεοδομίας ή έστω την εξοργισμένη που σπεύδω στο Αστυνομικό Τμήμα να της κάνω μήνυση!

Και να ήταν μόνον αυτή; Οι δύο καρέκλες, τοποθετημένες με μαεστρία πάνω στο πεζοδρόμιο συγκεκριμένης μονοκατοικίας, έχοντας τέτοια απόσταση η μία από την άλλη ώστε να σχηματίζουν ένα νοητό «ιδιωτικό» πάρκινγκ, εξαφανίζονται μόνον όταν φτάνει σπίτι ο… αφέντης. Και βέβαια, δεν λείπουν και οι πινακίδες-μαϊμού με το σήμα «μην παρκάρετε», επειδή δήθεν εμποδίζεται η είσοδος στο γκαράζ, το οποίο ωστόσο υπάρχει μόνο στη σφαίρα φαντασίας του ιδιοκτήτη.

Η μόνη μου παρηγοριά είναι πως όλοι αυτοί, δεν μπορεί, θα έχουν ήδη υποστεί τη δίκαιη τιμωρία τους: τους φαντάζομαι να απειλούν θεούς και δαίμονες ψάχνοντας πάρκινγκ στην Καλλιθέα ή στην Κυψέλη, αλλά να μην τους λογαριάζει κανείς!