[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εxtra – extra large

Ώστε λοιπόν ήρθε η άνοιξη. Το κατάλαβα από τις βιτρίνες του κέντρου που γέμισαν πάλι μ΄ εκείνα τα ψηλοτάκουνα σάνδαλα επί των οποίων καλούμαι να τραμπαλιστώ, με τα τσουρούτικα παστέλ και τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια στα οποία καλούμαι να χωρέσω. Κι αν δεν χωρέσω εκεί, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ας είναι καλά τα μοντελάκια για χοντρές που λανσάρουν τελευταία όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ευρύχωρες συνταξιοδοτικές καμιζόλες, extra-extra large, στις οποίες χωράνε όλοι οι γυναικείοι σωματότυποι, κυρίως δε οι θηλάζουσες μητέρες εφήβων, εκείνες που δεν έχουν ακόμη χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης.

Αυτές που κουράστηκαν να χτυπάνε κάρτα εννέα με πέντε και δεν βλέπουν την ώρα ν΄ αράξουν σπίτι για να εγκυμονήσουν απερίσπαστες και τα εγγόνια τους. Πλάκα- πλάκα, μόνον έτσι βλέπω να λύνεται το δημογραφικό. Συγγνώμη πάντως που δεν θεωρώ το γυναικείο φύλο τόσο εύθραυστο και τόσο φυγόπονο όσο το λογαριάζει ο κύριος Αλαβάνος, προφανώς όμως έχουμε αποφοιτήσει από διαφορετικές του γένους σχολές. Σύμφωνα με το δικό μου πτυχίο, μια εργαζόμενη γυναίκα στα πενήντα με τέκνο στα δεκαεπτά είναι στην κατάλληλη ηλικία για να κατακτήσει τον κόσμο ανακτώντας ταυτόχρονα τον χαμένο δημιουργικό εαυτό της. Ποιος ο λόγος να αγουρογεράσει σε ένα σπίτι εντός του οποίου δεν «παίζει» πια απολύτως τίποτε εκτός ίσως από την τηλεόραση;