Πρόσωπα

«Ο ανταγωνισμός μάς καταδικάζει»

Το ταλέντο, η ενέργεια και η συγκρότηση της Στεφανίας Γουλιώτη και του Θανάση Αλευράνικητές των βραβείων «Χορν» και «Μελίνα»συνεργούν στην εντύπωση πως το νέο αίμα του θεάτρου δεν είναι ξενέρωτο
Τρία χρόνια- τα χρόνια της στη δραματική σχολή του Εθνικού από την οποία αποφοίτησε το 2004- η Στεφανία Γουλιώτη δούλευε ταξιθέτρια στο θέατρο «Δημήτρης Χορν». Προχθές το βράδυ βρέθηκε στη σκηνή του. Για να παραλάβει το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη». Με το οποίο τιμήθηκε για τις περσινές ερμηνείες της στην «Ερωτευμένη νεκρή» που έκανε με την Κατερίνα Ευαγγελάτου και στον επώνυμο ρόλο στην «Ηλέκτρα», διδαγμένη από τον Πέτερ Στάιν- μία βιωματική ερμηνεία, από τις σπάνιες που έχει δει το ελληνικό θέατρο. Ένα απολύτως δίκαιο βραβείο.

«Βασικά είμαι σε υπερένταση», λέει. Μιλάει στο κινητό λίγο προτού μπει στη γενική δοκιμή- απόψε έχει πρεμιέρα με τον Λευτέρη Βογιατζή, στο Εθνικό, στο «Κοτοπούλη», με τον «Πρίγκιπα του Χόμπουργκ».

«Πέρα από τη σημασία του καθαυτή, το βραβείο είναι αφορμή για να ανακαλύψεις καινούργια πράγματα- αυτό που εισπράττεις από τον κόσμο. Δέχθηκα πολλή αγάπη. Και κυρίως από τους φίλους ηθοποιούς- δεν μου αρέσει η λέξη ΄συνάδελφοι΄. Νιώθω σαν να είμαστε όλοι μια ομάδα. Επιπλέον, σε βάζει σε μια διαδικασία ωριμότητας».

Η Στεφανία Γουλιώτη, που πήρε το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» για το 2008, παίζει στον «Πρίγκιπα του Χόμπουργκ» στο Εθνικό Θέατρο (Κοτοπούλη)

Και οι ανταγωνισμοί που μπορεί να ενεδρεύουν;

«Αυτό δεν το έχω νιώσει προς το παρόν. Αλλά είμαστε τόσο λίγοι αυτοί που έχουμε το θέατρο σαν κύρια ασχολία, που ο ανταγωνισμός θα μας καταδίκαζε να μην μπορούμε να προχωρήσουμε στους όποιους στόχους μας. Όταν μάλιστα είμαστε τόσο μακριά από το τι συμβαίνει στην Ευρώπη…».

Είναι είκοσι επτά χρόνων αλλά με το θέατρο έχει ζυμωθεί από παιδάκι. «Ό,τι μου συμβαίνει σήμερα, βασικά το οφείλω στην κ. Κυβέλη Μυράτ», λέει. Ήταν η ηθοποιός, εγγονή της Κυβέλης, που τους έκανε παραστάσεις στο δημοτικό και εκείνη που την έβαλε σοβαρά στη θεατρική διαδικασία. Στη διαδικασία που την έφερε έπειτα από κάποια χρόνια να κάνει Κάτριν στη «Μάνα Κουράγιο» στην Ιταλία, στο «Πίκολο Τεάτρο» του Μιλάνου, Τειρεσία στην «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή, την Ηλέκτρα… Δεν νομίζω πως ανήκετε στην κατηγορία των ηθοποιών που χαρακτηρίζουν το θέατρο «επάγγελμα»…

Διστάζει.

«Στην ουσία, όμως, επάγγελμα είναι. Και μάλιστα επάγγελμα πολυτελείας. Κάποιες φορές, όταν το σκεφτώ, αναρωτιέμαι ή και πέφτω σε βαθιά κατάθλιψη: ποια η χρησιμότητά του; Όταν έξω, για παράδειγμα, ο κόσμος φωνάζει για το Ασφαλιστικό και οι δρόμοι κλείνουν κι εγώ, μέσα, είμαι δώδεκα ώρες πρόβα, λέω: ΄Τώρα, εγώ, τι κάνω;΄. Το θέμα είναι να μπορέσεις να το κάνεις χρήσιμο όσο και το επάγγελμα, ας πούμε, του τσαγκάρη». Δεν σκέφτεστε «πρωταγωνιστικά»; «Μάλλον όχι. Βέβαια, μια ματαιοδοξία όλοι την έχουμε. Αλλά, αν κολυμπήσεις πολλή ώρα στα βαθιά, μπορεί και να πνιγείς. Χρειάζεται και λίγο στα ρηχά. Να πάρεις δύναμη και να ξαναφύγεις για τα βαθιά».


«Η κωμωδία δεν ησυχάζει ποτέ»

Μια Ρωσίδα ταξιδεύει το 1911 μετον υπερσιβηρικό. Ανάμεσα σε διαρκή ταρακουνήματα, γράφει ερωτικά γράμματα στον αγαπημένο της. Το ραντεβού κλείνεται στο Έλις Άιλαντ. Στο φινάλε, το νούμερο απογειώνεται, με τη μαύρη ατάκα: «Φτάνω με τον “Τιτανικό”». Στους «Ήρωες» της Ελένης Γκασιούκα, που παίζεται τα Δευτερότριτα στο «Μικρό Παλλάς», ο Θανάσης Αλευράς παρωδεί την νταρντανογυναίκα μ΄ έναν κωμικό οίστρο αβάσταχτης σοβαρότη- τας, που σπάει κόκαλα και κερδίζει το Βραβείο Χορν. Η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει. Είναι 28 ετών και έχει μόλις επτά χρόνια στο θέατρο. «Η πιο μαγική και συγκινητική στιγμή στη ζωή μου ήταν όταν ο Σταμάτης Φασουλής και ο Γιάννος Περλέγκας μού δώσανε τον σταυρό του Χορν. Δεν το περίμενα. Γιατί οι “Ήρωες” είναι ένα ιδιαίτερο θέαμα, με αποσπασματικούς

Ο Θανάσης Αλευράς, που πήρε το βραβείο «Δημήτρης Χορν», παίζει στους «Ήρωες» στο Μικρό «Παλλάς» και στο «Σεσουάρ για δολοφόνους» στο «Αποθήκη»

ρόλους. Η έκπληξη και η χαρά ήταν μεγάλη. Σα να ΄πεσε ένα ταμπού και ξεχωρίσανε έναν ηθοποιό από άλλο είδος».

Η συμμετοχή του στη νεανική κωμωδία σε συνδυασμό με τον ρόλο του γκέι κομμωτή, τις υπόλοιπες μέρες, στο «Σεσουάρ για δολοφόνους» είναι γερή προίκα για να συμπεριληφθεί στη νέα γενιά των κωμικών.

«Θα ΄θελα να δοκιμάσω κι άλλα πράγματα, για να δω τι είδους ηθοποιός είμαι. Ξέρω πάντως πως αγαπώ τα πιο εξωστρεφή θεάματα και πως η κωμωδία με έλκει».

Μυστήρια ιστορία η κωμωδία, με πολλές αποχρώσεις ποιότητας. «Νομίζω πως είναι μια σύνθετη λειτουργία, γύρω από έναν άξονα μεγάλης ακρίβειας, που πρέπει να κατακτήσεις, δουλεύοντας ορισμένα πράγματα κι έχοντας και κάποια άλλα: το προσωπικό χιούμορ, ο τρόπος που χειρίζεσαι το αστείο στη ζωή σου παίζει ρόλο. Μπορεί να μην υπάρχει η αστεία ατάκα, αλλά να την κάνεις αστεία μέσα από μία σκέψη, μια κίνηση, μια ανεπαίσθητη έκφραση. Ασφαλώς χρειάζεται η ενέργεια. Γενικά το θέατρο θέλει ενέργεια, αλλά η κωμωδία δεν ησυχάζει ποτέ. Είσαι διαρκώς στο κόκκινο. Ο ήχος στην κωμωδία, που είναι σαν παρτιτούρα, έχει επίσης λόγο. Ένα ημιτόνιο να αλλάξεις, θα περάσει το μισό. Κι ο ρυθμός, το μέτρο να είναι τόσο όσο το πασάρισμα του αστείου να αιφνιδιάζει- αν το προετοιμάσεις το ξενερώνεις».

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γιάννινα. Φοίτησε στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Εκεί έπαιξε και τους πρώτους του ρόλους. Στον «Μικρό πρίγκιπα», στον «Πλούτο» σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Γιώργο Κιμούλη, την Κάρμεν Ρουγγέρη, το χοροθέατρο της Κατερίνας Παπαγεωργίου, τους «Άγαμους θύτες», τον Σταμάτη Φασουλή. Η συμμετοχή του στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων και η συνεργασία του με την Ελένη Γκασιούκα ήταν η αφορμή για να κάνουν την ομάδα από την οποία προέκυψαν οι «Ήρωες».

Τι αποκόμισες ώς τώρα;
«Το θέατρο είναι οικοδομή. Πολλές εργατοώρες. Δεν το ΄ξερα. Νόμιζα ότι ήταν πιο ξεκούραστο επάγγελμα. Ξεκινώντας έχεις την αίσθηση πως οι άλλοι αποφασίζουν για σένα, με τις επιλογές τους. Όμως στο βάθος πιστεύω πως έχεις κι εσύ μερίδιο, συμμετέχοντας σε δουλειές που μπορεί να μην ονειρευόσουνα, αλλά είναι αυτές που συναντήθηκες με τους άλλους, που σου έφεραν την επόμενη δουλειά. Δεν φιλοδοξώ να παίξω ρόλους ή να κάνω ρεπερτόριο. Εύχομαι να δουλεύω με ανθρώπους που θαυμάζω και εμπιστεύομαι, για να νιώθω ασφαλής».


«Εύχομαι να συνεχίσω να εκπλήσσομαι»

Η δημοσιότητα καταργεί την προσωπική ζωή ή έστω υπεισέρχεται στα προσωπικά. Σας ανησυχεί αυτό;

«Πιστεύω πως το στέλνεις το σήμα αν τη θέλεις ή δεν τη θέλεις τη δημοσιότητα και έως πού μπορεί να φτάσει η δημοσιότητα… Αν δεν θέλω, μέχρι και από τον τρόπο που μιλάω θα το καταλάβουν ότι δεν τους επιτρέπεται, δεν μπορούν να πάνε παραπέρα απ΄ όσο εγώ τους επιτρέπω».

Τ ι θα είχατε να ευχηθείτε στον εαυτό σας σήμερα; «Να συνεχίσω να εκπλήσσομαι».