Το πνεύμα του τόνου

Πέντε χρόνια μετά!

Πέντε χρόνια κύλησαν απ΄ την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, με πρόσχημα την πάταξη της τρομοκρατίας, για «… να κάνουν τον κόσμο καλύτερο και την Αμερική ασφαλέστερη» κατά τον τζούνιορ και στα μυαλά Μπους, που επιμένει ακόμα ότι «η μάχη στο Ιράκ είναι ευγενής, αναγκαία και δίκαιη»!

«Αναγκαία» υποκρισία ή ασχετοσύνη; Το μόνο που κατάφερε ήταν ν΄ ανοίξει ένα νέο Βιετνάμ με χιλιάδες, εκατοντάδες νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες, τεράστιες πολιτιστικές καταστροφές μνημείων, μουσείων, πανάρχαιων αρχαιολογικών χώρων, αιματοκυλίσματα, 4.000 (και πόσα ακόμα) σφραγισμένα φέρετρα Αμερικανών να επιστρέφουν στις ΗΠΑ, άγριο, θανατηφόρο εμφύλιο μεταξύ σιιτών- σουνιτών. Το πλήρες χάος! Μια διαλυμένη, αλληλοσπαρασσόμενη χώρα, βουτηγμένη στην οδύνη, στον τρόμο, στον θάνατο, στη διαφθορά, στο λαθρεμπόριο πετρελαίου… Κι όλα αυτά, γιατί όταν η αλαζονεία των ισχυρών φθάνει στον παραλογισμό, στην παράνοια, δεν βλέπουν παρά μόνο το συμφέρον τους, τυφλωμένοι, ανίκανοι να καταλάβουν ότι δεν θα γλιτώσουν ούτε και οι ίδιοι από την καταστροφή που ετοίμασαν, ποδοπατώντας τις ελευθερίες άλλων λαών. Ήδη η οικονομία των ΗΠΑ καταρρέει, ήδη τα ψέματα αποκαλύφθηκαν (ούτε πυρηνικά όπλα μαζικής καταστροφής βρήκαν ούτε σχέσεις Ιράκ- Αλ Κάιντα), ήδη οι κραυγές διαμαρτυρίας βροντοφωνάζουν την αλήθεια σε δρόμους και πλατείες των αμερικανικών πόλεων. Κι όλη αυτή η κατασκευασμένη ψευδεπίγραφη εκστρατεία, γιατί; «Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη!.. Τόσα κορμιά ριγμένα/ στα σαγόνια της θάλασσας, στα σαγόνια της γης,/ τόσες ψυχές/ δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι»! Γ. Σεφέρης.