ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ανησυχία

O λόγος στους αναγνώστες Ο Μιχ.Κουβάτσος, Επιδάμνου 16, Αθήνα, γράφει:

«Ο ελληνικός λαός ευλόγως ανησυχεί και προβληματίζεται… με όσα ήδη συμβαίνουν στον χώρο των Βαλκανίων (αυτοανακήρυξη του Κοσόβου ως ανεξαρτήτου κράτους, με την απόσχισή του από το κράτος της Σερβίας) και την αδιαλλαξία της FΥRΟΜ στη διεθνή αναγνώρισή της (από ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς) με το συνταγματικό της όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, με τη στήριξη των ΗΠΑ.

Ενδεχομένως να ανοίξει ο “ασκός του Αιόλου” στα Βαλκάνια, καθώς, οσημέραι, ενθαρρύνεται η ανάπτυξη αφ΄ ενός μεν του “αλυτρωτισμού” των Σκοπίων εις βάρος της χώρας μας, με μελλοντική διεκδίκηση ελληνικών εδαφών στην Ελληνική Μακεδονία, όπως ήδη περιλαμβάνεται στη διδασκαλία και τους δημοσιευθέντες γεωγραφικούς χάρτες στα σχολεία της FΥRΟΜ και περιέχεται και στο Σύνταγμα της γειτονικής μας χώρας, αφ΄ ετέρου δε η ανάπτυξη του “Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού”, με τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας” (!). Οι καιροί ου μενετοί. Συγκεκριμένα, από τα δημοσιεύματα του Τύπου και τους χάρτες που προβάλλονται, κατά καιρούς, από τα ΜΜΕ, εγείρονται διεκδικήσεις των Αλβανών και για ελληνικά εδάφη της περιοχής ΙωαννίνωνΘεσπρωτίας, μέχρι Πρεβέζης, που τα αποκαλούν “Τσαμουριά”. Το θέμα υφίσταται…

Οι κατευθυνόμενες από τους ταγούς των δύο προαναφερομένων γειτονικών μας χωρών διαδηλώσεις φανατικών όχλων αποτελούν ασφαλείς ενδείξεις των αναμενομένων ιστορικών γεγονότων στα Βαλκάνια…

Βεβαίως, τόσο η FΥRΟΜ όσο και η Αλβανία δεν αποτελούν απειλή για τη χώρα μας, εφόσον δεν θα εκδηλωθούν, παράλληλα, εχθρικές ενέργειες κατά της Ελλάδας από την υφισταμένη από ετών απειλή εκ της εξ ανατολών Τουρκίας εις βάρος της χώρας μας.

Όλα όσα μεθοδεύονται (;) να συμβούν στα Βαλκάνια, όχι στο απώτερο αλλά στο εγγύς μέλλον, έχουν προσχεδιασθεί (;) σε χώρα πέραν του Ατλαντικού, για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων με όργανα το ΝΑΤΟ και τις υποτακτικές σ΄ αυτό χώρες.

Εν προκειμένω, στην είσοδο του μεγάρου της Μεγάλης Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) θα έδει να γραφούν με “ΠΥΡΙΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ” οι πιο κάτω στίχοι του Αισχύλου (“Πέρσες” 820):

“ύβρις γαρ εξανθούσ΄ εκάρπωσε στάχυν/ άτης, όθεν πάγκλαυτον εξαμά θέρος” (η αλαζονεία ανθίζοντας μεστώνει της καταστροφής το στάχυ, και κατόπιν θερίζει τρύγο θλιβερό, με πόνο και με δάκρυ)».