«Το ποταπό είναι σε έξαρση»

«Η πολιτική έχει πεθάνει», λέει στα «ΝΕΑ» η πρωτοπόρος καλλιτέχνις Λήδα Παπακωνσταντίνου που παρουσιάζει τη νέα της δουλειά στην γκαλερί a.antonopoulou.art
«Πώς να κάνουν καριέρα οι γυναίκες- στην τέχνη και όχι μόνο- όταν την πορεία τους την ανακάμπτει το σύστημα; Όταν περνάει ένα άθλιο ασφαλιστικό νομοσχέδιο σε μια χώρα με υπογεννητικότητα, όταν αντί να δίνονται παροχές γίνονται περικοπές, όταν δεν υπάρχουν υποδομές και ο βασικός μισθός είναι χαμηλός, πόσο θα υπάρχουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες να βοηθάνε;», λέει στα «ΝΕΑ» η πρωτοπόρος εικαστικός-από τις πρώτες Ελληνίδες περφόρμερ- Λήδα Παπακωνσταντίνου.

Διαπιστώνει πως «η Μπάρμπι είναι νεκρή». Και για να ρίξει φως στο μυστήριο του θανάτου της κούκλας- σύμβολο του καταναλωτισμού δεν καλεί αστυνομικούς, ανακριτές και ιατροδικαστές, αλλά ροζ καμβάδες, χρησιμοποιημένα δαντελωτά τραπεζομάντιλα και υφαντά σεντόνια, πανάκριβες πορσελάνες, εικόνες από αερομαχίες στο Περλ

ΙΝFΟ

«Βarbie is dead» στην γκαλερί a. antonopoulou. art (Αριστοφάνους 20, τηλ. 210-3214.994) έως 19 Απριλίου. Ίντερνετ: http://www.aaart.gr.

Χάρμπορ και παλιά παιδικά ρούχα.

«Δεν έχω πρόβλημα με την κούκλα, αλλά η κουλτούρα που τη γέννησε την έχει ξεβράσει» λέει στα «ΝΕΑ» η δημιουργός που έχει γράψει ιστορία στην περφόρμανς και παρουσιάζει τη νέα της δουλειά (μαζί με το έργο της «Εις το όνομα», μία σπονδυλωτή περφόρμανς που παρουσιάσθηκε ως βιντεο-εγκατάσταση στη θάλασσα πέρυσι στην Μπιενάλε Θεσσαλονίκης) στην γκαλερί a. antonopoulou. art.

«Η Μπάρμπι αποτελούσε το πρότυπο και το όνειρο της δυτικής μεσαίας τάξης. Τώρα πλέον το όνειρο εκπροσωπείται από πολέμους στη Μέση Ανατολή, από βομβαρδισμούς και επιθέσεις, από μετανάστες που μετακινούνται προς την πλούσια Δύση. Μόλις ανοίξει τα μάτια της δεν μπορεί πλέον να πιστεύει πως η ζωή είναι μια ροζ τσιχλόφουσκα. Της αναγνωρίζω το δικαίωμα να διαπιστώσει την τραγικότητα της εποχής μας», σχολιάζει.

Ασκείτε πολιτική μέσω της τέχνης;
Η τέχνη δεν κάνει πολιτική, διότι πιστεύω πως η πολιτική πρέπει να έχει άμεση ανάγνωση, αντίθετα με το έργο τέχνης που δεν είναι ποτέ άμεσα αναγνώσιμο, αλλά δημιουργεί έναν χώρο σκέψης ανάμεσα στο ίδιο και στον θεατή. Οι καλλιτέχνες όμως μπορεί να έχουν πολιτική άποψη ακόμη και αν είναι απολίτικοι. Προσωπικά έχω την ίδια απώθηση προς την πολιτική όπως το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών, διότι η πολιτική έχει πεθάνει- όχι μόνο στη χώρα μας- όπως η Μπάρμπι, αλλά είμαι και παραμένω ενεργός πολίτης.

Αυτό σημαίνει πως θα ασχοληθείτε με την πολιτική;

Όχι. Δεν με ενδιαφέρει να πολιτευτώ. Αν το κάνω, ποιος θα κάνει τη δική μου δουλειά που μόνο εγώ μπορώ να κάνω, ειδικά σε μια εποχή που υπάρχει έξαρση του ποταπού και της κακογουστιάς και ό,τι καλό έχει μείνει πίσω; Το έργο μου όμως είναι απολύτως πολιτικό. Η πρώτη εικόνα είναι όμορφη, η σκοτεινή αναδύεται από μια δεύτερη ανάγνωση, όπου «παντρεύονται» εικόνες από αερομαχίες με τα κιτς γυαλιστερά αλουμινένια κομμάτια που ντύνουν τις θρησκευτικές εικόνες της αγοράς.

Υπάρχει ελπίδα;
Το όνειρο του καταναλωτισμού τελειώνει. Αν δεν τελειώσει, θα τελειώσουμε εμείς. Πρέπει να μην ενδίδουμε, να μην αγοράζουμε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε. Πρέπει να κάνουμε την προσωπική μας απεργία από την αγορά. Γκρινιάζοντας νομίζουμε ότι αθωωνόμαστε. Δεν απαιτούμε το δικαίωμα στο καλύτερο και αυτό με θυμώνει. Κυβερνιόμαστε από ανθρώπους που δεν ξέρουν πόσο κάνει το εισιτήριο στο Μετρό σε αντίθεση με τους καλλιτέχνες που γνωρίζουν άριστα την πραγματικότητα. Παρ΄ όλα αυτά είμαι αισιόδοξη.


Τέχνη γένους θηλυκού

Ελένη ΜπούκουραΑλταμούρα: η πρώτη γυναίκα ζωγράφος της μεταεπαναστατικής Ελλάδας Σοφία Λασκαρίδου: η πρώτη φοιτήτρια που έγινε δεκτή στο Σχολείο Τεχνών (1903)

Έλλη Βοΐλα-Λάσκαρη: η πρώτη διδάξασα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1960) Ρένα Παπασπύρου: η πρώτη διευθύντρια εργαστηρίου της ΑΣΚΤ