Εξατομικευμένη θεραπεία κατά της ηπατίτιδας Β
Νέα δεδομένα για εξατομικευμένες θεραπευτικές μεθόδους που αφορούν σε ιογενείς λοιμώξεις και ειδικότερα στη θεραπεία της ηπατίτιδας Β, αναμένεται να φέρουν τα αποτελέσματα πενταετούς μελέτης Ιαπώνων επιστημόνων.

Νέα δεδομένα για εξατομικευμένες θεραπευτικές μεθόδους που αφορούν σε ιογενείς λοιμώξεις και ειδικότερα στη θεραπεία της ηπατίτιδας Β, αναμένεται να φέρουν τα αποτελέσματα πενταετούς μελέτης Ιαπώνων επιστημόνων.
Σύμφωνα με ανακοινώσεις, κατά τη διάρκεια της 18ης Διάσκεψης της Εταιρείας Μελέτης του Ήπατος των χωρών της Ασίας και του Ειρηνικού (ΑΡΑSL), που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Σεούλ, οι υπάρχουσες θεραπείες θα ήταν απόλυτα ασφαλείς για τη χρόνια καταπολέμηση της νόσου, εάν προσαρμοζόταν στον κάθε ασθενή ακριβές ποσοστό φαρμακευτικής δοσολογίας.
Πολλοί ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β χρειάζονται μακροχρόνια θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει κυρίως ιντερφερόνη, εντεκαβίρη και σε περίπτωση σοβαρής ηπατικής βλάβης μεταμόσχευση ήπατος.
Μέχρι σήμερα μεγάλο ποσοστό ασθενών δεν ανταποκρίνεται στη θεραπεία πέντε χρόνια μετά την έναρξή της, λόγω μετάλλαξης του ιού που οφείλεται- όπως καταδεικνύει η νέα μελέτη- στη μη ρυθμισμένη δοσολογία των φαρμάκων. Έτσι, αποδυναμωνόταν η επίδραση της δραστικής ουσίας, ενώ παράλληλα έθετε σε κίνδυνο και μελλοντικές διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές και εν κατακλείδι τη ζωή των ασθενών.
«Το “μυστικό” για να αντιμετωπίσουμε σωστά τη χρόνια νόσο και να μειωθούν έως και 30% οι μεταμοσχεύσεις ήπατος στην Ευρώπη είναι η μέτρηση του ιικού φορτίου του ασθενούς κάθε τρεις μήνες και η εκ νέου προσαρμογή της ποσότητας της φαρμακευτικής αγωγής του», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Ching-Lung Lai, προϊστάμενος του Τμήματος Γαστρεντερολογίας και Ηπατολογίας του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ.
Σχολιάζοντας τα ευρήματά της, ο Μasao Οmata, διευθυντής της Γαστρεντερολογικής Πανεπιστημιακής Κλινικής του Πανεπιστημίου του Τόκιο εξηγεί πως «τα νέα δεδομένα για την εντεκαβίρη έδειξαν συνεχή διατήρηση χαμηλών ποσοστών εμφάνισης αντοχής στη διάρκεια πενταετούς θεραπείας, σε ασθενείς που δεν είχαν προηγουμένως λάβει θεραπεία με νουκλεοσιδικά ανάλογα. Η αθροιστική πιθανότητα ανάπτυξης μεταλλαγών του ιού, οι οποίες επιφέρουν γονοτυπική αντοχή, ήταν μόλις 1,2%».
LΙΝΚS www.hepb.gr













