Το πνεύμα του τόνου 

O Ντασσέν

Σήμερα κηδεύεται ο Τζούλης Ντασσέν, πλήρης ημερών. Ο γλυκύς, ο σοφός, ο προσηνής, ο αμετακίνητος στις απόψεις του, ο αριστερός της ουσίας, ο Έλληνας της ουσίας. Καλλιτεχνικό παιδί της μεγάλης στιγμής του αμερικανικού θεατρικού κινηματογραφικού σοσιαλισμού, που βίωσε το κραχ και θεμελίωσε την άνθηση του μεγάλου ρεαλιστικού θεάτρου και στη δραματουργία και στη σκηνική πράξη. Ο Ντασσέν βρέθηκε για τις ιδέες του απέναντι στον φασισμό του μακαρθισμού και αυτοεξορίστηκε στην Ευρώπη. Χάρη στον απόλυτο έρωτά του για την Μελίνα έγινε απόλυτος εραστής της ελληνικής ιθαγένειας, του ρυθμού της ζωής μας και της ευαισθησίας μας.

Είχα το προνόμιο να τον βλέπω στο Υγεία και μόλις δύο ημέρες πριν από το μοιραίο τέλος τον επισκέφθηκα για να του αναγγείλω πως το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» που χορηγούσε το Ίδρυμα Μελίνα θα απονεμόταν τη Δευτέρα. Και η συγκυρία το έφερε να εκπνεύσει την ώρα που η Στεφανία Γουλιώτη δεχόταν αυτή τη μεγάλη διάκριση.

Του οφείλουμε πολλά, αλλά στον καθαρά θεατρικό χώρο μάς χάρισε σκηνοθεσίες αλησμόνητες (Τσέχωφ, Άλμπι, Σο, Μπρεχτ, Τ. Ουίλιαμς, Τουργκένιεφ, Μαστροσιμόνε, Μίλερ).

Εκείνο όμως που προσωπικά εισέπραξα, είναι ότι ανεβάζοντας π.χ. τον «Θάνατο του Εμποράκου» τού έδωσε ένα βάθος τραγικό, αποτέλεσμα της θητείας του Ντασσέν και του θαυμασμού του για το αρχαίο ελληνικό θέατρο.