[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Με αφορμή τη συναυλία

Πάντα η μουσική μου έδινε αφορμή για καβγάδες.

Όταν γινόταν εκείνο το περίφημο πάρτι της Βουλιαγμένης, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, είχα φτάσει στην παραλία με οτοστόπ γιατί το τότε amour μου βρήκε αφορμή το τράφικ για να αδειάσει πάνω μου ό,τι δεν τολμούσε να αρθρώσει πριν. Τη συναυλία του Σαββόπουλου στο Ολυμπιακό Στάδιο (λίγο μετά) πάλι κάπως έτσι τη θυμάμαι. Με αστράκια, φωνές, χωρισμό και δάκρυα στην κερκίδα.

Μόνη στην κερκίδα. Να μη βλέπω μπροστά μου από το βαλάντωμα κι αντί να ακούω Σαββόπουλο να βρίζω θεούς και δαίμονες…

Να ΄ναι καλά όπου είναι τώρα και οι δύο (όπως και όλοι οι υπόλοιποι), αλλά όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει δεν ξεχνιούνται αυτά. Όλα αυτά που σε σκάβουν και σε αλλάζουν ταυτόχρονα. Που δεν σου αφήνουν περιθώριο να μην κάνεις ένα βηματάκι μπροστά (ή πίσω, δεν είμαι σίγουρη ποιο από τα δύο). Που τέλος πάντων σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι στις σχέσεις δεν υπάρχουν αυτονόητα, ούτε είναι δεδομένο το ακριβοδίκαιο μοίρασμα του «χώρου» των δύο πλευρών.

Θα με ελέγξω, έλεγα. Θα το βουλώνω και θα το φέρνω μαλακά. Διπλωματικά. Με τακτική. Να μην μπορεί να βρει ο άλλος πάτημα ότι του επιτέθηκα. Θα κάνω κινήσεις σκακιστή. Θα γίνω άσος στο σκάκι. Πρωταθλήτρια. Όσες πληγές, αμυχές, δράματα και επανεκκινήσεις έχω κάνει θα είναι οι αποσκευές μου, η πείρα μου, το πλεονέκτημά μου. Θα «στρογγυλέψω τις γωνίες», θα μάθω τις λεπτές ισορροπίες της παράδοσης και της υποχώρησης. Θα μάθω σκάκι, πρέπει να μάθω σκάκι. Θέλω να μεγαλώσω- επιτέλους (εδώ κοντεύω να γεράσω).

Α ρε Κραουνάκη, την έκανες τη ζημιά, τα ΄φερες όλα πίσω (γιατί από ΄κεί ξεκίνησε η ρετροσπεκτίβα). «Κι έτσι ξαφνικά, όπως θα μπαίνει η άνοιξη, εγώ δεν θα γυρίσω να κοιτάξω…». Το βρήκα το CD, το έβαλα στη διαπασών κι άφησα όλο το μελό να με τυλίξει σ΄ εκείνη την πικρή γλύκα που μοιάζει, προς στιγμήν, με λύτρωση. Ούτε συμβαλλόμενα μέρη, ούτε τσαντίλες, ούτε τίποτα. Η μουσική μου στη διαπασών, εγώ στη διαπασών. Στο σαλόνι, όχι στο δωμάτιο με κλειστή πόρτα. Καλό το ξένο ρεπερτόριο, αλλά δεν πρέπει να ακουστεί και λίγο Κραουνάκης σε τούτο το σπίτι; Κάθε τι έχει το τίμημά του. Και εγώ το πήρα απόφαση. Το σκάκι δεν μου πάει, τελικά.